Ἰφιγένεια
Πέλοψ ὁ Ταντάλειος ἐς Πῖσαν μολὼν
θοαῖσιν ἵπποις Οἰνομάου γαμεῖ κόρην,
ἐξ ἧς Ἀτρεὺς ἔβλαστεν· Ἀτρέως δὲ παῖς
Μενέλαος Ἀγαμέμνων τε· τοῦ δʼ ἔφυν ἐγώ
5
τῆς Τυνδαρείας θυγατρὸς Ἰφιγένεια παῖς,
ἣν ἀμφὶ δίναις ἃς θάμʼ Εὔριπος πυκναῖς
αὔραις ἑλίσσων κυανέαν ἅλα στρέφει,
ἔσφαξεν Ἑλένης οὕνεχʼ, ὡς δοκεῖ, πατὴρ
Ἀρτέμιδι κλειναῖς ἐν πτυχαῖσιν Αὐλίδος.
10
ἐνταῦθα γὰρ δὴ χιλίων ναῶν στόλον
Ἑλληνικὸν συνήγαγʼ Ἀγαμέμνων ἄναξ,
τὸν καλλίνικον στέφανον Ἰλίου θέλων
λαβεῖν Ἀχαιοῖς τούς θʼ ὑβρισθέντας γάμους
Ἑλένης μετελθεῖν, Μενέλεῳ χάριν φέρων.
15
δεινῆς δʼ ἀπλοίας πνευμάτων τε τυγχάνων,
ἐς ἔμπυρʼ ἦλθε, καὶ λέγει Κάλχας τάδε·
ὦ τῆσδʼ ἀνάσσων Ἑλλάδος στρατηγίας,
Ἀγάμεμνον, οὐ μὴ ναῦς ἀφορμίσῃ χθονός,
πρὶν ἂν κόρην σὴν Ἰφιγένειαν Ἄρτεμις
20
λάβῃ σφαγεῖσαν· ὅ τι γὰρ ἐνιαυτὸς τέκοι
κάλλιστον, ηὔξω φωσφόρῳ θύσειν θεᾷ.
παῖδʼ οὖν ἐν οἴκοις σὴ Κλυταιμήστρα δάμαρ
τίκτει — τὸ καλλιστεῖον εἰς ἔμʼ ἀναφέρων —
ἣν χρή σε θῦσαι. καί μʼ Ὀδυσσέως τέχναις
25
μητρὸς παρείλοντʼ ἐπὶ γάμοις Ἀχιλλέως.
ἐλθοῦσα δʼ Αὐλίδʼ ἡ τάλαινʼ ὑπὲρ πυρᾶς
μεταρσία ληφθεῖσʼ ἐκαινόμην ξίφει·
ἀλλʼ ἐξέκλεψεν ἔλαφον ἀντιδοῦσά μου
Ἄρτεμις Ἀχαιοῖς, διὰ δὲ λαμπρὸν αἰθέρα
30
πέμψασά μʼ ἐς τήνδʼ ᾤκισεν Ταύρων χθόνα,
οὗ γῆς ἀνάσσει βαρβάροισι βάρβαρος
Θόας, ὃς ὠκὺν πόδα τιθεὶς ἴσον πτεροῖς
ἐς τοὔνομʼ ἦλθε τόδε ποδωκείας χάριν.
ναοῖσι δʼ ἐν τοῖσδʼ ἱερέαν τίθησί με·
35
ὅθεν νόμοισι τοῖσιν ἥδεται θεὰ
Ἄρτεμις, ἑορτῆς, τοὔνομʼ ἧς καλὸν μόνον —
τὰ δʼ ἄλλα σιγῶ, τὴν θεὸν φοβουμένη —
θύω γὰρ ὄντος τοῦ νόμου καὶ πρὶν πόλει,
ὃς ἂν κατέλθῃ τήνδε γῆν Ἕλλην ἀνήρ.
40
κατάρχομαι μέν, σφάγια δʼ ἄλλοισιν μέλει
ἄρρητʼ ἔσωθεν τῶνδʼ ἀνακτόρων θεᾶς.
ἃ καινὰ δʼ ἥκει νὺξ φέρουσα φάσματα,
λέξω πρὸς αἰθέρʼ, εἴ τι δὴ τόδʼ ἔστʼ ἄκος.
ἔδοξʼ ἐν ὕπνῳ τῆσδʼ ἀπαλλαχθεῖσα γῆς
45
οἰκεῖν ἐν Ἄργει, παρθένοισι δʼ ἐν μέσαις
εὕδειν, χθονὸς δὲ νῶτα σεισθῆναι σάλῳ,
φεύγειν δὲ κἄξω στᾶσα θριγκὸν εἰσιδεῖν
δόμων πίτνοντα, πᾶν δʼ ἐρείψιμον στέγος
βεβλημένον πρὸς οὖδας ἐξ ἄκρων σταθμῶν.
50
μόνος λελεῖφθαι στῦλος εἷς ἔδοξέ μοι
δόμων πατρῴων, ἐκ δʼ ἐπικράνων κόμας
ξανθὰς καθεῖναι, φθέγμα δʼ ἀνθρώπου λαβεῖν,
κἀγὼ τέχνην τήνδʼ ἣν ἔχω ξενοκτόνον
τιμῶσʼ ὑδραίνειν αὐτὸν ὡς θανούμενον,
55
κλαίουσα. τοὔναρ δʼ ὧδε συμβάλλω τόδε·
τέθνηκʼ Ὀρέστης, οὗ κατηρξάμην ἐγώ.
στῦλοι γὰρ οἴκων παῖδές εἰσιν ἄρσενες·
θνῄσκουσι δʼ οὓς ἂν χέρνιβες βάλωσʼ ἐμαί.
οὐδʼ αὖ συνάψαι τοὔναρ ἐς φίλους ἔχω·
60
Στροφίῳ γὰρ οὐκ ἦν παῖς, ὅτʼ ὠλλύμην ἐγώ.
νῦν οὖν ἀδελφῷ βούλομαι δοῦναι χοὰς
παροῦσʼ ἀπόντι — ταῦτα γὰρ δυναίμεθʼ ἄν —
σὺν προσπόλοισιν, ἃς ἔδωχʼ ἡμῖν ἄναξ
Ἑλληνίδας γυναῖκας. ἀλλʼ ἐξ αἰτίας
65
οὔπω τίνος πάρεισιν; εἶμʼ ἔσω δόμων
ἐν οἷσι ναίω τῶνδʼ ἀνακτόρων θεᾶς.
Ὀρέστης
ὅρα, φυλάσσου μή τις ἐν στίβῳ βροτῶν.
Πυλάδης
ὁρῶ, σκοποῦμαι δʼ ὄμμα πανταχῆ στρέφων.
Ὀρέστης
Πυλάδη, δοκεῖ σοι μέλαθρα ταῦτʼ εἶναι θεᾶς
70
ἔνθʼ Ἀργόθεν ναῦν ποντίαν ἐστείλαμεν;
Πυλάδης
ἔμοιγʼ, Ὀρέστα· σοὶ δὲ συνδοκεῖν χρεών.
Ὀρέστης
καὶ βωμός, Ἕλλην οὗ καταστάζει φόνος;
Πυλάδης
ἐξ αἱμάτων γοῦν ξάνθʼ ἔχει τριχώματα.
Ὀρέστης
θριγκοῖς δʼ ὑπʼ αὐτοῖς σκῦλʼ ὁρᾷς ἠρτημένα;
Πυλάδης
75
τῶν κατθανόντων γʼ ἀκροθίνια ξένων.
ἀλλʼ ἐγκυκλοῦντʼ ὀφθαλμὸν εὖ σκοπεῖν χρεών.
Ὀρέστης
ὦ Φοῖβε, ποῖ μʼ αὖ τήνδʼ ἐς ἄρκυν ἤγαγες
χρήσας, ἐπειδὴ πατρὸς αἷμʼ ἐτεισάμην,
μητέρα κατακτάς, διαδοχαῖς δʼ Ἐρινύων
80
ἠλαυνόμεσθα φυγάδες ἔξεδροι χθονὸς
δρόμους τε πολλοὺς ἐξέπλησα καμπίμους,
ἐλθὼν δέ σʼ ἠρώτησα πῶς τροχηλάτου
μανίας ἂν ἔλθοιμʼ ἐς τέλος πόνων τʼ ἐμῶν,
οὓς ἐξεμόχθουν περιπολῶν καθʼ Ἑλλάδα —
85
σὺ δʼ εἶπας ἐλθεῖν Ταυρικῆς μʼ ὅρους χθονός,
ἔνθʼ Ἄρτεμίς σοι σύγγονος βωμοὺς ἔχοι,
λαβεῖν τʼ ἄγαλμα θεᾶς, ὅ φασιν ἐνθάδε
ἐς τούσδε ναοὺς οὐρανοῦ πεσεῖν ἄπο·
λαβόντα δʼ ἢ τέχναισιν ἢ τύχῃ τινί,
90
κίνδυνον ἐκπλήσαντʼ, Ἀθηναίων χθονὶ
δοῦναι — τὸ δʼ ἐνθένδʼ οὐδὲν ἐρρήθη πέρα —
καὶ ταῦτα δράσαντʼ ἀμπνοὰς ἕξειν πόνων.
ἥκω δὲ πεισθεὶς σοῖς λόγοισιν ἐνθάδε
ἄγνωστον ἐς γῆν, ἄξενον. σὲ δʼ ἱστορῶ,
95
Πυλάδη — σὺ γάρ μοι τοῦδε συλλήπτωρ πόνου —
τί δρῶμεν; ἀμφίβληστρα γὰρ τοίχων ὁρᾷς
ὑψηλά· πότερα δωμάτων προσαμβάσεις
ἐκβησόμεσθα; πῶς ἂν οὖν λάθοιμεν ἄν;
ἢ χαλκότευκτα κλῇθρα λύσαντες μοχλοῖς —
100
ὧν οὐδὲν ἴσμεν; ἢν δʼ ἀνοίγοντες πύλας
ληφθῶμεν ἐσβάσεις τε μηχανώμενοι,
θανούμεθʼ. ἀλλὰ πρὶν θανεῖν, νεὼς ἔπι
φεύγωμεν, ᾗπερ δεῦρʼ ἐναυστολήσαμεν.
Πυλάδης
φεύγειν μὲν οὐκ ἀνεκτὸν οὐδʼ εἰώθαμεν,
105
τὸν τοῦ θεοῦ δὲ χρησμὸν οὐ κακιστέον·
ναοῦ δʼ ἀπαλλαχθέντε κρύψωμεν δέμας
κατʼ ἄντρʼ ἃ πόντος νοτίδι διακλύζει μέλας —
νεὼς ἄπωθεν, μή τις εἰσιδὼν σκάφος
βασιλεῦσιν εἴπῃ κᾆτα ληφθῶμεν βίᾳ.
110
ὅταν δὲ νυκτὸς ὄμμα λυγαίας μόλῃ,
τολμητέον τοι ξεστὸν ἐκ ναοῦ λαβεῖν
ἄγαλμα πάσας προσφέροντε μηχανάς.
ὅρα δέ γʼ εἴσω τριγλύφων ὅποι κενὸν
δέμας καθεῖναι· τοὺς πόνους γὰρ ἁγαθοὶ
115
τολμῶσι, δειλοὶ δʼ εἰσὶν οὐδὲν οὐδαμοῦ.
Ὀρέστης
οὔ τοι μακρὸν μὲν ἤλθομεν κώπῃ πόρον,
ἐκ τερμάτων δὲ νόστον ἀροῦμεν πάλιν.
ἀλλʼ εὖ γὰρ εἶπας, πειστέον· χωρεῖν χρεὼν
ὅποι χθονὸς κρύψαντε λήσομεν δέμας.
120
οὐ γὰρ τὸ τοῦ θεοῦ γʼ αἴτιον γενήσεται
πεσεῖν ἄχρηστον θέσφατον· τολμητέον·
μόχθος γὰρ οὐδεὶς τοῖς νέοις σκῆψιν φέρει.
Tap any Greek word to look it up