1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
Book 68
Quod mihi fortuna casuque oppressus acerbo
non possum reticere, deae, qua me Allius in re
conscriptum hoc lacrimis mittis epistolium,
iuverit aut quantis iuverit officiis,
naufragum ut eiectum spumantibus aequoris undis
ne fugiens saeclis obliviscentibus aetas
sublevem et a mortis limine restituam,
illius hoc caeca nocte tegat studium:
5
quem neque sancta Venus molli requiescere somno
5
sed dicam vobis, vos porro dicite multis
desertum in lecto caelibe perpetitur,
milibus et facite haec charta loquatur anus
nec veterum dulci scriptorum carmine musae
oblectant, cum mens anxia pervigilat,
notescatque magis mortuus atque magis,
id gratum est mihi, me quoniam tibi dicis amicum
nec tenuem texens sublimis aranea telam
10
muneraque et Musarum hinc petis et Veneris.
10
in deserto Alli nomine opus faciat.
sed tibi ne mea sint ignota incommoda, Manli,
nam mihi quam dederit duplex Amathusia curam
neu me odisse putes hospitis officium,
scitis, et in quo me corruerit genere,
accipe quis merser fortunae fluctibus ipse,
cum tantum arderem quantum Trinacria rupes
ne amplius a misero dona beata petas.
lymphaque in Oetaeis Malia Thermopylis,
15
tempore quo primum vestis mihi tradita pura est,
15
maesta neque adsiduo tabescere lumina fletu
iucundum cum aetas florida ver ageret,
cessarent tristique imbre madere genae,
multa satis lusi; non est dea nescia nostri
qualis in aerii perlucens vertice montis
quae dulcem curis miscet amaritiem:
rivus muscoso prosilit e lapide,
sed totum hoc studium luctu fraterna mihi mors
qui, cum de prone praeceps est valle volutus,
20
abstulit. o misero frater adempte mihi,
20
per medium densi transit iter populi,
tu mea tu moriens fregisti commoda, frater,
dulce viatori lasso in sudore levamen
tecum una tota est nostra sepulta domus,
cum gravis exustos aestus hiulcat agros.
omnia tecum una perierunt gaudia nostra,
hic, velut in nigro iactatis turbine nautis
quae tuus in vita dulcis alebat amor.
lenius adspirans aura secunda venit
25
cuius ego interitu tota de mente fugavi
25
iam prece Pollucis, iam Castoris implorata,
haec studia atque omnes delicias animi.
tale fuit nobis Allius auxilium.
quare, quod scribis Veronae turpe Catullo
is clausum lato patefecit limite campum,
esse quod hic quisquis de meliore nota
isque domum nobis isque dedit dominae,
frigida deserto tepefactet membra cubili,
ad quam communes exerceremus amores.
30
id, Manli, non est turpe, magis miserum est.
30
quo mea se molli candida diva pede
ignosces igitur, si, quae mihi luctus ademit,
intulit et trito fulgentem in limine plantam
haec tibi non tribuo munera, cum nequeo.
innixa arguta constituit solea,
nam quod scriptorum non magna est copia apud me,
coniugis ut quondam flagrans advenit amore
hoc fit quod Romae vivimus: illa domus,
Protesilaeam Laodamia domum
35
illa mihi sedes, illic mea carpitur aetas;
35
inceptam frustra, nondum cum sanguine sacro
huc una ex multis capsula me sequitur.
hostia caelestis pacificasset eros.
quod cum ita sit, nolim statuas nos mente maligna
nil mihi tam valde placeat, Rhamnusia virgo,
id facere aut animo non satis ingenuo
quod temere invitis suscipiatur eris.
quod tibi non utriusque petenti copia parta est:
quam ieiuna pium desideret ara cruorem
40
ultro ego deferrem, copia si qua foret.
40
docta est amisso Laodamia viro,
coniugis ante coacta novi dimittere collum
quam veniens una atque altera rursus hiems
noctibus in longis avidum saturasset amorem,
posset ut abrupto vivere coniugio:
45
quod scibant Parcae non longo tempore abesse,
si miles muros isset ad Iliacos:
nam tum Helenae raptu primores Argivorum
coeperat ad sese Troia ciere viros,
Troia (nefas) commune sepulcrum Asiae Europaeque,
50
Troia virum et virtutum omnium acerba cinis:
quaene etiam nostro letum miserabile fratri
attulit. Hei misero frater adempte mihi,
hei misero fratri iucundum lumen ademptum,
tecum una tota est nostra sepulta domus,
55
omnia tecum una perierunt gaudia nostra,
quae tuus in vita dulcis alebat amor.
quem nunc tam longe non inter nota sepulcra
nec prope cognatos compositum cineres,
sed Troia obscena, Troia infelice sepultum
60
detinet extremo terra aliena solo.
ad quam tum properans fertur simul undique pubes
Graeca penetralis deseruisse focos,
ne Paris abducta gavisus libera moecha
otia pacato degeret in thalamo.
65
quo tibi tum casu, pulcherrima Laodamia,
ereptum est vita dulcius atque anima
coniugium: tanto te absorbens vertice amoris
aestus in abruptum detulerat barathrum,
quale ferunt Grai Pheneum prope Cylleneum
70
siccare emulsa pingue palude solum,
quod quondam caesis montis fodisse medullis
audit falsiparens Amphitryoniades,
tempore quo certa Stymphalia monstra sagitta
perculit imperio deterioris eri,
75
pluribus ut caeli tereretur ianua divis,
Hebe nec longa virginitate foret.
sed tuus altus amor barathro fuit altior illo,
qui tunc indomitam ferre iugum docuit.
nam nec tam carum confecto aetate parenti
80
una caput seri nata nepotis alit,
qui, cum divitiis vix tandem inventus avitis
nomen testatas intulit in tabulas,
impia derisi gentilis gaudia tollens
suscitat a cano vulturium capiti:
85
nec tantum niveo gavisa est ulla columbo
compar, quae multo dicitur improbius
oscula mordenti semper decerpere rostro
quam quae praecipue multivola est mulier:
sed tu horum magnos vicisti sola furores,
90
ut semel es flavo conciliata viro.
aut nihil aut paulo cui tum concedere digna
lux mea se nostrum contulit in gremium,
quam circumcursans hinc illinc saepe Cupido
fulgebat crocina candidus in tunica.
95
quae tamenetsi uno non est contenta Catullo,
rara verecundae furta feremus erae,
ne nimium simus stultorum more molesti:
saepe etiam Iuno, maxima caelicolum,
coniugis in culpa flagrantem concoquit iram
100
noscens omnivoli plurima furta Iovis.
atqui nec divis homines componier aequum est
ingratum tremuli tolle parentis onus.
nec tamen illa mihi dextra deducta paterna
fragrantem Assyrio venit odore domum,
105
sed furtiva dedit mira munuscula nocte
ipsius ex ipso dempta viri gremio.
quare illud satis est, si nobis is datur unis
quem lapide illa diem candidiore notat.
hoc tibi quod potui confectum carmine munus
110
pro multis, Alli, redditur officiis,
ne vestrum scabra tangat robigine nomen
haec atque illa dies atque alia atque alia.
huc addent divi quam plurima, quae Themis olim
antiquis solita est munera ferre piis:
115
sitis felices et tu simul et tua vita
et domus, in qua nos lusimus et domina,
et qui principio nobis † terram dedit aufert,
a quo sunt primo omnia nata bona,
et longe ante omnes mihi quae me carior ipso est,
120
lux mea, qua viva vivere dulce mihi est.
—
Tap any Latin word to look it up