Parodos
135 τί χρὴ τί χρή με, δέσποτʼ, ἐν ξένᾳ ξένον
στέγειν τί λέγειν πρὸς ἄνδρʼ ὑπόπταν;
φράζε μοι. τέχνα γὰρ
τέχνας ἑτέρας προύχει
καὶ γνώμα παρʼ ὅτῳ τὸ θεῖον
140 Διὸς σκῆπτρον ἀνάσσεται.
σὲ δʼ, τέκνον, τόδʼ ἐλήλυθεν
πᾶν κράτος ὠγύγιον· τό μοι ἔννεπε
τί σοι χρεὼν ὑπουργεῖν.
Νεοπτόλεμος
νῦν μέν, ἴσως γὰρ τόπον ἐσχατιαῖς
145 προσιδεῖν ἐθέλεις ὅντινα κεῖται,
δέρκου θαρσῶν· ὁπόταν δὲ μόλῃ
δεινὸς ὁδίτης, τῶνδʼ οὑκ μελάθρων
πρὸς ἐμὴν αἰεὶ χεῖρα προχωρῶν
πειρῶ τὸ παρὸν θεραπεύειν.
150 μέλον πάλαι μέλημά μοι λέγεις, ἄναξ,
φρουρεῖν ὄμμʼ ἐπὶ σῷ μάλιστα καιρῷ·
νῦν δέ μοι λέγʼ, αὐλὰς
ποίας ἔνεδρος ναίει
καὶ χῶρον τίνʼ ἔχει. τὸ γάρ μοι
155 μαθεῖν οὐκ ἀποκαίριον,
μὴ προσπεσών με λάθῃ ποθέν·
τίς τόπος τίς ἕδρα; τίνʼ ἔχει στίβον,
ἔναυλον θυραῖον;
οἶκον μὲν ὁρᾷς τόνδʼ ἀμφίθυρον
160 πετρίνης κοίτης.
Χορός
ποῦ γὰρ τλήμων αὐτὸς ἄπεστιν;
Νεοπτόλεμος
δῆλον ἔμοιγʼ ὡς φορβῆς χρείᾳ
στίβον ὀγμεύει τῇδε πέλας που.
ταύτην γὰρ ἔχειν βιοτῆς αὐτὸν
165 λόγος ἐστὶ φύσιν, θηροβολοῦντα
πτηνοῖς ἰοῖς στυγερὸν στυγερῶς,
οὐδέ τινʼ αὐτῷ
παιῶνα κακῶν ἐπινωμᾶν.
Χορός
οἰκτίρω νιν ἔγωγʼ, ὅπως,
170 μή του κηδομένου βροτῶν
μηδὲ ξύντροφον ὄμμʼ ἔχων,
δύστανος, μόνος ἀεί,
νοσεῖ μὲν νόσον ἀγρίαν,
ἀλύει δʼ ἐπὶ παντί τῳ
175 χρείας ἱσταμένῳ. πῶς ποτε πῶς δύσμορος ἀντέχει;
παλάμαι θεῶν,
δύστανα γένη βροτῶν,
οἷς μὴ μέτριος αἰών.
180 οὗτος πρωτογόνων ἴσως
οἴκων οὐδενὸς ὕστερος,
πάντων ἄμμορος ἐν βίῳ
κεῖται μοῦνος ἀπʼ ἄλλων,
στικτῶν λασίων μετὰ
185 θηρῶν, ἔν τʼ ὀδύναις ὁμοῦ
λιμῷ τʼ οἰκτρός, ἀνήκεστα μεριμνήματʼ ἔχων· ὀρεί-
α δʼ ἀθυρόστομος
Ἀχὼ τηλεφανὴς πικραῖς
190 οἰμωγαῖς ὑπακούει.
Νεοπτόλεμος
οὐδὲν τούτων θαυμαστὸν ἐμοί·
θεῖα γάρ, εἴπερ κἀγώ τι φρονῶ,
καὶ τὰ παθήματα κεῖνα πρὸς αὐτὸν
τῆς ὠμόφρονος Χρύσης ἐπέβη,
195 καὶ νῦν πονεῖ δίχα κηδεμόνων,
οὐκ ἔσθʼ ὡς οὐ θεῶν του μελέτῃ
τοῦ μὴ πρότερον τόνδʼ ἐπὶ Τροίᾳ
τεῖναι τὰ θεῶν ἀμάχητα βέλη,
πρὶν ὅδʼ ἐξήκοι χρόνος, λέγεται
200 χρῆναί σφʼ ὑπὸ τῶνδε δαμῆναι.
εὔστομʼ ἔχε, παῖ.
τί τόδε;
προυφάνη κτύπος,
φωτὸς σύντροφος ὡς τειρομένου του,
που τῇδʼ τῇδε τόπων.
205 βάλλει βάλλει μʼ ἐτύμα
φθογγά του στίβον κατʼ ἀνάγκαν
ἕρποντος, οὐδέ με λάθει
βαρεῖα τηλόθεν αὐδὰ τρυσάνωρ· διάσημα γὰρ θρηνεῖ.
210 ἀλλʼ ἔχε, τέκνον,
λέγʼ τι.
φροντίδας νέας.
ὡς οὐκ ἔξεδρος, ἀλλʼ ἔντοπος ἁνήρ,
οὐ μολπὰν σύριγγος ἔχων,
215 ὡς ποιμὴν ἀγροβότας, ἀλλʼ που πταίων ὑπʼ ἀνάγκας
βοᾷ τηλωπὸν ἰωάν,
ναὸς ἄξενον αὐγάζων ὅρμον· προβοᾷ τι γὰρ δεινόν.
Tap any Greek word to look it up
An open-access project
Jebb 1913
Loeb
Jebb, Cambridge, 1913 · 1913
The Editor

Sir Richard Claverhouse Jebb (1841–1905) was one of the greatest Greek scholars in the English-speaking world. Regius Professor of Greek at Cambridge and Member of Parliament for the University, Jebb produced monumental commentaries on Sophocles (7 volumes, 1883–1896) that remain indispensable. His editions combined minute textual criticism with a profound sensitivity to Greek poetry and dramatic art.

About This Edition

Jebb's editions of Sophocles, published by Cambridge University Press, set a new standard for Greek dramatic commentary. Each play received a critical text, prose translation, and detailed commentary that addressed textual, linguistic, dramatic, and archaeological questions. Jebb's texts are conservative, preferring the manuscript tradition where defensible, and his commentary remains the starting point for serious study of each play. While the OCT by Lloyd-Jones and Wilson (1990) now provides the standard critical text, Jebb's commentary is still regularly consulted.

Translator

F. Storr (Loeb Classical Library)

Text Basis

Text based on Jebb's Cambridge edition. Storr translated for the Loeb Classical Library.

Tap any Greek word to look it up