Act 0
Ἀγαμέμνων
πρέσβυ, δόμων τῶνδε πάροιθεν
στεῖχε.
Πρεσβύτης
στείχω. τί δὲ καινουργεῖς,
Ἀγάμεμνον ἄναξ;
σπεύσεις;
σπεύδω.
μάλα τοι γῆρας τοὐμὸν ἄυπνον
5 καὶ ἐπʼ ὀφθαλμοῖς ὀξὺ πάρεστιν.
Ἀγαμέμνων
τίς ποτʼ ἄρʼ ἀστὴρ ὅδε πορθμεύει;
Πρεσβύτης
Σείριος ἐγγὺς τῆς ἑπταπόρου
Πλειάδος ᾄσσων ἔτι μεσσήρης.
Ἀγαμέμνων
οὔκουν φθόγγος γʼ οὔτʼ ὀρνίθων
10 οὔτε θαλάσσης· σιγαὶ δʼ ἀνέμων
τόνδε κατʼ Εὔριπον ἔχουσιν.
Πρεσβύτης
τί δὲ σὺ σκηνῆς ἐκτὸς ἀίσσεις,
Ἀγάμεμνον ἄναξ;
ἔτι δʼ ἡσυχία τῇδε κατʼ Αὖλιν
15 καὶ ἀκίνητοι φυλακαὶ τειχέων.
στείχωμεν ἔσω.
ζηλῶ σέ, γέρον,
Ἀγαμέμνων
ζηλῶ δʼ ἀνδρῶν ὃς ἀκίνδυνον
βίον ἐξεπέρασʼ ἀγνὼς ἀκλεής·
τοὺς δʼ ἐν τιμαῖς ἧσσον ζηλῶ.
Πρεσβύτης
20 καὶ μὴν τὸ καλόν γʼ ἐνταῦθα βίου.
Ἀγαμέμνων
τοῦτο δέ γʼ ἐστὶν τὸ καλὸν σφαλερόν,
καὶ τὸ πρότιμον
γλυκὺ μέν, λυπεῖ δὲ προσιστάμενον.
τοτὲ μὲν τὰ θεῶν οὐκ ὀρθωθέντʼ
25 ἀνέτρεψε βίον, τοτὲ δʼ ἀνθρώπων
γνῶμαι πολλαὶ
καὶ δυσάρεστοι διέκναισαν.
Πρεσβύτης
οὐκ ἄγαμαι ταῦτʼ ἀνδρὸς ἀριστέως.
οὐκ ἐπὶ πᾶσίν σʼ ἐφύτευσʼ ἀγαθοῖς,
30 Ἀγάμεμνον, Ἀτρεύς.
δεῖ δέ σε χαίρειν καὶ λυπεῖσθαι·
θνητὸς γὰρ ἔφυς. κἂν μὴ σὺ θέλῃς,
τὰ θεῶν οὕτω βουλόμενʼ ἔσται.
σὺ δὲ λαμπτῆρος φάος ἀμπετάσας
35 δέλτον τε γράφεις
τήνδʼ ἣν πρὸ χερῶν ἔτι βαστάζεις,
καὶ ταὐτὰ πάλιν γράμματα συγχεῖς
καὶ σφραγίζεις λύεις τʼ ὀπίσω
ῥίπτεις τε πέδῳ πεύκην, θαλερὸν
40 κατὰ δάκρυ χέων,
καὶ τῶν ἀπόρων οὐδενὸς ἐνδεῖς
μὴ οὐ μαίνεσθαι.
τί πονεῖς; τί νέον περὶ σοί, βασιλεῦ;
φέρε κοίνωσον μῦθον ἐς ἡμᾶς.
45 πρὸς δʼ ἄνδρʼ ἀγαθὸν πιστόν τε φράσεις·
σῇ γάρ μʼ ἀλόχῳ τότε Τυνδάρεως
πέμπει φερνὴν
συννυμφοκόμον τε δίκαιον.
Ἀγαμέμνων
115 πέμπω σοι πρὸς ταῖς πρόσθεν
δέλτους, Λήδας ἔρνος
Πρεσβύτης
λέγε καὶ σήμαινʼ, ἵνα καὶ γλώσσῃ
σύντονα τοῖς σοῖς γράμμασιν αὐδῶ.
Ἀγαμέμνων
μὴ στέλλειν τὰν σὰν ἶνιν πρὸς
120 τὰν κολπώδη πτέρυγʼ Εὐβοίας
Αὖλιν ἀκλύσταν.
εἰς ἄλλας ὥρας γὰρ δὴ
παιδὸς δαίσομεν ὑμεναίους.
Πρεσβύτης
καὶ πῶς Ἀχιλεὺς λέκτρων ἀπλακὼν
125 οὐ μέγα φυσῶν θυμὸν ἐπαρεῖ
σοὶ σῇ τʼ ἀλόχῳ;
τόδε καὶ δεινόν· σήμαινʼ τι φῄς.
Ἀγαμέμνων
ὄνομʼ, οὐκ ἔργον, παρέχων Ἀχιλεὺς
οὐκ οἶδε γάμους, οὐδʼ τι πράσσομεν,
130 οὐδʼ ὅτι κείνῳ παῖδʼ ἐπεφήμισα
νυμφείους εἰς ἀγκώνων
εὐνὰς ἐκδώσειν λέκτροις.
Πρεσβύτης
δεινά γʼ ἐτόλμας, Ἀγάμεμνον ἄναξ,
ὃς τῷ τῆς θεᾶς σὴν παῖδʼ ἄλοχον
135 φατίσας ἦγες σφάγιον Δαναοῖς.
Ἀγαμέμνων
οἴμοι, γνώμας ἐξέσταν,
αἰαῖ, πίπτω δʼ εἰς ἄταν.
ἀλλʼ ἴθʼ ἐρέσσων σὸν πόδα, γήρᾳ
140 μηδὲν ὑπείκων.
140 σπεύδω, βασιλεῦ.
μή νυν μήτʼ ἀλσώδεις ἵζου
κρήνας μήθʼ ὕπνῳ θελχθῇς.
Πρεσβύτης
εὔφημα θρόει.
Ἀγαμέμνων
πάντῃ δὲ πόρον σχιστὸν ἀμείβων
145 λεῦσσε, φυλάσσων μή τίς σε λάθῃ
τροχαλοῖσιν ὄχοις παραμειψαμένη
παῖδα κομίζουσʼ ἐνθάδʼ ἀπήνη
Δαναῶν πρὸς ναῦς.
Πρεσβύτης
ἔσται τάδε.
κλῄθρων δʼ ἐξόρμοις
Ἀγαμέμνων
150 ἤν νιν πομπαῖς ἀντήσῃς,
πάλιν εἰσόρμα, σεῖε χαλινούς,
ἐπὶ Κυκλώπων ἱεὶς θυμέλας.
Πρεσβύτης
πιστὸς δὲ φράσας τάδε πῶς ἔσομαι,
λέγε, παιδὶ σέθεν τῇ σῇ τʼ ἀλόχῳ;
Ἀγαμέμνων
155 σφραγῖδα φύλασσʼ ἣν ἐπὶ δέλτῳ
τήνδε κομίζεις. ἴθι. λευκαίνει
τόδε φῶς ἤδη λάμπουσʼ ἠὼς
πῦρ τε τεθρίππων τῶν Ἀελίου·
160 σύλλαβε μόχθων.
θνητῶν δʼ ὄλβιος ἐς τέλος οὐδεὶς
οὐδʼ εὐδαίμων·
οὔπω γὰρ ἔφυ τις ἄλυπος.
Tap any Greek word to look it up
An open-access project
Murray 1913
OCT
Murray, OCT, 1913 · 1913
The Editor

Gilbert Murray (1866–1957) was Regius Professor of Greek at the University of Oxford from 1908 to 1936. Born in Sydney, Australia, he became one of the most prominent Hellenists of his age — both as a scholar and as a public intellectual who used verse translations of Greek tragedy to bring ancient drama to modern audiences. His translations of Euripides were staged in London's West End to considerable popular success. Beyond classics, Murray was a committed internationalist who helped draft the League of Nations covenant and served as chairman of the League of Nations Union.

About This Edition

Murray's OCT of Euripides, published in three volumes (1902–1909, revised 1913), provided the first modern critical text of all surviving Euripidean plays based on systematic manuscript collation. Murray worked primarily from the two principal manuscript families — the "select" manuscripts (L and P, preserving ten plays with extensive scholia) and the "alphabetical" manuscripts (preserving an additional nine plays). His text is considered moderately interventionist: Murray was willing to accept conjectures from the great Dutch and German scholars of the 18th and 19th centuries where he judged the manuscript text corrupt. James Diggle's OCT (1981–1994) has now superseded Murray's for scholarly purposes, though Murray's remains widely cited.

Tap any Greek word to look it up