The Plot
Ἠλέκτρα
οὐκ εἰσακούουσʼ· τάλαινʼ ἐγὼ κακῶν.
ἆρʼ ἐς τὸ κάλλος ἐκκεκώφηται ξίφη;
τάχα τις Ἀργείων ἔνοπλος ὁρμήσας
1290 ποδὶ βοηδρόμῳ μέλαθρα προσμείξει.
σκέψασθέ νυν ἄμεινον· οὐχ ἕδρας ἀγών·
ἀλλʼ αἳ μὲν ἐνθάδʼ, αἳ δʼ ἐκεῖσʼ ἑλίσσετε.
Χορός
1295 ἀμείβω κέλευθον σκοποῦσα πάντῃ.
Ἑλένη
ἰὼ Πελασγὸν Ἄργος, ὄλλυμαι κακῶς.
Χορός
ἠκούσαθʼ; ἅνδρες χεῖρʼ ἔχουσιν ἐν φόνῳ.
Ἑλένης τὸ κώκυμʼ ἐστίν, ὡς ἀπεικάσαι.
Ἠλέκτρα
Διός, Διὸς ἀέναον κράτος,
1300 ἔλθʼ ἐπίκουρος ἐμοῖς φίλοισι πάντως.
Ἑλένη
Μενέλαε, θνῄσκω· σὺ δὲ παρών μʼ οὐκ ὠφελεῖς.
Ἠλέκτρα
φονεύετε, καίνετε,
ὄλλυτε, δίπτυχα δίστομα φάσγανα
ἐκ χερὸς ἱέμενοι
1305 τὰν λιποπάτορα λιπόγαμον,
πλείστους ἔκανεν Ἑλλάνων
δορὶ παρὰ ποταμὸν ὀλομένους,
ὅθι δάκρυα δάκρυσιν ἔπεσεν
σιδαρέοισι βέλεσιν ἀμ-
1310 φὶ τὰς Σκαμάνδρου δίνας.
Χορός
σιγᾶτε σιγᾶτʼ· ᾐσθόμην κτύπου τινὸς
κέλευθον ἐσπεσόντος ἀμφὶ δώματα.
Ἠλέκτρα
φίλταται γυναῖκες, ἐς μέσον φόνον
ἥδʼ Ἑρμιόνη πάρεστι· παύσωμεν βοήν.
1315 στείχει γὰρ ἐσπεσοῦσα δικτύων βρόχους.
καλὸν τὸ θήραμʼ, ἢν ἁλῷ, γενήσεται.
πάλιν κατάστηθʼ ἡσύχῳ μὲν ὄμματι,
χρόᾳ δʼ ἀδήλῳ τῶν δεδραμένων πέρι·
κἀγὼ σκυθρωποὺς ὀμμάτων ἕξω κόρας,
1320 ὡς δῆθεν οὐκ εἰδυῖα τἀξειργασμένα.
παρθένʼ, ἥκεις τὸν Κλυταιμήστρας τάφον
στέψασα καὶ σπείσασα νερτέροις χοάς;
Ἑρμιόνη
ἥκω, λαβοῦσα πρευμένειαν. ἀλλά μοι
φόβος τις εἰσελήλυθʼ, ἥντινʼ ἐν δόμοις
1325 τηλουρὸς οὖσα δωμάτων κλύω βοήν.
Ἠλέκτρα
τί δʼ; ἄξιʼ ἡμῖν τυγχάνει στεναγμάτων.
Ἑρμιόνη
εὔφημος ἴσθι· τί δὲ νεώτερον λέγεις;
Ἠλέκτρα
θανεῖν Ὀρέστην κἄμʼ ἔδοξε τῇδε γῇ.
Ἑρμιόνη
μὴ δῆτʼ, ἐμοῦ γε συγγενεῖς πεφυκότας.
Ἠλέκτρα
1330 ἄραρʼ· ἀνάγκης δʼ ἐς ζυγὸν καθέσταμεν.
Ἑρμιόνη
τοῦδʼ ἕκατι καὶ βοὴ κατὰ στέγας;
Ἠλέκτρα
ἱκέτης γὰρ Ἑλένης γόνασι προσπεσὼν βοᾷ
Ἑρμιόνη
τίς; οὐδὲν οἶδα μᾶλλον, ἢν σὺ μὴ λέγῃς.
Ἠλέκτρα
τλήμων Ὀρέστης· μὴ θανεῖν, ἐμοῦ θʼ ὕπερ.
Ἑρμιόνη
1335 ἐπʼ ἀξίοισί τἄρʼ ἀνευφημεῖ δόμος.
Ἠλέκτρα
περὶ τοῦ γὰρ ἄλλου μᾶλλον ἂν φθέγξαιτό τις;
ἀλλʼ ἐλθὲ καὶ μετάσχες ἱκεσίας φίλοις,
σῇ μητρὶ προσπεσοῦσα τῇ μέγʼ ὀλβίᾳ,
Μενέλαον ἡμᾶς μὴ θανόντας εἰσιδεῖν.
1340 ἀλλʼ, τραφεῖσα μητρὸς ἐν χεροῖν ἐμῆς,
οἴκτιρον ἡμᾶς κἀπικούφισον κακῶν.
ἴθʼ εἰς ἀγῶνα δεῦρʼ, ἐγὼ δʼ ἡγήσομαι·
σωτηρίας γὰρ τέρμʼ ἔχεις ἡμῖν μόνη.
Ἑρμιόνη
ἰδού, διώκω τὸν ἐμὸν ἐς δόμους πόδα.
1345 σώθηθʼ ὅσον γε τοὐπʼ ἐμέ.
1345 κατὰ στέγας
Ἠλέκτρα
φίλοι ξιφήρεις, οὐχὶ συλλήψεσθʼ ἄγραν;
Ἑρμιόνη
οἲ ἐγώ· τίνας τούσδʼ εἰσορῶ;
σιγᾶν χρεών·
Ὀρέστης
ἡμῖν γὰρ ἥκεις, οὐχὶ σοί, σωτηρία.
Ἠλέκτρα
ἔχεσθʼ ἔχεσθε· φάσγανον δὲ πρὸς δέρῃ
1350 βάλλοντες ἡσυχάζεθʼ, ὡς εἰδῇ τόδε
Μενέλαος, οὕνεκʼ ἄνδρας, οὐ Φρύγας κακούς,
εὑρὼν ἔπραξεν οἷα χρὴ πράσσειν κακούς.
Tap any Greek word to look it up
An open-access project
Murray 1913
OCT
Murray, OCT, 1913 · 1913
The Editor

Gilbert Murray (1866–1957) was Regius Professor of Greek at the University of Oxford from 1908 to 1936. Born in Sydney, Australia, he became one of the most prominent Hellenists of his age — both as a scholar and as a public intellectual who used verse translations of Greek tragedy to bring ancient drama to modern audiences. His translations of Euripides were staged in London's West End to considerable popular success. Beyond classics, Murray was a committed internationalist who helped draft the League of Nations covenant and served as chairman of the League of Nations Union.

About This Edition

Murray's OCT of Euripides, published in three volumes (1902–1909, revised 1913), provided the first modern critical text of all surviving Euripidean plays based on systematic manuscript collation. Murray worked primarily from the two principal manuscript families — the "select" manuscripts (L and P, preserving ten plays with extensive scholia) and the "alphabetical" manuscripts (preserving an additional nine plays). His text is considered moderately interventionist: Murray was willing to accept conjectures from the great Dutch and German scholars of the 18th and 19th centuries where he judged the manuscript text corrupt. James Diggle's OCT (1981–1994) has now superseded Murray's for scholarly purposes, though Murray's remains widely cited.

Tap any Greek word to look it up