Act 0
Ἱππόλυτος
ἕπεσθἀείδοντες ἕπεσθε
τὰν Διὸς οὐρανίαν
60 Ἄρτεμιν, μελόμεσθα.
Χορός Κυνηγῶν
πότνια πότνια σεμνοτάτα,
Ζανὸς γένεθλον,
χαῖρε, χαῖρέ μοι, κόρα
65 Λατοῦς Ἄρτεμι καὶ Διός,
καλλίστα πολὺ παρθένων,
μέγαν κατοὐρανὸν
ναίεις εὐπατέρειαν αὐ-
λάν, Ζηνὸς πολύχρυσον οἶκον.
70 χαῖρέ μοι, καλλίστα καλ-
λίστα τῶν κατὌλυμπον.
παρθένων, Ἄρτεμι.
Ἱππόλυτος
σοὶ τόνδε πλεκτὸν στέφανον ἐξ ἀκηράτου
λειμῶνος, δέσποινα, κοσμήσας φέρω,
75 ἔνθοὔτε ποιμὴν ἀξιοῖ φέρβειν βοτὰ
οὔτἦλθέ πω σίδαρος, ἀλλἀκήρατον
μέλισσα λειμῶνἠρινὴ διέρχεται,
Αἰδὼς δὲ ποταμίαισι κηπεύει δρόσοις·
ὅσοις διδακτὸν μηδέν, ἀλλἐν τῇ φύσει
80 τὸ σωφρονεῖν εἴληχεν ἐς τὰ πάνθὁμῶς,
τούτοις δρέπεσθαι, τοῖς κακοῖσι δοὐ θέμις.
ἀλλ’, φίλη δέσποινα, χρυσέας κόμης
ἀνάδημα δέξαι χειρὸς εὐσεβοῦς ἄπο.
μόνῳ γάρ ἐστι τοῦτἐμοὶ γέρας βροτῶν·
85 σοὶ καὶ ξύνειμι καὶ λόγοις ἀμείβομαι,
κλύων μὲν αὐδήν, ὄμμα δοὐχ ὁρῶν τὸ σόν.
τέλος δὲ κάμψαιμὥσπερ ἠρξάμην βίου.
Θεράπων
ἄναξθεοὺς γὰρ δεσπότας καλεῖν χρεών
ἆρἄν τί μου δέξαιο βουλεύσαντος εὖ;
Ἱππόλυτος
90 καὶ κάρτα γ’· γὰρ οὐ σοφοὶ φαινοίμεθἄν.
Θεράπων
οἶσθοὖν βροτοῖσιν ὃς καθέστηκεν νόμος
Ἱππόλυτος
οὐκ οἶδα· τοῦ δὲ καί μἀνιστορεῖς πέρι;
Θεράπων
μισεῖν τὸ σεμνὸν καὶ τὸ μὴ πᾶσιν φίλον.
Ἱππόλυτος
ὀρθῶς γε· τίς δοὐ σεμνὸς ἀχθεινὸς βροτῶν;
Θεράπων
95 ἐν δεὐπροσηγόροισιν ἔστι τις χάρις;
Ἱππόλυτος
πλείστη γε, καὶ κέρδος γε σὺν μόχθῳ βραχεῖ.
Θεράπων
κἀν θεοῖσι ταὐτὸν ἐλπίζεις τόδε;
Ἱππόλυτος
εἴπερ γε θνητοὶ θεῶν νόμοισι χρώμεθα.
Θεράπων
πῶς οὖν σὺ σεμνός, δαίμονοὐ προσεννέπων
Ἱππόλυτος
100 τίν’; εὐλαβοῦ δὲ μή τί σου σφαλῇ στόμα.
Θεράπων
τήνδ’, πύλαισι σαῖς ἐφέστηκεν Κύπρις.
Ἱππόλυτος
πρόσωθεν αὐτὴν ἁγνὸς ὢν ἀσπάζομαι.
Θεράπων
σεμνός γε μέντοι κἀπίσημος ἐν βροτοῖς.
Ἱππόλυτος
ἄλλοισιν ἄλλος θεῶν τε κἀνθρώπων μέλει.
Θεράπων
105 εὐδαιμονοίης νοῦν ἔχων ὅσον σε δεῖ.
Ἱππόλυτος
οὐδείς μἀρέσκει νυκτὶ θαυμαστὸς θεῶν.
Θεράπων
τιμαῖσιν, παῖ, δαιμόνων χρῆσθαι χρεών.
Ἱππόλυτος
χωρεῖτ’, ὀπαδοί, καὶ παρελθόντες δόμους
σίτων μέλεσθε· τερπνὸν ἐκ κυναγίας
110 τράπεζα πλήρης· καὶ καταψήχειν χρεὼν
ἵππους, ὅπως ἂν ἅρμασιν ζεύξας ὕπο
βορᾶς κορεσθεὶς γυμνάσω τὰ πρόσφορα.
τὴν σὴν δὲ Κύπριν πόλλἐγὼ χαίρειν λέγω.
Θεράπων
ἡμεῖς δέτοὺς νέους γὰρ οὐ μιμητέον,
115 φρονοῦντας οὕτωςὡς πρέπει δούλοις λέγειν,
προσευξόμεσθα τοῖσι σοῖς ἀγάλμασιν,
δέσποινα Κύπρι. χρὴ δὲ συγγνώμην ἔχειν,
εἴ τίς σὑφἥβης σπλάγχνον ἔντονον φέρων
μάταια βάζει· μὴ δόκει τούτων κλύειν·
120 σοφωτέρους γὰρ χρὴ βροτῶν εἶναι θεούς.
Tap any Greek word to look it up
An open-access project
Murray 1902
OCT
Murray, OCT, 1902 · 1902
The Editor

Gilbert Murray (1866–1957) was Regius Professor of Greek at the University of Oxford from 1908 to 1936. Born in Sydney, Australia, he became one of the most prominent Hellenists of his age — both as a scholar and as a public intellectual who used verse translations of Greek tragedy to bring ancient drama to modern audiences. His translations of Euripides were staged in London's West End to considerable popular success. Beyond classics, Murray was a committed internationalist who helped draft the League of Nations covenant and served as chairman of the League of Nations Union.

About This Edition

Murray's OCT of Euripides, published in three volumes (1902–1909, revised 1913), provided the first modern critical text of all surviving Euripidean plays based on systematic manuscript collation. Murray worked primarily from the two principal manuscript families — the "select" manuscripts (L and P, preserving ten plays with extensive scholia) and the "alphabetical" manuscripts (preserving an additional nine plays). His text is considered moderately interventionist: Murray was willing to accept conjectures from the great Dutch and German scholars of the 18th and 19th centuries where he judged the manuscript text corrupt. James Diggle's OCT (1981–1994) has now superseded Murray's for scholarly purposes, though Murray's remains widely cited.

Tap any Greek word to look it up