Ἄρτεμις
σὲ τὸν εὐπατρίδην Αἰγέως κέλομαι
παῖδ’ ἐπακοῦσαι·
1285
Λητοῦς δὲ κόρη σ’ Ἄρτεμις αὐδῶ.
Θησεῦ, τί τάλας τοῖσδε συνήδῃ,
παῖδ’ οὐχ ὁσίως σὸν ἀποκτείνας,
ψευδέσι μύθοις ἀλόχου πεισθεὶς
ἀφανῆ; φανερὰν δ’ ἔσχεθες ἄτην.
1290
πῶς οὐχ ὑπὸ γῆς τάρταρα κρύπτεις
δέμας αἰσχυνθείς,
ἢ πτηνὸς ἄνω μεταβὰς βίοτον
πήματος ἔξω πόδα τοῦδ’ ἀνέχεις;
ὡς ἔν γ’ ἀγαθοῖς ἀνδράσιν οὔ σοι
1295
κτητὸν βιότου μέρος ἐστίν.
ἄκουε, Θησεῦ, σῶν κακῶν κατάστασιν·
καίτοι προκόψω γ’ οὐδέν, ἀλγυνῶ δέ σε.
ἀλλ’ ἐς τόδ’ ἦλθον, παιδὸς ἐκδεῖξαι φρένα
τοῦ σοῦ δικαίαν, ὡς ὑπ’ εὐκλείας θάνῃ,
1300
καὶ σῆς γυναικὸς οἶστρον ἢ τρόπον τινὰ
γενναιότητα· τῆς γὰρ ἐχθίστης θεῶν
ἡμῖν, ὅσαισι παρθένειος ἡδονή,
δηχθεῖσα κέντροις παιδὸς ἠράσθη σέθεν.
γνώμῃ δὲ νικᾶν τὴν Κύπριν πειρωμένη
1305
τροφοῦ διώλετ’ οὐχ ἑκοῦσα μηχαναῖς,
ἣ σῷ δι’ ὅρκων παιδὶ σημαίνει νόσον.
ὃ δ’, ὥσπερ ὢν δίκαιος, οὐκ ἐφέσπετο
λόγοισιν, οὐδ’ αὖ πρὸς σέθεν κακούμενος
ὅρκων ἀφεῖλε πίστιν, εὐσεβὴς γεγώς.
1310
ἣ δ’ εἰς ἔλεγχον μὴ πέσῃ φοβουμένη
ψευδεῖς γραφὰς ἔγραψε καὶ διώλεσεν
δόλοισι σὸν παῖδ’· ἀλλ’ ὅμως ἔπεισέ σε.
Θησεύς
οἴμοι.
δάκνει σε, Θησεῦ, μῦθος; ἀλλ’ ἔχ’ ἥσυχος,
Ἄρτεμις
τοὐνθένδ’ ἀκούσας ὡς ἂν οἰμώξῃς πλέον.
1315
ἆρ’ οἶσθα πατρὸς τρεῖς ἀρὰς ἔχων σαφεῖς;
ὧν τὴν μίαν παρεῖλες, ὦ κάκιστε σύ,
ἐς παῖδα τὸν σόν, ἐξὸν εἰς ἐχθρόν τινα.
πατὴρ μὲν οὖν σοι πόντιος φρονῶν καλῶς
ἔδωχ’ ὅσονπερ χρῆν, ἐπείπερ ᾔνεσεν·
1320
σὺ δ’ ἔν τ’ ἐκείνῳ κἀν ἐμοὶ φαίνῃ κακός,
ὃς οὔτε πίστιν οὔτε μάντεων ὄπα
ἔμεινας, οὐκ ἤλεγξας, οὐ χρόνῳ μακρῷ
σκέψιν παρέσχες, ἀλλὰ θᾶσσον ἤ σ’ ἐχρῆν
ἀρὰς ἀφῆκας παιδὶ καὶ κατέκτανες.
Θησεύς
1325
δέσποιν’, ὀλοίμην.
1325
δείν’ ἔπραξας, ἀλλ’ ὅμως
Ἄρτεμις
ἔτ’ ἔστι καί σοι τῶνδε συγγνώμης τυχεῖν·
Κύπρις γὰρ ἤθελ’ ὥστε γίγνεσθαι τόδε,
πληροῦσα θυμόν. θεοῖσι δ’ ὧδ’ ἔχει νόμος·
οὐδεὶς ἀπαντᾶν βούλεται προθυμίᾳ
1330
τῇ τοῦ θέλοντος, ἀλλ’ ἀφιστάμεσθ’ ἀεί.
ἐπεί, σάφ’ ἴσθι, Ζῆνα μὴ φοβουμένη
οὐκ ἄν ποτ’ ἦλθον ἐς τόδ’ αἰσχύνης ἐγὼ
ὥστ’ ἄνδρα πάντων φίλτατον βροτῶν ἐμοὶ
θανεῖν ἐᾶσαι. τὴν δὲ σὴν ἁμαρτίαν
1335
τὸ μὴ εἰδέναι μὲν πρῶτον ἐκλύει κάκης·
ἔπειτα δ’ ἡ θανοῦσ’ ἀνήλωσεν γυνὴ
λόγων ἐλέγχους ὥστε σὴν πεῖσαι φρένα.
μάλιστα μέν νυν σοὶ τάδ’ ἔρρωγεν κακά,
λύπη δὲ κἀμοί· τοὺς γὰρ εὐσεβεῖς θεοὶ
1340
θνῄσκοντας οὐ χαίρουσι· τούς γε μὴν κακοὺς
αὐτοῖς τέκνοισι καὶ δόμοις ἐξόλλυμεν.
Χορός
καὶ μὴν ὁ τάλας ὅδε δὴ στείχει,
σάρκας νεαρὰς ξανθόν τε κάρα
διαλυμανθείς. ὦ πόνος οἴκων,
1345
οἷον ἐκράνθη δίδυμον μελάθροις
πένθος θεόθεν καταληπτόν.
Ἱππόλυτος
αἰαῖ αἰαῖ·
δύστηνος ἐγώ, πατρὸς ἐξ ἀδίκου
χρησμοῖς ἀδίκοις διελυμάνθην.
1350
ἀπόλωλα τάλας, οἴμοι μοι.
διά μου κεφαλῆς ᾄσσουσ’ ὀδύναι,
κατὰ δ’ ἐγκέφαλον πηδᾷ σφάκελος.
σχές, ἀπειρηκὸς σῶμ’ ἀναπαύσω.
ἓ ἕ·
1355
ὦ στυγνὸν ὄχημ’ ἵππειον, ἐμῆς
βόσκημα χερός,
διά μ’ ἔφθειρας, κατὰ δ’ ἔκτεινας.
φεῦ φεῦ· πρὸς θεῶν, ἀτρέμας, δμῶες,
χροὸς ἑλκώδους ἅπτεσθε χεροῖν.
1360
τίς ἐφέστηκεν δεξιὰ πλευροῖς;
πρόσφορά μ’ αἴρετε, σύντονα δ’ ἕλκετε
τὸν κακοδαίμονα καὶ κατάρατον
πατρὸς ἀμπλακίαις. Ζεῦ Ζεῦ, τάδ’ ὁρᾷς;
ὅδ’ ὁ σεμνὸς ἐγὼ καὶ θεοσέπτωρ,
1365
ὅδ’ ὁ σωφροσύνῃ πάντας ὑπερσχὼν
προῦπτον ἐς Ἅιδην στείχω κατ’ ἄκρας
ὀλέσας βίοτον· μόχθους δ’ ἄλλως
τῆς εὐσεβίας
εἰς ἀνθρώπους ἐπόνησα.
1370
αἰαῖ αἰαῖ·
καὶ νῦν ὀδύνα μ’ ὀδύνα βαίνει —
μέθετέ με, τάλανες —
καί μοι θάνατος Παιὰν ἔλθοι.
προσαπόλλυτ’ ἀπόλλυτε τὸν δυσδαί-
1375
μονά μ’· ἀμφιτόμου λόγχας ἔραμαι,
διαμοιρᾶσαι
διά τ’ εὐνᾶσαι τὸν ἐμὸν βίοτον.
ὦ πατρὸς ἐμοῦ δύστηνος ἀρά·
μιαιφόνων τε συγγόνων παλαιῶν
1380
προγεννητόρων ἐξορίζεται
κακόν, οὐδὲ μέλλει,
ἔμολέ τ’ ἐπ’ ἐμὲ τί ποτε τὸν οὐ-
δὲν ὄντ’ ἐπαίτιον κακῶν;
ἰώ μοί μοι·
1385
— τί φῶ; πῶς ἀπαλλάξω βιοτὰν ἐμὰν τάνδ’ ἀναλ-
γήτου πάθους; εἴθε με κοι-
μάσειε τὸν δυσδαίμον’ Ἅι-
δου μέλαινα νύκτερός τ’ ἀνάγκα.
Ἄρτεμις
ὦ τλῆμον, οἵᾳ συμφορᾷ συνεζύγης·
1390
τὸ δ’ εὐγενές σε τῶν φρενῶν ἀπώλεσεν.
Ἱππόλυτος
ἔα·
ὦ θεῖον ὀδμῆς πνεῦμα· καὶ γὰρ ἐν κακοῖς
ὢν ᾐσθόμην σου κἀνεκουφίσθην δέμας·
ἔστ’ ἐν τόποισι τοισίδ’ Ἄρτεμις θεά.
Ἄρτεμις
ὦ τλῆμον, ἔστι, σοί γε φιλτάτη θεῶν.
Ἱππόλυτος
1395
ὁρᾷς με, δέσποιν’, ὡς ἔχω, τὸν ἄθλιον;
Ἄρτεμις
ὁρῶ· κατ’ ὄσσων δ’ οὐ θέμις βαλεῖν δάκρυ.
Ἱππόλυτος
οὐκ ἔστι σοι κυναγὸς οὐδ’ ὑπηρέτης,
Ἄρτεμις
οὐ δῆτ’· ἀτάρ μοι προσφιλής γ’ ἀπόλλυσαι.
Ἱππόλυτος
οὐδ’ ἱππονώμας οὐδ’ ἀγαλμάτων φύλαξ.
Ἄρτεμις
1400
Κύπρις γὰρ ἡ πανοῦργος ὧδ’ ἐμήσατο.
Ἱππόλυτος
ὤμοι· φρονῶ δὴ δαίμον’ ἥ μ’ ἀπώλεσεν.
Ἄρτεμις
τιμῆς ἐμέμφθη σωφρονοῦντι δ’ ἤχθετο.
Ἱππόλυτος
τρεῖς ὄντας ἡμᾶς ὤλεσ’, ᾔσθημαι, Κύπρις.
Ἄρτεμις
πατέρα γε καὶ σὲ καὶ τρίτην ξυνάορον.
Ἱππόλυτος
1405
ᾤμωξα τοίνυν καὶ πατρὸς δυσπραξίας.
Ἄρτεμις
ἐξηπατήθη δαίμονος βουλεύμασιν.
Ἱππόλυτος
ὦ δυστάλας σὺ τῆσδε συμφορᾶς, πάτερ.
Θησεύς
ὄλωλα, τέκνον, οὐδέ μοι χάρις βίου.
Ἱππόλυτος
στένω σὲ μᾶλλον ἢ ’μὲ τῆς ἁμαρτίας.
Θησεύς
1410
εἰ γὰρ γενοίμην, τέκνον, ἀντὶ σοῦ νεκρός.
Ἱππόλυτος
ὦ δῶρα πατρὸς σοῦ Ποσειδῶνος πικρά.
Θησεύς
ὡς μήποτ’ ἐλθεῖν ὤφελ’ ἐς τοὐμὸν στόμα.
Ἱππόλυτος
τί δ’; ἔκτανές τἄν μ’, ὡς τότ’ ἦσθ’ ὠργισμένος.
Θησεύς
δόξης γὰρ ἦμεν πρὸς θεῶν ἐσφαλμένοι.
Ἱππόλυτος
1415
εἴθ’ ἦν ἀραῖον δαίμοσιν βροτῶν γένος.
1415
φεῦ·
Ἄρτεμις
ἔασον· οὐ γὰρ οὐδὲ γῆς ὑπὸ ζόφον
θεᾶς ἄτιμοι Κύπριδος ἐκ προθυμίας
ὀργαὶ κατασκήψουσιν ἐς τὸ σὸν δέμας
σῆς εὐσεβείας κἀγαθῆς φρενὸς χάριν.
1420
ἐγὼ γὰρ αὐτῆς ἄλλον ἐξ ἐμῆς χερὸς
ὃς ἂν μάλιστα φίλτατος κυρῇ βροτῶν
τόξοις ἀφύκτοις τοῖσδε τιμωρήσομαι.
σοὶ δ’, ὦ ταλαίπωρ’, ἀντὶ τῶνδε τῶν κακῶν
τιμὰς μεγίστας ἐν πόλει Τροζηνίᾳ
1425
δώσω· κόραι γὰρ ἄζυγες γάμων πάρος
κόμας κεροῦνταί σοι, δι’ αἰῶνος μακροῦ
πένθη μέγιστα δακρύων καρπουμένῳ.
ἀεὶ δὲ μουσοποιὸς ἐς σὲ παρθένων
ἔσται μέριμνα, κοὐκ ἀνώνυμος πεσὼν
1430
ἔρως ὁ Φαίδρας ἐς σὲ σιγηθήσεται.
σὺ δ’, ὦ γεραιοῦ τέκνον Αἰγέως, λαβὲ
σὸν παῖδ’ ἐν ἀγκάλαισι καὶ προσέλκυσαι·
ἄκων γὰρ ὤλεσάς νιν· ἀνθρώποισι δὲ
θεῶν διδόντων εἰκὸς ἐξαμαρτάνειν.
1435
καὶ σοὶ παραινῶ πατέρα μὴ στυγεῖν σέθεν,
Ἱππόλυτ’· ἔχεις γὰρ μοῖραν ᾗ διεφθάρης.
καὶ χαῖρ’· ἐμοὶ γὰρ οὐ θέμις φθιτοὺς ὁρᾶν
οὐδ’ ὄμμα χραίνειν θανασίμοισιν ἐκπνοαῖς·
ὁρῶ δέ σ’ ἤδη τοῦδε πλησίον κακοῦ.
Ἱππόλυτος
1440
χαίρουσα καὶ σὺ στεῖχε, παρθέν’ ὀλβία·
μακρὰν δὲ λείπεις ῥᾳδίως ὁμιλίαν.
λύω δὲ νεῖκος πατρὶ χρῃζούσης σέθεν·
καὶ γὰρ πάροιθε σοῖς ἐπειθόμην λόγοις.
αἰαῖ, κατ’ ὄσσων κιγχάνει μ’ ἤδη σκότος·
1445
λαβοῦ, πάτερ, μου καὶ κατόρθωσον δέμας.
Θησεύς
οἴμοι, τέκνον, τί δρᾷς με τὸν δυσδαίμονα;
Ἱππόλυτος
ὄλωλα καὶ δὴ νερτέρων ὁρῶ πύλας.
Θησεύς
ἦ τὴν ἐμὴν ἄναγνον ἐκλιπὼν χέρα;
Ἱππόλυτος
οὐ δῆτ’, ἐπεί σε τοῦδ’ ἐλευθερῶ φόνου.
Θησεύς
1450
τί φῄς; ἀφίης αἵματός μ’ ἐλεύθερον;
Ἱππόλυτος
τὴν τοξόδαμνον Ἄρτεμιν μαρτύρομαι.
Θησεύς
ὦ φίλταθ’, ὡς γενναῖος ἐκφαίνῃ πατρί.
Ἱππόλυτος
ὦ χαῖρε καὶ σύ, χαῖρε πολλά μοι, πάτερ.
Θησεύς
οἴμοι φρενὸς σῆς εὐσεβοῦς τε κἀγαθῆς.
Ἱππόλυτος
1455
τοιῶνδε παίδων γνησίων εὔχου τυχεῖν.
Θησεύς
μή νυν προδῷς με, τέκνον, ἀλλὰ καρτέρει.
Ἱππόλυτος
κεκαρτέρηται τἄμ’· ὄλωλα γάρ, πάτερ.
κρύψον δέ μου πρόσωπον ὡς τάχος πέπλοις.
Θησεύς
ὦ κλείν’ Ἀθῆναι Παλλάδος θ’ ὁρίσματα,
1460
οἵου στερήσεσθ’ ἀνδρός. ὦ τλήμων ἐγώ·
ὡς πολλά, Κύπρι, σῶν κακῶν μεμνήσομαι.
Χορός
κοινὸν τόδ’ ἄχος πᾶσι πολίταις
ἦλθεν ἀέλπτως.
πολλῶν δακρύων ἔσται πίτυλος·
1465
τῶν γὰρ μεγάλων ἀξιοπενθεῖς
φῆμαι μᾶλλον κατέχουσιν.
Tap any Greek word to look it up