Οἰδίπους
ποῦ ποῦ; τί φής; πῶς εἶπας;
Ἀντιγόνη
ὦ πάτερ πάτερ,
1100
τίς ἂν θεῶν σοι τόνδʼ ἄριστον ἄνδρʼ ἰδεῖν
δοίη, τὸν ἡμᾶς δεῦρο προσπέμψαντά σοι;
Οἰδίπους
ὦ τέκνον, ἦ πάρεστον;
αἵδε γὰρ χέρες
Ἀντιγόνη
Θησέως ἔσωσαν φιλτάτων τʼ ὀπαόνων.
Οἰδίπους
προσέλθετʼ ὦ παῖ, πατρὶ καὶ τὸ μηδαμὰ
1105
ἐλπισθὲν ἥξειν σῶμα βαστάσαι δότε.
Ἀντιγόνη
αἰτεῖς ἃ τεύξει· σὺν πόθῳ γὰρ ἡ χάρις.
Οἰδίπους
ποῦ δῆτα, ποῦ ʼστόν;
αἵδʼ ὁμοῦ πελάζομεν.
ὦ φίλτατʼ ἔρνη.
τῷ τεκόντι πᾶν φίλον.
ὦ σκῆπτρα φωτός.
δυσμόρου γε δύσμορα.
1110
ἔχω τὰ φίλτατʼ, οὐδʼ ἔτʼ ἂν πανάθλιος
θανὼν ἂν εἴην σφῷν παρεστώσαιν ἐμοί.
ἐρείσατʼ, ὦ παῖ, πλευρὸν ἀμφιδέξιον
ἐμφύντε τῷ φύσαντι, κἀναπαύσατον
τοῦ πρόσθʼ ἐρήμου τοῦδε δυστήνου πλάνου.
1115
καί μοι τὰ πραχθέντʼ εἴπαθʼ ὡς βράχιστʼ, ἐπεὶ
ταῖς τηλικαῖσδε σμικρὸς ἐξαρκεῖ λόγος.
Ἀντιγόνη
ὅδʼ ἔσθʼ ὁ σώσας· τοῦδε χρὴ κλύειν, πάτερ,
οὗ κἄστι τοὔργον· τοὐμὸν ὧδʼ ἔσται βραχύ.
Οἰδίπους
ὦ ξεῖνε, μὴ θαύμαζε, πρὸς τὸ λιπαρὲς
1120
τέκνʼ εἰ φανέντʼ ἄελπτα μηκύνω λόγον.
ἐπίσταμαι γὰρ τήνδε τὴν ἐς τάσδε μοι
τέρψιν παρʼ ἄλλου μηδενὸς πεφασμένην·
σὺ γάρ νιν ἐξέσωσας, οὐκ ἄλλος βροτῶν.
καί σοι θεοὶ πόροιεν ὡς ἐγὼ θέλω,
1125
αὐτῷ τε καὶ γῇ τῇδʼ, ἐπεὶ τό γʼ εὐσεβὲς
μόνοις παρʼ ὑμῖν ηὗρον ἀνθρώπων ἐγὼ
καὶ τοὐπιεικὲς καὶ τὸ μὴ ψευδοστομεῖν.
εἰδὼς δʼ ἀμύνω τοῖσδε τοῖς λόγοις τάδε·
ἔχω γὰρ ἅχω διὰ σὲ κοὐκ ἄλλον βροτῶν·
1130
καί μοι χέρʼ, ὦναξ, δεξιὰν ὄρεξον, ὡς
ψαύσω φιλήσω τʼ, εἰ θέμις, τὸ σὸν κάρα.
καίτοι τί φωνῶ; πῶς σʼ ἂν ἄθλιος γεγὼς
θιγεῖν θελήσαιμʼ ἀνδρός, ᾧ τίς οὐκ ἔνι
κηλὶς κακῶν ξύνοικος; οὐκ ἔγωγέ σε,
1135
οὐδʼ οὖν ἐάσω· τοῖς γὰρ ἐμπείροις βροτῶν
μόνοις οἷόν τε συνταλαιπωρεῖν τάδε.
σὺ δʼ αὐτόθεν μοι χαῖρε καὶ τὰ λοιπά μου
μέλου δικαίως, ὥσπερ ἐς τόδʼ ἡμέρας.
Θησεύς
οὔτʼ εἴ τι μῆκος τῶν λόγων ἔθου πλέον,
1140
τέκνοισι τερφθεὶς τοῖσδε, θαυμάσας ἔχω,
οὔτʼ εἰ πρὸ τοὐμοῦ προύλαβες τὰ τῶνδʼ ἔπη.
βάρος γὰρ ἡμᾶς οὐδὲν ἐκ τούτων ἔχει.
οὐ γὰρ λόγοισι τὸν βίον σπουδάζομεν
λαμπρὸν ποεῖσθαι μᾶλλον ἢ τοῖς δρωμένοις.
1145
δείκνυμι δʼ· ὧν γὰρ ὤμοσʼ οὐκ ἐψευσάμην
οὐδέν σε, πρέσβυ· τάσδε γὰρ πάρειμʼ ἄγων
ζώσας, ἀκραιφνεῖς τῶν κατηπειλημένων.
χὤπως μὲν ἁγὼν ᾑρέθη, τί δεῖ μάτην
κομπεῖν, ἅ γʼ εἴσει καὐτὸς ἐκ ταύταιν ξυνών;
1150
λόγος δʼ ὃς ἐμπέπτωκεν ἀρτίως ἐμοὶ
στείχοντι δεῦρο, συμβαλοῦ γνώμην, ἐπεὶ
σμικρὸς μὲν εἰπεῖν, ἄξιος δὲ θαυμάσαι·
πρᾶγος δʼ ἀτίζειν οὐδὲν ἄνθρωπον χρεών.
Οἰδίπους
τί δʼ ἔστι, τέκνον Αἰγέως; δίδασκέ με
1155
ὡς μὴ εἰδότʼ αὐτὸν μηδὲν ὧν σὺ πυνθάνει.
Θησεύς
φασίν τινʼ ἡμῖν ἄνδρα, σοὶ μὲν ἔμπολιν
οὐκ ὄντα, συγγενῆ δέ, προσπεσόντα πως
βωμῷ καθῆσθαι τῷ Ποσειδῶνος, παρʼ ᾧ
θύων ἔκυρον, ἡνίχʼ ὡρμώμην ἐγώ.
Οἰδίπους
1160
ποδαπόν; τί προσχρῄζοντα τῷ θακήματι·
Θησεύς
οὐκ οἶδα πλὴν ἕν· σοῦ γάρ, ὡς λέγουσί μοι,
βραχύν τινʼ αἰτεῖ μῦθον οὐκ ὄγκου πλέων.
Οἰδίπους
ποῖόν τινʼ; οὐ γὰρ ἥδʼ ἕδρα σμικροῦ λόγου.
Θησεύς
σοὶ φασὶν αὐτὸν ἐς λόγους ἐλθεῖν μόνον
1165
αἰτεῖν ἀπελθεῖν τʼ ἀσφαλῶς τῆς δεῦρʼ ὁδοῦ.
Οἰδίπους
τίς δῆτʼ ἂν εἴη τήνδʼ ὁ προσθακῶν ἕδραν;
Θησεύς
ὅρα κατʼ Ἄργος εἴ τις ὑμὶν ἐγγενὴς
ἔσθʼ, ὅστις ἄν σου τοῦτο προσχρῄζοι τυχεῖν.
Οἰδίπους
ὦ φίλτατε, σχὲς οὗπερ εἶ.
τί δʼ ἔστι σοι;
1170
μή μου δεηθῇς.
1170
πράγματος ποίου; λέγε.
ἔξοιδʼ ἀκούων τῶνδʼ ὅς ἐσθʼ ὁ προστάτης.
Θησεύς
καὶ τίς ποτʼ ἐστὶν ὅν γʼ ἐγὼ ψέξαιμί τι;
Οἰδίπους
παῖς οὑμός, ὦναξ, στυγνός, οὗ λόγων ἐγὼ
ἄλγιστʼ ἂν ἀνδρῶν ἐξανασχοίμην κλύων.
Θησεύς
1175
τί δʼ; οὐκ ἀκούειν ἔστι καὶ μὴ δρᾶν ἃ μὴ
χρῄζεις; τί σοι τοῦτʼ ἐστὶ λυπηρὸν κλύειν;
Οἰδίπους
ἔχθιστον, ὦναξ, φθέγμα τοῦθʼ ἥκει πατρί·
καὶ μή μʼ ἀνάγκῃ προσβάλῃς τάδʼ εἰκαθεῖν.
Θησεύς
ἀλλʼ εἰ τὸ θάκημʼ ἐξαναγκάζει, σκόπει
1180
μή σοι πρόνοιʼ ᾖ τοῦ θεοῦ φυλακτέα.
Ἀντιγόνη
πάτερ, πιθοῦ μοι, κεἰ νέα παραινέσω.
τὸν ἄνδρʼ ἔασον τόνδε τῇ θʼ αὑτοῦ φρενὶ
χάριν παρασχεῖν τῷ θεῷ θʼ ἃ βούλεται,
1185
καὶ νῷν ὕπεικε τὸν κασίγνητον μολεῖν.
οὐ γάρ σε, θάρσει, πρὸς βίαν παρασπάσει
γνώμης, ἃ μή σοι συμφέροντα λέξεται.
λόγων δʼ ἀκοῦσαι τίς βλάβη; τά τοι κακῶς
ηὑρημένʼ ἔργα τῷ λόγῳ μηνύεται.
1190
ἔφυσας αὐτόν· ὥστε μηδὲ δρῶντά σε
τὰ τῶν κακίστων δυσσεβέστατʼ, ὦ πάτερ,
θέμις σέ γʼ εἶναι κεῖνον ἀντιδρᾶν κακῶς.
ἀλλʼ ἔασον· εἰσὶ χἀτέροις γοναὶ κακαὶ
καὶ θυμὸς ὀξύς, ἀλλὰ νουθετούμενοι
1195
φίλων ἐπῳδαῖς ἐξεπᾴδονται φύσιν.
σὺ δʼ εἰς ἐκεῖνα, μὴ τὰ νῦν, ἀποσκόπει
πατρῷα καὶ μητρῷα πήμαθʼ ἅπαθες·
κἂν κεῖνα λεύσσῃς, οἶδʼ ἐγώ, γνώσει κακοῦ
θυμοῦ τελευτὴν ὡς κακὴ προσγίγνεται.
1200
ἔχεις γὰρ οὐχὶ βαιὰ τἀνθυμήματα,
τῶν σῶν ἀδέρκτων ὀμμάτων τητώμενος.
ἀλλʼ ἡμὶν εἶκε· λιπαρεῖν γὰρ οὐ καλὸν
δίκαια προσχρῄζουσιν, οὐδʼ αὐτὸν μὲν εὖ
πάσχειν, παθόντα δʼ οὐκ ἐπίστασθαι τίνειν.
Οἰδίπους
1205
τέκνον, βαρεῖαν ἡδονὴν νικᾶτέ με
λέγοντες· ἔστω δʼ οὖν ὅπως ὑμῖν φίλον.
μόνον, ξένʼ, εἴπερ κεῖνος ὧδʼ ἐλεύσεται,
μηδεὶς κρατείτω τῆς ἐμῆς ψυχῆς ποτε.
Θησεύς
ἅπαξ τὰ τοιαῦτʼ, οὐχὶ δὶς χρῄζω κλύειν,
ὦ πρέσβυ. κομπεῖν δʼ οὐχὶ βούλομαι· σὺ δʼ ὢν
1210
σῶς ἴσθʼ, ἐάν περ κἀμέ τις σῴζῃ θεῶν.
Tap any Greek word to look it up