Act 2
Ἑκάβη
ἄνα, δύσδαιμον, πεδόθεν κεφαλή·
ἐπάειρε δέρην· οὐκέτι Τροία
100 τάδε καὶ βασιλῆς ἐσμεν Τροίας.
μεταβαλλομένου δαίμονος ἀνέχου.
πλεῖ κατὰ πορθμόν, πλεῖ κατὰ δαίμονα,
μηδὲ προσίστω πρῷραν βιότου
πρὸς κῦμα πλέουσα τύχαισιν.
105 αἰαῖ αἰαῖ.
τί γὰρ οὐ πάρα μοι μελέᾳ στενάχειν,
πατρὶς ἔρρει καὶ τέκνα καὶ πόσις;
πολὺς ὄγκος συστελλόμενος
προγόνων, ὡς οὐδὲν ἄρʼ ἦσθα.
110 τί με χρὴ σιγᾶν; τί δὲ μὴ σιγᾶν;
τί δὲ θρηνῆσαι;
δύστηνος ἐγὼ τῆς βαρυδαίμονος
ἄρθρων κλίσεως, ὡς διάκειμαι,
νῶτʼ ἐν στερροῖς λέκτροισι ταθεῖσʼ.
115 οἴμοι κεφαλῆς, οἴμοι κροτάφων
πλευρῶν θʼ, ὥς μοι πόθος εἱλίξαι
καὶ διαδοῦναι νῶτον ἄκανθάν τʼ
εἰς ἀμφοτέρους τοίχους, μελέων
ἐπὶ τοὺς αἰεὶ δακρύων ἐλέγους.
120 μοῦσα δὲ χαὕτη τοῖς δυστήνοις
ἄτας κελαδεῖν ἀχορεύτους.
πρῷραι ναῶν, ὠκείαις
Ἴλιον ἱερὰν αἳ κώπαις
διʼ ἅλα πορφυροειδέα καὶ
125 λιμένας Ἑλλάδος εὐόρμους
αὐλῶν παιᾶνι στυγνῷ
συρίγγων τʼ εὐφθόγγων φωνᾷ
βαίνουσαι πλεκτὰν Αἰγύπτου
παιδείαν ἐξηρτήσασθʼ,
130 αἰαῖ, Τροίας ἐν κόλποις
τὰν Μενελάου μετανισόμεναι
στυγνὰν ἄλοχον, Κάστορι λώβαν
τῷ τʼ Εὐρώτᾳ δυσκλείαν,
σφάζει μὲν
135 τὸν πεντήκοντʼ ἀροτῆρα τέκνων
Πρίαμον, ἐμέ τε μελέαν Ἑκάβαν
ἐς τάνδʼ ἐξώκειλʼ ἄταν.
ὤμοι, θάκους οἵους θάσσω,
σκηναῖς ἐφέδρους Ἀγαμεμνονίαις.
140 δούλα δʼ ἄγομαι
γραῦς ἐξ οἴκων πενθήρη
κρᾶτʼ ἐκπορθηθεῖσʼ οἰκτρῶς.
ἀλλʼ τῶν χαλκεγχέων Τρώων
ἄλοχοι μέλεαι,
καὶ κοῦραι κοῦραι δύσνυμφοι,
145 τύφεται Ἴλιον, αἰάζωμεν.
μάτηρ δʼ ὡσεί τις πτανοῖς
ὄρνισιν, ὅπως ἐξάρξω ʼγὼ
κλαγγάν, μολπάν, οὐ τὰν αὐτὰν
οἵαν ποτὲ δὴ
150 σκήπτρῳ Πριάμου διερειδομένα
ποδὸς ἀρχεχόρου πληγαῖς Φρυγίους
εὐκόμποις ἐξῆρχον θεούς.
Ἑκάβη, τί θροεῖς; τί δὲ θωΰσσεις;
ποῖ λόγος ἥκει; διὰ γὰρ μελάθρων
155 ἄιον οἴκτους οὓς οἰκτίζῃ.
διὰ δὲ στέρνων φόβος ἄισσεν
Τρῳάσιν, αἳ τῶνδʼ οἴκων εἴσω
δουλείαν αἰάζουσιν.
τέκνʼ, Ἀργείων πρὸς ναῦς ἤδη
160 κινεῖται κωπήρης χείρ;
οἲ ἐγώ, τί θέλουσʼ, πού μʼ ἤδη
ναυσθλώσουσιν πατρίας ἐκ γᾶς;
οὐκ οἶδʼ, εἰκάζω δʼ ἄταν.
ἰὼ ἰώ.
165 μέλεαι μόχθων ἐπακουσόμεναι
Τρῳάδες, ἔξω κομίζεσθʼ οἴκων·
στέλλουσʼ Ἀργεῖοι νόστον.
αἶ, αἶ.
μή νύν μοι τὰν
170 ἐκβακχεύουσαν Κασάνδραν,
πέμψητʼ ἔξω,
αἰσχύναν Ἀργείοισιν,
μαινάδʼ, ἐπʼ ἄλγει δʼ ἀλγυνθῶ.
ἰώ.
Τροία Τροία δύστανʼ, ἔρρεις,
δύστανοι δʼ οἵ σʼ ἐκλείποντες
175 καὶ ζῶντες καὶ δμαθέντες.
οἴμοι. τρομερὰ σκηνὰς ἔλιπον
τάσδʼ Ἀγαμέμνονος ἐπακουσομένα,
βασίλεια, σέθεν· μή με κτείνειν
δόξʼ Ἀργείων κεῖται μελέαν;
180 κατὰ πρύμνας ἤδη ναῦται
στέλλονται κινεῖν κώπας;
τέκνον, ὀρθρεύου σὰν ψυχάν.
ἐκπληχθεῖσʼ ἦλθον φρίκᾳ.
ἤδη τις ἔβα Δαναῶν κῆρυξ;
185 τῷ πρόσκειμαι δούλα τλάμων;
ἐγγύς που κεῖσαι κλήρου.
ἰὼ ἰώ.
τίς μʼ Ἀργείων Φθιωτᾶν
νησαίαν μʼ ἄξει χώραν
δύστανον πόρσω Τροίας;
190 φεῦ φεῦ.
190 τῷ δʼ τλάμων
ποῦ πᾷ γαίας δουλεύσω γραῦς,
ὡς κηφήν, δειλαία,
νεκροῦ μορφά,
νεκύων ἀμενηνὸν ἄγαλμα,
αἰαῖ
τὰν παρὰ προθύροις φυλακὰν κατέχουσʼ
195 παίδων θρέπτειρʼ, Τροίας
ἀρχαγοὺς εἶχον τιμάς;
Χορός
αἰαῖ αἰαῖ, ποίοις δʼ οἴκτοις
τὰν σὰν λύμαν ἐξαιάζεις;
οὐκ Ἰδαίοις ἱστοῖς κερκίδα
200 δινεύουσʼ ἐξαλλάξω.
νέατον τεκέων σώματα λεύσσω,
νέατον
μόχθους ἕξω κρείσσους,
λέκτροις πλαθεῖσʼ Ἑλλάνων
ʽ̓́ρροι νὺξ αὕτα καὶ δαίμων
205 Πειρήνας ὑδρευσομένα
πρόσπολος οἰκτρὰ σεμνῶν ὑδάτων.
τὰν κλεινὰν εἴθʼ ἔλθοιμεν
Θησέως εὐδαίμονα χώραν.
210 μὴ γὰρ δὴ δίναν γʼ Εὐρώτα,
τὰν ἐχθίσταν θεράπναν Ἑλένας,
ἔνθʼ ἀντάσω Μενέλᾳ δούλα,
τῷ τᾶς Τροίας πορθητᾷ.
τὰν Πηνειοῦ σεμνὰν χώραν,
215 κρηπῖδʼ Οὐλύμπου καλλίσταν,
ὄλβῳ βρίθειν φάμαν ἤκουσʼ
εὐθαλεῖ τʼ εὐκαρπείᾳ·
τάδε δεύτερά μοι μετὰ τὰν ἱερὰν
Θησέως ζαθέαν ἐλθεῖν χώραν.
220 καὶ τὰν Αἰτναίαν Ἡφαίστου
Φοινίκας ἀντήρη χώραν,
Σικελῶν ὀρέων ματέρʼ, ἀκούω
καρύσσεσθαι στεφάνοις ἀρετᾶς.
τάν τʼ ἀγχιστεύουσαν γᾶν
225 Ἰονίῳ ναύται πόντῳ,
ἃν ὑγραίνει καλλιστεύων
ξανθὰν χαίταν πυρσαίνων
Κρᾶθις ζαθέαις πηγαῖσι τρέφων
εὔανδρόν τʼ ὀλβίζων γᾶν.
Tap any Greek word to look it up
An open-access project
Murray 1913
OCT
Murray, OCT, 1913 · 1913
The Editor

Gilbert Murray (1866–1957) was Regius Professor of Greek at the University of Oxford from 1908 to 1936. Born in Sydney, Australia, he became one of the most prominent Hellenists of his age — both as a scholar and as a public intellectual who used verse translations of Greek tragedy to bring ancient drama to modern audiences. His translations of Euripides were staged in London's West End to considerable popular success. Beyond classics, Murray was a committed internationalist who helped draft the League of Nations covenant and served as chairman of the League of Nations Union.

About This Edition

Murray's OCT of Euripides, published in three volumes (1902–1909, revised 1913), provided the first modern critical text of all surviving Euripidean plays based on systematic manuscript collation. Murray worked primarily from the two principal manuscript families — the "select" manuscripts (L and P, preserving ten plays with extensive scholia) and the "alphabetical" manuscripts (preserving an additional nine plays). His text is considered moderately interventionist: Murray was willing to accept conjectures from the great Dutch and German scholars of the 18th and 19th centuries where he judged the manuscript text corrupt. James Diggle's OCT (1981–1994) has now superseded Murray's for scholarly purposes, though Murray's remains widely cited.

Tap any Greek word to look it up