Kommos
Χορός
ἀμοιβαὶ κακῶν· μετάτροποι πνέου-
σιν αὖραι δόμων. τότε μὲν ἐν λουτροῖς
ἔπεσεν ἐμὸς ἐμὸς ἀρχέτας,
1150 ἰάχησε δὲ στέγα λάινοί τε θριγκοὶ δόμων,
τάδʼ ἐνέποντος· σχέτλια· τί με, γύναι, φονεύσεις φίλαν
πατρίδα δεκέτεσιν σποραῖσιν ἐλθόντʼ ἐμάν;
1155 παλίρρους δὲ τάνδʼ ὑπάγεται δίκα
διαδρόμου λέχους μέλεον πόσιν
χρόνιον ἱκόμενον εἰς οἴκους
Κυκλώπειά τʼ οὐράνια τείχεʼ ὀξυθήκτου βέλους
1160 ἔκανεν αὐτόχειρ, πέλεκυν ἐν χεροῖν λαβοῦσʼ· τλάμων
πόσις, τί ποτε τὰν τάλαιναν ἔσχεν κακόν.
ὀρεία τις ὡς λέαινʼ ὀργάδων
δρύοχα νεμομένα, τάδε κατήνυσεν.
Κλυταιμήστρα
1165 τέκνα, πρὸς θεῶν, μὴ κτάνητε μητέρα.
Χορός
κλύεις ὑπώροφον βοάν;
Κλυταιμήστρα
ἰώ μοί μοι.
Χορός
ᾤμωξα κἀγὼ πρὸς τέκνων χειρουμένης.
νέμει τοι δίκαν θεός, ὅταν τύχῃ·
1170 σχέτλια μὲν ἔπαθες, ἀνόσια δʼ εἰργάσω,
τάλαινʼ, εὐνέταν.
ἀλλʼ οἵδε μητρὸς νεοφόνοις ἐν αἵμασι
πεφυρμένοι βαίνουσιν ἐξ οἴκων πόδα,
τροπαῖα δείγματʼ ἀθλίων προσφαγμάτων.
1175 οὐκ ἔστιν οὐδεὶς οἶκος ἀθλιώτερος
τῶν Τανταλείων οὐδʼ ἔφυ ποτʼ ἐκγόνων.
ἰὼ Γᾶ καὶ Ζεῦ πανδερκέτα
βροτῶν, ἴδετε τάδʼ ἔργα φόνι-
α μυσαρά, δίγονα σώματʼ ἐν
1180 χθονὶ κείμενα πλαγᾷ
χερὸς ὑπʼ ἐμᾶς, ἄποινʼ ἐμῶν
πημάτων
δακρύτʼ ἄγαν, σύγγονʼ, αἰτία δʼ ἐγώ.
διὰ πυρὸς ἔμολον τάλαινα ματρὶ τᾷδʼ,
μʼ ἔτικτε κούραν.
1185 ἰὼ τύχας, σᾶς τύχας,
μᾶτερ τεκοῦσʼ ἄλαστα,
ἄλαστα μέλεα καὶ πέρα
παθοῦσα σῶν τέκνων ὑπαί.
πατρὸς δʼ ἔτεισας φόνον δικαίως.
1190 ἰὼ Φοῖβʼ, ἀνύμνησας δίκαιʼ
ἄφαντα, φανερὰ δʼ ἐξέπρα-
ξας ἄχεα, φόνια δʼ ὤπασας
λάχεʼ ἀπὸ γᾶς τᾶς Ἑλλανίδος.
τίνα δʼ ἑτέραν μόλω πόλιν;
1195 τίς ξένος, τίς εὐσεβὴς
ἐμὸν κάρα προσόψεται
ματέρα κτανόντος;
ἰὼ ἰώ μοι. ποῖ δʼ ἐγώ, τίνʼ ἐς χορόν,
τίνα γάμον εἶμι; τίς πόσις με δέξεται
1200 νυμφικὰς ἐς εὐνάς;
πάλιν, πάλιν φρόνημα σὸν
μετεστάθη πρὸς αὔραν·
φρονεῖς γὰρ ὅσια νῦν, τότʼ οὐ
φρονοῦσα, δεινὰ δʼ εἰργάσω,
1205 φίλα, κασίγνητον οὐ θέλοντα.
κατεῖδες, οἷον τάλαινʼ ἔξω πέπλων
ἔβαλεν, ἔδειξε μαστὸν ἐν φοναῖσιν,
ἰώ μοι, πρὸς πέδῳ
τιθεῖσα γόνιμα μέλεα; τὰν κόμαν δʼ ἐγὼ
1210 σάφʼ οἶδα, διʼ ὀδύνας ἔβας,
ἰήιον κλύων γόον
ματρός, σʼ ἔτικτε.
βοὰν δʼ ἔλασκε τάνδε, πρὸς γένυν ἐμὰν
1215 τιθεῖσα χεῖρα· Τέκος ἐμόν, λιταίνω·
παρῄδων τʼ ἐξ ἐμᾶν
ἐκρίμναθʼ, ὥστε χέρας ἐμὰς λιπεῖν βέλος.
τάλαινα· πῶς ἔτλας φόνον
διʼ ὀμμάτων ἰδεῖν σέθεν
1220 ματρὸς ἐκπνεούσας;
ἐγὼ μὲν ἐπιβαλὼν φάρη κόραις ἐμαῖς
φασγάνῳ κατηρξάμαν
ματέρος ἔσω δέρας μεθείς.
ἐγὼ δʼ ἐπεγκέλευσά σοι
1225 ξίφους τʼ ἐφηψάμαν ἅμα.
δεινότατον παθέων ἔρεξας.
λαβοῦ, κάλυπτε μέλεα ματέρος πέπλοις
καὶ καθάρμοσον σφαγάς.
φονέας ἔτικτες ἆρά σοι.
1230 ἰδού, φίλᾳ τε κοὐ φίλᾳ
φάρεα τάδʼ ἀμφιβάλλομεν.
τέρμα κακῶν μεγάλων δόμοισιν.
Tap any Greek word to look it up
An open-access project
Murray 1913
OCT
Murray, OCT, 1913 · 1913
The Editor

Gilbert Murray (1866–1957) was Regius Professor of Greek at the University of Oxford from 1908 to 1936. Born in Sydney, Australia, he became one of the most prominent Hellenists of his age — both as a scholar and as a public intellectual who used verse translations of Greek tragedy to bring ancient drama to modern audiences. His translations of Euripides were staged in London's West End to considerable popular success. Beyond classics, Murray was a committed internationalist who helped draft the League of Nations covenant and served as chairman of the League of Nations Union.

About This Edition

Murray's OCT of Euripides, published in three volumes (1902–1909, revised 1913), provided the first modern critical text of all surviving Euripidean plays based on systematic manuscript collation. Murray worked primarily from the two principal manuscript families — the "select" manuscripts (L and P, preserving ten plays with extensive scholia) and the "alphabetical" manuscripts (preserving an additional nine plays). His text is considered moderately interventionist: Murray was willing to accept conjectures from the great Dutch and German scholars of the 18th and 19th centuries where he judged the manuscript text corrupt. James Diggle's OCT (1981–1994) has now superseded Murray's for scholarly purposes, though Murray's remains widely cited.

Tap any Greek word to look it up