Θεράπων
δέσποινʼ, ὁρᾷς μέν, ἀλλʼ ὅμως εἰρήσεται,
Εὐρυσθέα σοι τόνδʼ ἄγοντες ἥκομεν,
930
ἄελπτον ὄψιν, τῷδέ τʼ οὐχ ἧσσον τύχην·
οὐ γάρ ποτʼ ηὔχει χεῖρας ἵξεσθαι σέθεν,
ὅτʼ ἐκ Μυκηνῶν πολυπόνῳ σὺν ἀσπίδι
ἔστειχε μείζω τῆς δίκης φρονῶν, πόλιν
πέρσων Ἀθηνᾶς. ἀλλὰ τὴν ἐναντίαν
935
δαίμων ἔθηκε, καὶ μετέστησεν τύχην.
Ὕλλος μὲν οὖν ὅ τʼ ἐσθλὸς Ἰόλεως βρέτας
Διὸς τροπαίου καλλίνικον ἵστασαν·
ἐμοὶ δὲ πρὸς σὲ τόνδʼ ἐπιστέλλουσʼ ἄγειν,
τέρψαι θέλοντες σὴν φρένʼ· ἐκ γὰρ εὐτυχοῦς
940
ἥδιστον ἐχθρὸν ἄνδρα δυστυχοῦνθʼ ὁρᾶν.
Ἀλκμήνη
ὦ μῖσος, ἥκεις; εἷλέ σʼ ἡ Δίκη χρόνῳ;
πρῶτον μὲν οὖν μοι δεῦρʼ ἐπίστρεψον κάρα
καὶ τλῆθι τοὺς σοὺς προσβλέπειν ἐναντίον
ἐχθρούς· κρατῇ γὰρ νῦν γε κοὐ κρατεῖς ἔτι.
945
ἐκεῖνος εἶ σύ — βούλομαι γὰρ εἰδέναι —
ὃς πολλὰ μὲν τὸν ὄνθʼ ὅπου ’στὶ νῦν ἐμὸν
παῖδʼ ἠξίωσας, ὦ πανοῦργʼ, ἐφυβρίσαι;
τί γὰρ σὺ κεῖνον οὐκ ἔτλης καθυβρίσαι;
ὃς καὶ παρʼ Ἅιδην ζῶντά νιν κατήγαγες,
950
ὕδρας λέοντάς τʼ ἐξαπολλύναι λέγων
ἔπεμπες. ἄλλα δʼ οἷ’ ἐμηχανῶ κακὰ
σιγῶ· μακρὸς γὰρ μῦθος ἂν γένοιτό μοι.
κοὐκ ἤρκεσέν σοι ταῦτα τολμῆσαι μόνον,
ἀλλʼ ἐξ ἁπάσης κἀμὲ καὶ τέκνʼ Ἑλλάδος
955
ἤλαυνες ἱκέτας δαιμόνων καθημένους,
τοὺς μὲν γέροντας, τοὺς δὲ νηπίους ἔτι.
ἀλλʼ ηὗρες ἄνδρας καὶ πόλισμʼ ἐλεύθερον,
οἵ σʼ οὐκ ἔδεισαν. δεῖ σε κατθανεῖν κακῶς,
καὶ κερδανεῖς ἅπαντα· χρῆν γὰρ οὐχ ἅπαξ
960
θνῄσκειν σὲ πολλὰ πήματʼ ἐξειργασμένον.
Χορός
οὐκ ἔστʼ ἀνυστὸν τόνδε σοι κατακτανεῖν.
Θεράπων
ἄλλως ἄρʼ αὐτὸν αἰχμάλωτον εἵλομεν;
Ἀλκμήνη
εἴργει δὲ δὴ τίς τόνδε μὴ θνῄσκειν νόμος;
Χορός
τοῖς τῆσδε χώρας προστάταισιν οὐ δοκεῖ.
Ἀλκμήνη
965
τί δὴ τόδʼ; ἐχθροὺς τοισίδʼ οὐ καλὸν κτανεῖν;
Χορός
οὐχ ὅντινʼ ἄν γε ζῶνθʼ ἕλωσιν ἐν μάχῃ.
Ἀλκμήνη
καὶ ταῦτα δόξανθʼ Ὕλλος ἐξηνέσχετο;
Χορός
χρῆν δʼ αὐτόν, οἶμαι, τῇδʼ ἀπιστῆσαι χθονί;
Ἀλκμήνη
χρῆν τόνδε μὴ ζῆν μηδʼ ὁρᾶν φάος ἔτι.
Χορός
970
τότʼ ἠδικήθη πρῶτον οὐ θανὼν ὅδε.
Ἀλκμήνη
οὐκ οὖν ἔτʼ ἐστὶν ἐν καλῷ δοῦναι δίκην;
Χορός
οὐκ ἔστι τοῦτον ὅστις ἂν κατακτάνοι.
Ἀλκμήνη
ἔγωγε· καίτοι φημὶ κἄμʼ εἶναί τινα.
Χορός
πολλὴν ἄρʼ ἕξεις μέμψιν, εἰ δράσεις τόδε.
Ἀλκμήνη
975
φιλῶ πόλιν τήνδʼ· οὐδὲν ἀντιλεκτέον.
τοῦτον δʼ, ἐπείπερ χεῖρας ἦλθεν εἰς ἐμάς,
οὐκ ἔστι θνητῶν ὅστις ἐξαιρήσεται.
πρὸς ταῦτα τὴν θρασεῖαν ὅστις ἂν θέλῃ
καὶ τὴν φρονοῦσαν μεῖζον ἢ γυναῖκα χρὴ
980
λέξει· τὸ δʼ ἔργον τοῦτʼ ἐμοὶ πεπράξεται.
Χορός
δεινόν τι καὶ συγγνωστόν, ὦ γύναι, σʼ ἔχει
νεῖκος πρὸς ἄνδρα τόνδε, γιγνώσκω καλῶς.
Ἐυρυσθεύς
γύναι, σάφʼ ἴσθι μή με θωπεύσοντά σε,
μηδʼ ἄλλο μηδὲν τῆς ἐμῆς ψυχῆς πέρι
985
λέξονθʼ ὅθεν χρὴ δειλίαν ὀφλεῖν τινα.
ἐγὼ δὲ νεῖκος οὐχ ἑκὼν τόδʼ ἠράμην·
ᾔδη γε σοὶ μὲν αὐτανέψιος γεγώς,
τῷ σῷ δὲ παιδὶ συγγενὴς Ἡρακλέει.
ἀλλʼ εἴτʼ ἔχρῃζον εἴτε μή — θεὸς γὰρ ἦν —
990
Ἥρα με κάμνειν τήνδʼ ἔθηκε τὴν νόσον.
ἐπεὶ δʼ ἐκείνῳ δυσμένειαν ἠράμην
κἄγνων ἀγῶνα τόνδʼ ἀγωνιούμενος,
πολλῶν σοφιστὴς πημάτων ἐγιγνόμην
καὶ πόλλʼ ἔτικτον νυκτὶ συνθακῶν ἀεί,
995
ὅπως διώσας καὶ κατακτείνας ἐμοὺς
ἐχθροὺς τὸ λοιπὸν μὴ συνοικοίην φόβῳ,
εἰδὼς μὲν οὐκ ἀριθμὸν ἀλλʼ ἐτητύμως
ἄνδρʼ ὄντα τὸν σὸν παῖδα· καὶ γὰρ ἐχθρὸς ὢν
ἀκούσεται ’μοί γʼ ἐσθλὰ χρηστὸς ὢν ἀνήρ.
1000
κείνου δʼ ἀπαλλαχθέντος οὐκ ἐχρῆν μʼ ἄρα
μισούμενον πρὸς τῶνδε καὶ ξυνειδότα
ἔχθραν πατρῴαν, πάντα κινῆσαι πέτρον,
κτείνοντα κἀκβάλλοντα καὶ τεχνώμενον;
τοιαῦτα δρῶντι τἄμʼ ἐγίγνετʼ ἀσφαλῆ.
1005
οὔκουν σύ γʼ ἀναλαβοῦσα τὰς ἐμὰς τύχας
ἐχθροῦ λέοντος δυσγενῆ βλαστήματα
ἤλαυνες ἂν κακοῖσιν, ἀλλὰ σωφρόνως
εἴασας οἰκεῖν Ἄργος; οὔτινʼ ἂν πίθοις.
νῦν οὖν ἐπειδή μʼ οὐ διώλεσαν τότε
1010
πρόθυμον ὄντα, τοῖσιν Ἑλλήνων νόμοις
οὐχ ἁγνός εἰμι τῷ κτανόντι κατθανών·
πόλις τʼ ἀφῆκε σωφρονοῦσα, τὸν θεὸν
μεῖζον τίουσα τῆς ἐμῆς ἔχθρας πολύ.
προσεῖπας, ἀντήκουσας· ἐντεῦθεν δὲ χρὴ
1015
τὸν προστρόπαιον τόν τε γενναῖον καλεῖν.
οὕτω γε μέντοι τἄμ’ ἔχεις· θανεῖν μὲν οὐ
χρῄζω, λιπὼν δʼ ἂν οὐδὲν ἀχθοίμην βίον.
Χορός
παραινέσαι σοι σμικρόν, Ἀλκμήνη, θέλω,
τὸν ἄνδρʼ ἀφεῖναι τόνδʼ, ἐπεὶ δοκεῖ πόλει.
Ἀλκμήνη
1020
τί δʼ, ἢν θάνῃ τε καὶ πόλει πιθώμεθα;
Χορός
τὰ λῷστ’ ἂν εἴη· πῶς τάδʼ οὖν γενήσεται;
Ἀλκμήνη
ἐγὼ διδάξω ῥᾳδίως· κτανοῦσα γὰρ
τόνδʼ εἶτα νεκρὸν τοῖς μετελθοῦσιν φίλων
δώσω· τὸ γὰρ σῶμʼ οὐκ ἀπιστήσω χθονί,
1025
οὗτος δὲ δώσει τὴν δίκην θανὼν ἐμοί.
Ἐυρυσθεύς
κτεῖνʼ, οὐ παραιτοῦμαί σε· τήνδε δὲ πτόλιν,
ἐπεί μʼ ἀφῆκε καὶ κατῃδέσθη κτανεῖν,
χρησμῷ παλαιῷ Λοξίου δωρήσομαι,
ὃς ὠφελήσει μείζονʼ ἢ δοκεῖν χρόνῳ.
1030
θανόντα γάρ με θάψεθʼ οὗ τὸ μόρσιμον,
δίας πάροιθε παρθένου Παλληνίδος·
καὶ σοὶ μὲν εὔνους καὶ πόλει σωτήριος
μέτοικος αἰεὶ κείσομαι κατὰ χθονός,
τοῖς τῶνδε δʼ ἐκγόνοισι πολεμιώτατος,
1035
ὅταν μόλωσι δεῦρο σὺν πολλῇ χερὶ
χάριν προδόντες τήνδε. τοιούτων ξένων
προύστητε. πῶς οὖν ταῦτʼ ἐγὼ πεπυσμένος
δεῦρʼ ἦλθον, ἀλλʼ οὐ χρησμὸν ἠρόμην θεοῦ;
Ἥραν νομίζων θεσφάτων κρείσσω πολὺ
1040
κοὐκ ἂν προδοῦναί μʼ. ἀλλὰ μήτε μοι χοὰς
μήθʼ αἷμʼ ἐάσῃς εἰς ἐμὸν στάξαι τόπον.
κακὸν γὰρ αὐτοῖς νόστον ἀντὶ τῶνδʼ ἐγὼ
δώσω· διπλοῦν δὲ κέρδος ἕξετʼ ἐξ ἐμοῦ,
ὑμᾶς τʼ ὀνήσω τούσδε τε βλάψω θανών.
Ἀλκμήνη
1045
τί δῆτα μέλλετʼ, εἰ πόλει σωτηρίαν
κατεργάσασθαι τοῖσί τʼ ἐξ ἡμῶν χρεών,
κτείνειν τὸν ἄνδρα τόνδʼ, ἀκούοντες τάδε;
δείκνυσι γὰρ κέλευθον ἀσφαλεστάτην·
ἐχθρὸς μὲν ἁνήρ, ὠφελεῖ δὲ κατθανών.
1050
κομίζετʼ αὐτόν, δμῶες· εἶτα χρὴ κυσὶν
δοῦναι κτανόντας· μὴ γὰρ ἐλπίσῃς ὅπως
αὖθις πατρῴας ζῶν ἔμʼ ἐκβαλεῖς χθονός.
Ἡμιχόριον
ταὐτὰ δοκεῖ μοι. στείχετʼ, ὀπαδοί.
τὰ γὰρ ἐξ ἡμῶν
1055
καθαρῶς ἔσται βασιλεῦσιν.
Tap any Greek word to look it up