Parodos
Ἴων
ἅρματα μὲν τάδε λαμπρὰ τεθρίππων
Ἥλιος ἤδη λάμπει κατὰ γῆν,
ἄστρα δὲ φεύγει πυρὶ τῷδʼ αἰθέρος
85 ἐς νύχθʼ ἱεράν·
Παρνησιάδες δʼ ἄβατοι κορυφαὶ
καταλαμπόμεναι τὴν ἡμερίαν
ἁψῖδα βροτοῖσι δέχονται.
σμύρνης δʼ ἀνύδρου καπνὸς εἰς ὀρόφους
90 Φοίβου πέταται.
θάσσει δὲ γυνὴ τρίποδα ζάθεον
Δελφίς, ἀείδουσʼ Ἕλλησι βοάς,
ἃς ἂν Ἀπόλλων κελαδήσῃ.
ἀλλʼ, Φοίβου Δελφοὶ θέραπες,
95 τὰς Κασταλίας ἀργυροειδεῖς
βαίνετε δίνας, καθαραῖς δὲ δρόσοις
ἀφυδρανάμενοι στείχετε ναούς·
στόμα τʼ εὔφημον φρουρεῖν ἀγαθόν,
φήμας τʼ ἀγαθὰς
100 τοῖς ἐθέλουσιν μαντεύεσθαι
γλώσσης ἰδίας ἀποφαίνειν.
ἡμεῖς δέ, πόνους οὓς ἐκ παιδὸς
μοχθοῦμεν ἀεί, πτόρθοισι δάφνης
στέφεσίν θʼ ἱεροῖς ἐσόδους Φοίβου
105 καθαρὰς θήσομεν, ὑγραῖς τε πέδον
ῥανίσιν νοτερόν· πτηνῶν τʼ ἀγέλας,
αἳ βλάπτουσιν σέμνʼ ἀναθήματα,
τόξοισιν ἐμοῖς φυγάδας θήσομεν·
ὡς γὰρ ἀμήτωρ ἀπάτωρ τε γεγὼς
110 τοὺς θρέψαντας
Φοίβου ναοὺς θεραπεύω.
ἄγʼ, νεηθαλὲς
καλλίστας προπόλευμα δά-
φνας, τὰν Φοίβου θυμέλαν
115 σαίρεις ὑπὸ ναοῖς,
κήπων ἐξ ἀθανάτων,
ἵνα δρόσοι τέγγουσʼ ἱεραί,
ῥοὰν ἀέναον
παγᾶν ἐκπροϊεῖσαι,
120 μυρσίνας ἱερὰν φόβαν·
σαίρω δάπεδον θεοῦ
παναμέριος ἅμʼ ἁλίου
πτέρυγι θοᾷ
λατρεύων τὸ κατʼ ἦμαρ.
125 Παιὰν Παιάν,
εὐαίων εὐαίων
εἴης, Λατοῦς παῖ.
καλόν γε τὸν πόνον,
Φοῖβε, σοὶ πρὸ δόμων λατρεύ-
130 ω τιμῶν μαντεῖον ἕδραν·
κλεινὸς δʼ πόνος μοι
θεοῖσιν δούλαν χέρʼ ἔχειν
οὐ θνατοῖς, ἀλλʼ ἀθανάτοις·
εὐφάμους δὲ πόνους
135 μοχθεῖν οὐκ ἀποκάμνω.
Φοῖβός μοι γενέτωρ πατήρ·
τὸν βόσκοντα γὰρ εὐλογῶ,
τὸ δʼ ὠφέλιμον ἐμοὶ πατέρος
ὄνομα λέγω
140 Φοίβου τοῦ κατὰ ναόν.
Παιὰν Παιάν,
εὐαίων εὐαίων
εἴης, Λατοῦς παῖ.
ἀλλʼ ἐκπαύσω γὰρ μόχθους
145 δάφνας ὁλκοῖς,
χρυσέων δʼ ἐκ τευχέων ῥίψω
Γαίας παγάν,
ἃν ἀποχεύονται
Κασταλίας δῖναι,
νοτερὸν ὕδωρ βάλλων,
150 ὅσιος ἀπʼ εὐνᾶς ὤν.
εἴθʼ οὕτως αἰεὶ Φοίβῳ
λατρεύων μὴ παυσαίμαν,
παυσαίμαν ἀγαθᾷ μοίρᾳ.
ἔα ἔα·
φοιτῶσʼ ἤδη λείπουσίν τε
155 πτανοὶ Παρνασοῦ κοίτας·
αὐδῶ μὴ χρίμπτειν θριγκοῖς
μηδʼ ἐς χρυσήρεις οἴκους
μάρψω σʼ αὖ τόξοις, Ζηνὸς
κῆρυξ, ὀρνίθων γαμφηλαῖς
160 ἰσχὺν νικῶν.
ὅδε πρὸς θυμέλας ἄλλος ἐρέσσει
κύκνος. οὐκ ἄλλᾳ
φοινικοφαῆ πόδα κινήσεις;
οὐδέν σʼ φόρμιγξ Φοίβου
165 σύμμολπος τόξων ῥύσαιτʼ ἄν.
πάραγε πτέρυγας·
λίμνας ἐπίβα τᾶς Δηλιάδος·
αἱμάξεις, εἰ μὴ πείσῃ,
τὰς καλλιφθόγγους ᾠδάς.
170 ἔα ἔα·
170 τίς ὅδʼ ὀρνίθων καινὸς προσέβα;
μῶν ὑπὸ θριγκοὺς εὐναίας
καρφυρὰς θήσων τέκνοις;
ψαλμοί σʼ εἴρξουσιν τόξων.
οὐ πείσῃ; χωρῶν δίναις
175 ταῖς Ἀλφειοῦ παιδούργει,
νάπος Ἴσθμιον,
ὡς ἀναθήματα μὴ βλάπτηται
ναοί θʼ οἱ Φοίβου
κτείνειν δʼ ὑμᾶς αἰδοῦμαι
180 τοὺς θεῶν ἀγγέλλοντας φήμας
θνατοῖς· οἷς δʼ ἔγκειμαι μόχθοις,
Φοίβῳ δουλεύσω, κοὐ λήξω
τοὺς βόσκοντας θεραπεύων.
οὐκ ἐν ταῖς ζαθέαις Ἀθά-
185 ναις εὐκίονες ἦσαν αὐ-
λαὶ θεῶν μόνον, οὐδʼ ἀγυι-
άτιδες θεραπεῖαι·
ἀλλὰ καὶ παρὰ Λοξίᾳ
τῷ Λατοῦς διδύμων προσώ-
πων καλλιβλέφαρον φῶς.
190 ἰδοὺ τάνδʼ, ἄθρησον,
Λερναῖον ὕδραν ἐναίρει
χρυσέαις ἅρπαις Διὸς παῖς·
φίλα, πρόσιδʼ ὄσσοις.
ὁρῶ. καὶ πέλας ἄλλος αὐ-
195 τοῦ πανὸν πυρίφλεκτον αἴ-
ρει τιςἆρʼ ὃς ἐμαῖσι μυ-
θεύεται παρὰ πήναις,
ἀσπιστὰς Ἰόλαος, ὃς
κοινοὺς αἰρόμενος πόνους
200 Δίῳ παιδὶ συναντλεῖ;
καὶ μὰν τόνδʼ ἄθρησον
πτεροῦντος ἔφεδρον ἵππου·
τὰν πῦρ πνέουσαν ἐναίρει
τρισώματον ἀλκάν.
Χορός
205 πάντᾳ τοι βλέφαρον διώ-
κω. σκέψαι κλόνον ἐν τείχεσ-
σι λαΐνοισι Γιγάντων.
φίλαι, ὧδε δερκόμεσθα.
λεύσσεις οὖν ἐπʼ Ἐγκελάδῳ
210 γοργωπὸν πάλλουσαν ἴτυν
λεύσσω Παλλάδʼ, ἐμὰν θεόν.
τί γάρ; κεραυνὸν ἀμφίπυρον
ὄβριμον ἐν Διὸς
ἑκηβόλοισι χερσίν;
215 ὁρῶ· τὸν δάϊον
Μίμαντα πυρὶ καταιθαλοῖ.
καὶ Βρόμιος ἄλλον ἀπολέμοι-
σι κισσίνοισι βάκτροις
ἐναίρει Γᾶς τέκνων Βακχεύς.
σέ τοι, τὸν παρὰ ναὸν αὐ-
220 δῶ· θέμις γυάλων ὑπερ-
βῆναι, λευκῷ ποδί γʼ — ;
Ἴων
οὐ θέμις, ξέναι.
Χορός
οὐδʼ ἂν
ἐκ σέθεν ἂν πυθοίμεθʼ αὐδάν;
Ἴων
τίνα τήνδε θέλεις;
Χορός
ἆρʼ ὄντως μέσον ὀμφαλὸν
γᾶς Φοίβου κατέχει δόμος;
Ἴων
στέμμασί γʼ ἐνδυτόν, ἀμφὶ δὲ Γοργόνες.
Χορός
225 οὕτω καὶ φάτις αὐδᾷ.
Ἴων
εἰ μὲν ἐθύσατε πέλανον πρὸ δόμων
καί τι πυθέσθαι χρῄζετε Φοίβου,
πάριτʼ ἐς θυμέλας· ἐπὶ δʼ ἀσφάκτοις
μήλοισι δόμων μὴ πάριτʼ ἐς μυχόν.
Χορός
230 ἔχω μαθοῦσα· θεοῦ δὲ νόμον
οὐ παραβαίνομεν,
δʼ ἐκτός, ὄμμα τέρψει.
Ἴων
πάντα θεᾶσθʼ, τι καὶ θέμις, ὄμμασι.
Χορός
μεθεῖσαν δεσπόται
με θεοῦ γύαλα τάδʼ εἰσιδεῖν.
Ἴων
δμῳαὶ δὲ τίνων κλῄζεσθε δόμων;
Χορός
235 Παλλάδι σύνοικα τρόφιμα μέλα-
235 θρα τῶν ἐμῶν τυράννων·
παρούσας δʼ ἀμφὶ τᾶσδʼ ἐρωτᾷς.
Tap any Greek word to look it up
An open-access project
Murray 1913
OCT
Murray, OCT, 1913 · 1913
The Editor

Gilbert Murray (1866–1957) was Regius Professor of Greek at the University of Oxford from 1908 to 1936. Born in Sydney, Australia, he became one of the most prominent Hellenists of his age — both as a scholar and as a public intellectual who used verse translations of Greek tragedy to bring ancient drama to modern audiences. His translations of Euripides were staged in London's West End to considerable popular success. Beyond classics, Murray was a committed internationalist who helped draft the League of Nations covenant and served as chairman of the League of Nations Union.

About This Edition

Murray's OCT of Euripides, published in three volumes (1902–1909, revised 1913), provided the first modern critical text of all surviving Euripidean plays based on systematic manuscript collation. Murray worked primarily from the two principal manuscript families — the "select" manuscripts (L and P, preserving ten plays with extensive scholia) and the "alphabetical" manuscripts (preserving an additional nine plays). His text is considered moderately interventionist: Murray was willing to accept conjectures from the great Dutch and German scholars of the 18th and 19th centuries where he judged the manuscript text corrupt. James Diggle's OCT (1981–1994) has now superseded Murray's for scholarly purposes, though Murray's remains widely cited.

Tap any Greek word to look it up