Ἐξάγγελος
ὦ γῆς μέγιστα τῆσδʼ ἀεὶ τιμώμενοι,
οἷʼ, ἔργʼ ἀκούσεσθʼ, οἷα δʼ εἰσόψεσθʼ, ὅσον δʼ
1225
ἀρεῖσθε πένθος, εἴπερ ἐγγενῶς ἔτι
τῶν Λαβδακείων ἐντρέπεσθε δωμάτων.
οἶμαι γὰρ οὔτʼ ἂν Ἴστρον οὔτε Φᾶσιν ἂν
νίψαι καθαρμῷ τήνδε τὴν στέγην, ὅσα
κεύθει, τὰ δʼ αὐτίκʼ εἰς τὸ φῶς φανεῖ κακὰ
1230
ἑκόντα κοὐκ ἄκοντα. τῶν δὲ πημονῶν
μάλιστα λυποῦσʼ αἳ φανῶσʼ αὐθαίρετοι.
Χορός
λείπει μὲν οὐδʼ ἃ πρόσθεν εἴδομεν τὸ μὴ οὐ
βαρύστονʼ εἶναι· πρὸς δʼ ἐκείνοισιν τί φῄς;
Ἐξάγγελος
ὁ μὲν τάχιστος τῶν λόγων εἰπεῖν τε καὶ
1235
μαθεῖν, τέθνηκε θεῖον Ἰοκάστης κάρα.
Χορός
ὦ δυστάλαινα, πρὸς τίνος ποτʼ αἰτίας;
Ἐξάγγελος
αὐτὴ πρὸς αὑτῆς. τῶν δὲ πραχθέντων τὰ μὲν
ἄλγιστʼ ἄπεστιν· ἡ γὰρ ὄψις οὐ πάρα.
ὅμως δʼ, ὅσον γε κἀν ἐμοὶ μνήμης ἔνι,
1240
πεύσει τὰ κείνης ἀθλίας παθήματα.
ὅπως γὰρ ὀργῇ χρωμένη παρῆλθʼ ἔσω
θυρῶνος, ἵετʼ εὐθὺ πρὸς τὰ νυμφικὰ
λέχη, κόμην σπῶσʼ ἀμφιδεξίοις ἀκμαῖς.
πύλας δʼ, ὅπως εἰσῆλθʼ, ἐπιρράξασʼ ἔσω
1245
καλεῖ τὸν ἤδη Λάϊον πάλαι νεκρόν,
μνήμην παλαιῶν σπερμάτων ἔχουσʼ, ὑφʼ ὧν
θάνοι μὲν αὐτός, τὴν δὲ τίκτουσαν λίποι
τοῖς οἷσιν αὐτοῦ δύστεκνον παιδουργίαν.
γοᾶτο δʼ εὐνάς, ἔνθα δύστηνος διπλοῦς
1250
ἐξ ἀνδρὸς ἄνδρα καὶ τέκνʼ ἐκ τέκνων τέκοι.
χὤπως μὲν ἐκ τῶνδʼ οὐκέτʼ οἶδʼ ἀπόλλυται·
βοῶν γὰρ εἰσέπαισεν Οἰδίπους, ὑφʼ οὗ
οὐκ ἦν τὸ κείνης ἐκθεάσασθαι κακόν,
ἀλλʼ εἰς ἐκεῖνον περιπολοῦντʼ ἐλεύσσομεν.
1255
φοιτᾷ γὰρ ἡμᾶς ἔγχος ἐξαιτῶν πορεῖν,
γυναῖκά τʼ οὐ γυναῖκα, μητρῴαν δʼ ὅπου
κίχοι διπλῆν ἄρουραν οὗ τε καὶ τέκνων.
λυσσῶντι δʼ αὐτῷ δαιμόνων δείκνυσί τις·
οὐδεὶς γὰρ ἀνδρῶν, οἳ παρῆμεν ἐγγύθεν.
1260
δεινὸν δʼ ἀύσας ὡς ὑφηγητοῦ τινος
πύλαις διπλαῖς ἐνήλατʼ, ἐκ δὲ πυθμένων
ἔκλινε κοῖλα κλῇθρα κἀμπίπτει στέγῃ.
οὗ δὴ κρεμαστὴν τὴν γυναῖκʼ ἐσείδομεν,
πλεκταῖσιν αἰώραισιν ἐμπεπλεγμένην.
1265
ὁ δʼ ὡς ὁρᾷ νιν, δεινὰ βρυχηθεὶς τάλας
χαλᾷ κρεμαστὴν ἀρτάνην. ἐπεὶ δὲ γῇ
ἔκειτο τλήμων, δεινὰ δʼ ἦν τἀνθένδʼ ὁρᾶν.
ἀποσπάσας γὰρ εἱμάτων χρυσηλάτους
περόνας ἀπʼ αὐτῆς, αἷσιν ἐξεστέλλετο,
1270
ἄρας ἔπαισεν ἄρθρα τῶν αὑτοῦ κύκλων,
αὐδῶν τοιαῦθʼ, ὁθούνεκʼ οὐκ ὄψοιντό νιν
οὔθʼ οἷʼ ἔπασχεν οὔθʼ ὁποῖʼ ἔδρα κακά,
ἀλλʼ ἐν σκότῳ τὸ λοιπὸν οὓς μὲν οὐκ ἔδει
ὀψοίαθʼ, οὓς δʼ ἔχρῃζεν οὐ γνωσοίατο.
1275
τοιαῦτʼ ἐφυμνῶν πολλάκις τε κοὐχ ἅπαξ
ἤρασσʼ ἐπαίρων βλέφαρα. φοίνιαι δʼ ὁμοῦ
γλῆναι γένειʼ ἔτελλον, οὐδʼ ἀνίεσαν
φόνου μυδώσας σταγόνας, ἀλλʼ ὁμοῦ μέλας
ὄμβρος χαλάζης αἱματοῦς ἐτέγγετο.
τάδʼ ἐκ δυοῖν ἔρρωγεν, οὐ μόνου κάτα,
1280
ἀλλʼ ἀνδρὶ καὶ γυναικὶ συμμιγῆ κακά.
ὁ πρὶν παλαιὸς δʼ ὄλβος ἦν πάροιθε μὲν
ὄλβος δικαίως· νῦν δὲ τῇδε θἠμέρᾳ
στεναγμός, ἄτη, θάνατος, αἰσχύνη, κακῶν
ὅσʼ ἐστὶ πάντων ὀνόματʼ, οὐδέν ἐστʼ ἀπόν.
Χορός
1285
νῦν δʼ ἔσθʼ ὁ τλήμων ἐν τίνι σχολῇ κακοῦ;
Ἐξάγγελος
βοᾷ διοίγειν κλῇθρα καὶ δηλοῦν τινα
τοῖς πᾶσι Καδμείοισι τὸν πατροκτόνον,
τὸν μητέρʼ—αὐδῶν ἀνόσιʼ οὐδὲ ῥητά μοι,
1290
ὡς ἐκ χθονὸς ῥίψων ἑαυτὸν οὐδʼ ἔτι
μενῶν δόμοις ἀραῖος, ὡς ἠράσατο.
ῥώμης γε μέντοι καὶ προηγητοῦ τινος
δεῖται· τὸ γὰρ νόσημα μεῖζον ἢ φέρειν.
δείξει δὲ καὶ σοί· κλῇθρα γὰρ πυλῶν τάδε
1295
διοίγεται· θέαμα δʼ εἰσόψει τάχα
τοιοῦτον οἷον καὶ στυγοῦντʼ ἐποικτίσαι.
Χορός
ὦ δεινὸν ἰδεῖν πάθος ἀνθρώποις,
ὦ δεινότατον πάντων ὅσʼ ἐγὼ
προσέκυρσʼ ἤδη. τίς σʼ, ὦ τλῆμον,
1300
προσέβη μανία; τίς ὁ πηδήσας
μείζονα δαίμων τῶν μακίστων
πρὸς σῇ δυσδαίμονι μοίρᾳ;
φεῦ φεῦ, δύστανʼ·
ἀλλʼ οὐδʼ ἐσιδεῖν δύναμαί σε, θέλων
1305
πόλλʼ ἀνερέσθαι, πολλὰ πυθέσθαι,
πολλὰ δʼ ἀθρῆσαι·
τοίαν φρίκην παρέχεις μοι.
Οἰδίπους
αἰαῖ αἰαῖ, δύστανος ἐγώ,
ποῖ γᾶς φέρομαι τλάμων; πᾷ μοι
1310
φθογγὰ διαπωτᾶται φοράδην;
ἰὼ δαῖμον, ἵνʼ ἐξήλλου.
Χορός
ἐς δεινὸν οὐδʼ ἀκουστὸν οὐδʼ ἐπόψιμον.
Tap any Greek word to look it up