The Messenger
1670 αἰαῖ, φεῦ, ἔστιν ἔστι νῷν δὴ
οὐ τὸ μέν, ἄλλο δὲ μή, πατρὸς ἔμφυτον
ἄλαστον αἷμα δυσμόροιν στενάζειν,
ᾧτινι τὸν πολὺν
ἄλλοτε μὲν πόνον ἔμπεδον εἴχομεν,
1675 ἐν πυμάτῳ δʼ ἀλόγιστα παροίσομεν
ἰδόντε καὶ παθόντε.
τί δʼ ἔστιν;
ἔστιν μὲν εἰκάσαι, φίλοι.
βέβηκεν;
ὡς μάλιστʼ ἂν ἐν πόθῳ λάβοις.
τί γάρ, ὅτῳ μήτʼ Ἄρης
1680 μήτε πόντος ἀντέκυρσεν,
ἄσκοποι δὲ πλάκες ἔμαρψαν
ἐν ἀφανεῖ τινι μόρῳ φερόμενον.
τάλαινα· νῶν δʼ ὀλεθρία
νὺξ ἐπʼ ὄμμασιν βέβακε.
1685 πῶς γὰρ τινʼ ἀπίαν
γᾶν πόντιον κλύδωνʼ ἀλώμεναι, βίου δύσοιστον ἕξομεν τροφάν;
οὐ κάτοιδα. κατά με φόνιος
Ἀΐδας ἕλοι πατρὶ ξυνθανεῖν γεραιῷ
1690 τάλαιναν, ὡς ἔμοιγʼ μέλλων βίος οὐ βιωτός.
διδύμα τέκνων ἀρίστα,
τὸ φέρον ἐκ θεοῦ φέρειν,
1695 μηδὲν ἄγαν φλέγεσθον· οὔ τοι κατάμεμπτʼ ἔβητον.
πόθος τοὶ καὶ κακῶν ἄρʼ ἦν τις.
1700 καὶ γὰρ μηδαμὰ δὴ φίλον ἦν φίλον,
ὁπότε γε καὶ τὸν ἐν χεροῖν κατεῖχον.
πάτερ, φίλος,
τὸν ἀεὶ κατὰ γᾶς σκότον εἱμένος·
οὐδέ γʼ ἔνερθʼ ἀφίλητος ἐμοί ποτε
1705 καὶ τᾷδε μὴ κυρήσῃς.
ἔπραξεν;
ἔπραξεν οἷον ἤθελεν.
τὸ ποῖον;
ἇς ἔχρῃζε γᾶς ἐπὶ ξένας
ἔθανε· κοίταν δʼ ἔχει
νέρθεν εὐσκίαστον αἰέν,
οὐδὲ πένθος ἔλιπʼ ἄκλαυτον.
ἀνὰ γὰρ ὄμμα σε τόδʼ, πάτερ, ἐμὸν
1710 στένει δακρῦον, οὐδʼ ἔχω
πῶς με χρὴ τὸ σὸν τάλαιναν
ἀφανίσαι τοσόνδʼ ἄχος.
ὤμοι, γᾶς ἐπὶ ξένας θανεῖν ἔχρῃζες ἀλλʼ
ἔρημος ἔθανες ὧδέ μοι.
1715 τάλαινα, τίς ἄρα με πότμος αὖθις ὧδʼ
ἐπαμμένει σέ τʼ, φίλα, τὰς πατρὸς ὧδʼ ἐρήμας;
1720 ἀλλʼ ἐπεὶ ὀλβίως γʼ ἔλυσεν
τὸ τέλος, φίλαι, βίου,
λήγετε τοῦδʼ ἄχους· κακῶν γὰρ δυσάλωτος οὐδείς.
πάλιν, φίλα, συθῶμεν.
ὡς τί ῥέξομεν;
ἵμερος ἔχει με.
τίς;
1725 τὰν χθόνιον ἑστίαν ἰδεῖν
τίνος;
πατρός, τάλαινʼ ἐγώ.
θέμις δὲ πῶς τάδʼ ἐστί; μῶν
οὐχ ὁρᾷς;
1730 τί τόδε ἐπέπληξας;
καὶ τόδʼ, ὡς
τί τόδε μάλʼ αὖθις;
ἄταφος ἔπιτνε δίχα τε παντός.
ἄγε με, καὶ τότʼ ἐπενάριξον.
αἰαῖ, δυστάλαινα, ποῦ δῆτʼ
1735 αὖθις ὧδʼ ἔρημος ἄπορος
αἰῶνα τλάμονʼ ἕξω;
φίλαι, τρέσητε μηδέν.
ἀλλὰ ποῖ φύγω;
καὶ πάρος ἀπέφυγε
τί;
1740 τὰ σφῷν τὸ μὴ πίτνειν κακῶς.
φρονῶ.
τί δῆθʼ ὅπερ νοεῖς;
ὅπως μολούμεθʼ ἐς δόμους,
οὐκ ἔχω.
μηδέ γε μάτευε.
μόγος ἔχει.
καὶ πάρος ἐπεῖχε.
1745 τοτὲ μὲν ἄπορα, τοτὲ δʼ ὕπερθεν.
μέγʼ ἄρα πέλαγος ἐλάχετόν τι.
ναὶ ναί.
ξύμφημι καὐτός.
αἰαῖ, ποῖ μόλωμεν, Ζεῦ;
ἐλπίδων γὰρ ἐς τίνʼ ἔτι με
1750 δαίμων τανῦν γʼ ἐλαύνει;
Tap any Greek word to look it up
An open-access project
Jebb 1912
Loeb
Jebb, Cambridge, 1912 · 1912
The Editor

Sir Richard Claverhouse Jebb (1841–1905) was one of the greatest Greek scholars in the English-speaking world. Regius Professor of Greek at Cambridge and Member of Parliament for the University, Jebb produced monumental commentaries on Sophocles (7 volumes, 1883–1896) that remain indispensable. His editions combined minute textual criticism with a profound sensitivity to Greek poetry and dramatic art.

About This Edition

Jebb's editions of Sophocles, published by Cambridge University Press, set a new standard for Greek dramatic commentary. Each play received a critical text, prose translation, and detailed commentary that addressed textual, linguistic, dramatic, and archaeological questions. Jebb's texts are conservative, preferring the manuscript tradition where defensible, and his commentary remains the starting point for serious study of each play. While the OCT by Lloyd-Jones and Wilson (1990) now provides the standard critical text, Jebb's commentary is still regularly consulted.

Translator

F. Storr (Loeb Classical Library)

Text Basis

Text based on Jebb's Cambridge edition. Storr translated for the Loeb Classical Library.

Tap any Greek word to look it up