Ἄγγελος
ἄνδρες πολῖται, ξυντομωτάτως, μὲν ἂν
1580
τύχοιμι λέξας Οἰδίπουν ὀλωλότα·
ἃ δʼ ἦν τὰ πραχθέντʼ, οὔθʼ ὁ μῦθος ἐν βραχεῖ
φράσαι πάρεστιν οὔτε τἄργʼ ὅσʼ ἦν ἐκεῖ.
Χορός
ὄλωλε γὰρ δύστηνος;
ὡς λελοιπότα
Ἄγγελος
κεῖνον τὸν ἀεὶ βίοτον ἐξεπίστασο.
Χορός
1585
πῶς; ἆρα θείᾳ κἀπόνῳ τάλας τύχῃ;
Ἄγγελος
ταῦτʼ ἐστὶν ἤδη κἀποθαυμάσαι πρέπον.
ὡς μὲν γὰρ ἐνθένδʼ εἷρπε, καὶ σύ που παρὼν
ἔξοισθʼ, ὑφηγητῆρος οὐδενὸς φίλων,
ἀλλʼ αὐτὸς ἡμῖν πᾶσιν ἐξηγούμενος.
1590
ἐπεὶ δʼ ἀφῖκτο τὸν καταρράκτην ὀδὸν
χαλκοῖς βάθροισι γῆθεν ἐρριζωμένον,
ἔστη κελεύθων ἐν πολυσχίστων μιᾷ,
κοίλου πέλας κρατῆρος, οὗ τὰ Θησέως
Περίθου τε κεῖται πίστʼ ἀεὶ ξυνθήματα.
1595
ἀφʼ οὗ μέσος στὰς τοῦ τε Θορικίου πέτρου
κοίλης τʼ ἀχέρδου κἀπὸ λαΐνου τάφου,
καθέζετʼ· εἶτʼ ἔλυσε δυσπινεῖς στολάς.
κἄπειτʼ ἀΰσας παῖδας ἠνώγει ῥυτῶν
ὑδάτων ἐνεγκεῖν λουτρὰ καὶ χοάς ποθεν·
1600
τὼ δʼ εὐχλόου Δήμητρος εἰς προσόψιον
πάγον μολοῦσαι τάσδʼ ἐπιστολὰς πατρὶ
ταχεῖ ʼπόρευσαν σῦν χρόνῳ, λουτροῖς τέ νιν
ἐσθῆτί τʼ ἐξήσκησαν ᾗ νομίζεται.
ἐπεὶ δὲ παντὸς εἶχε δρῶντος ἡδονὴν
1605
κοὐκ ἦν ἔτʼ οὐδὲν ἀργὸν ὧν ἐφίετο,
κτύπησε μὲν Ζεὺς χθόνιος αἱ δὲ παρθένοι
ῥίγησαν, ὡς ἤκουσαν· ἐς δὲ γούνατα
πατρὸς πεσοῦσαι ʼκλαιον οὐδʼ ἀνίεσαν
στέρνων ἀραγμοὺς οὐδὲ παμμήκεις γόους.
1610
ὁ δʼ ὡς ἀκούει φθόγγον ἐξαίφνης πικρόν,
πτύξας ἐπʼ αὐταῖς χεῖρας εἶπεν· ὦ τέκνα,
οὐκ ἔστʼ ἔθʼ ὑμῖν τῇδʼ ἐν ἡμέρᾳ πατήρ.
ὄλωλε γὰρ δὴ πάντα τἀμά, κοὐκέτι
τὴν δυσπόνητον ἕξετʼ ἀμφʼ ἐμοὶ τροφήν·
1615
σκληρὰν μέν, οἶδα, παῖδες· ἀλλʼ ἓν γὰρ μόνον
τὰ πάντα λύει ταῦτʼ ἔπος μοχθήματα.
τὸ γὰρ φιλεῖν οὐκ ἔστιν ἐξ ὅτου πλέον
ἢ τοῦδε τἀνδρὸς ἔσχεθʼ, οὗ τητώμεναι
τὸ λοιπὸν ἤδη τὸν βίον διάζετον.
1620
τοιαῦτʼ ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἀμφικείμενοι
λύγδην ἔκλαιον πάντες. ὡς δὲ πρὸς τέλος
γόων ἀφίκοντʼ οὐδʼ ἔτʼ ὠρώρει βοή,
ἦν μὲν σιωπή· φθέγμα δʼ ἐξαίφνης τινὸς
θώϋξεν αὐτόν, ὥστε πάντας ὀρθίας
1625
στῆσαι φόβῳ δείσαντας ἐξαίφνης τρίχας,
καλεῖ γὰρ αὐτὸν πολλὰ πολλαχῇ θεός·
ὦ οὗτος οὗτος, Οἰδίπους, τί μέλλομεν
χωρεῖν; πάλαι δὴ τἀπὸ σοῦ βραδύνεται.
ὁ δʼ ὡς ἐπῄσθετʼ ἐκ θεοῦ καλούμενος,
1630
αὐδᾷ μολεῖν οἱ γῆς ἄνακτα Θησέα.
κἀπεὶ προσῆλθεν, εἶπεν· ὦ φίλον κάρα,
δός μοι χερὸς σῆς πίστιν ὁρκίαν τέκνοις,
ὑμεῖς τε, παῖδες, τῷδε· καὶ καταίνεσον
μήποτε προδώσειν τάσδʼ ἑκών, τελεῖν δʼ ὅσʼ ἂν
1635
μέλλῃς φρονῶν εὖ ξυμφέροντʼ αὐτοῖς ἀεί.
ὁ δʼ, ὡς ἀνὴρ γενναῖος, οὐκ οἴκτου μέτα
κατῄνεσεν τάδʼ ὅρκιος δράσειν ξένῳ.
ὅπως δὲ ταῦτʼ ἔδρασεν, εὐθὺς Οἰδίπους
ψαύσας ἀμαυραῖς χερσὶν ὧν παίδων λέγει·
1640
ὦ παῖδε, τλάσας χρὴ τὸ γενναῖον φρενὶ
χωρεῖν τόπων ἐκ τῶνδε, μηδʼ ἃ μὴ θέμις
λεύσσειν δικαιοῦν μηδὲ φωνούντων κλύειν,
ἀλλʼ ἕρπεθʼ ὡς τάχιστα· πλὴν ὁ κύριος
Θησεὺς παρέστω μανθάνων τὰ δρώμενα.
1645
τοσαῦτα φωνήσαντος εἰσηκούσαμεν
ξύμπαντες· ἀστακτὶ δὲ σὺν ταῖς παρθένοις
στένοντες ὡμαρτοῦμεν. ὡς δʼ ἀπήλθομεν,
χρόνῳ βραχεῖ στραφέντες ἐξαπείδομεν
τὸν ἄνδρα τὸν μὲν οὐδαμοῦ παρόντʼ ἔτι,
1650
ἄνακτα δʼ αὐτὸν ὀμμάτων ἐπίσκιον
χεῖρʼ ἀντέχοντα κρατός, ὡς δεινοῦ τινος
φόβου φανέντος οὐδʼ ἀνασχετοῦ βλέπειν.
ἔπειτα μέντοι βαιὸν οὐδὲ σὺν χρόνῳ
ὁρῶμεν αὐτὸν γῆν τε προσκυνοῦνθʼ ἅμα
1655
καὶ τὸν θεῶν Ὄλυμπον ἐν ταὐτῷ λόγῳ.
μόρῳ δʼ ὁποίῳ κεῖνος ὤλετʼ, οὐδʼ ἂν εἷς
θνητῶν φράσειε, πλὴν τὸ Θησέως κάρα.
οὐ γάρ τις αὐτὸν οὔτε πυρφόρος θεοῦ
κεραυνὸς ἐξέπραξεν οὔτε ποντία
1660
θύελλα κινηθεῖσα τῷ τότʼ ἐν χρόνῳ,
ἀλλʼ ἤ τις ἐκ θεῶν πομπὸς ἢ τὸ νερτέρων
εὔνουν διαστὰν γῆς ἀλύπητον βάθρον.
ἁνὴρ γὰρ οὐ στενακτὸς οὐδὲ σὺν νόσοις
ἀλγεινὸς ἐξεπέμπετʼ, ἀλλʼ εἴ τις βροτῶν
1665
θαυμαστός. εἰ δὲ μὴ δοκῶ φρονῶν λέγειν,
οὐκ ἂν παρείμην οἷσι μὴ δοκῶ φρονεῖν.
Χορός
ποῦ δʼ αἵ τε παῖδες χοἰ προπέμψαντες φίλων;
Ἄγγελος
αἵδʼ οὐχ ἑκάς· γόων γὰρ οὐκ ἀσήμονες
φθόγγοι σφε σημαίνουσι δεῦρʼ ὁρμωμένας.
Tap any Greek word to look it up