Prologue
μηδὲν φοβηθῇς· φιλία
γὰρ ἅδε τάξις πτερύγων
θοαῖς ἁμίλλαις προσέβα
130 τόνδε πάγον, πατρῴας
130 διῇξεν ἄντρων μυχόν, ἐκ
μόγις παρειποῦσα φρένας.
κραιπνοφόροι δέ μʼ ἔπεμψαν αὖραι·
κτύπου γὰρ ἀχὼ χάλυβος
δʼ ἔπληξέ μου τὰν θεμερῶπιν αἰδῶ·
135 σύθην δʼ ἀπέδιλος ὄχῳ πτερωτῷ.
αἰαῖ αἰαῖ,
τῆς πολυτέκνου Τηθύος ἔκγονα,
τοῦ περὶ πᾶσάν θʼ εἱλισσομένου
χθόνʼ ἀκοιμήτῳ ῥεύματι παῖδες
140 πατρὸς, Ὠκεανοῦ,
δέρχθητʼ, ἐσίδεσθʼ οἵῳ δεσμῷ,
προσπορπατὸς τῆσδε φάραγγος
σκοπέλοις ἐν ἄκροις
φρουρὰν ἄζηλον ὀχήσω.
λεύσσω, Προμηθεῦ· φοβερὰ
145 δʼ ἐμοῖσιν ὄσσοις ὀμίχλα
προσῇξε πλήρης δακρύων
σὸν δέμας εἰσιδούσᾳ
πέτραις προσαυαινόμενον
ταῖσδʼ ἀδαμαντοδέτοισι λύμαις.
150 νέοι γὰρ οἰακονόμοι
150 δὲ δὴ νόμοις Ζεὺς ἀθέτως κρατύνει.
κρατοῦσʼ, Ὀλύμπου· νεοχμοῖς
τὰ πρὶν δὲ πελώρια νῦν ἀιστοῖ.
εἰ γάρ μʼ ὑπὸ γῆν νέρθεν θʼ Ἅιδου
τοῦ νεκροδέγμονος εἰς ἀπέρατον
Τάρταρον ἧκεν,
155 δεσμοῖς ἀλύτοις ἀγρίως πελάσας,
ὡς μήτε θεὸς μήτε τις ἄλλος
τοῖσδʼ ἐπεγήθει.
νῦν δʼ αἰθέριον κίνυγμʼ τάλας
ἐχθροῖς ἐπίχαρτα πέπονθα.
160 τίς ὧδε τλησικάρδιος
θεῶν, ὅτῳ τάδʼ ἐπιχαρῆ;
τίς οὐ ξυνασχαλᾷ κακοῖς
τεοῖσι, δίχα γε Διός; δʼ ἐπικότως ἀεὶ
θέμενος ἄγναμπτον νόον
165 δάμναται Οὐρανίαν
γένναν, οὐδὲ λήξει, πρὶν ἂν κορέσῃ κέαρ παλάμᾳ τινὶ
τὰν δυσάλωτον ἕλῃ τις ἀρχάν.
μὴν ἔτʼ ἐμοῦ, καίπερ κρατεραῖς
ἐν γυιοπέδαις αἰκιζομένου,
170 χρείαν ἕξει μακάρων πρύτανις,
δεῖξαι τὸ νέον βούλευμʼ ὑφʼ ὅτου
σκῆπτρον τιμάς τʼ ἀποσυλᾶται.
καί μʼ οὔτι μελιγλώσσοις πειθοῦς
ἐπαοιδαῖσιν θέλξει, στερεάς τʼ
175 οὔποτʼ ἀπειλὰς πτήξας τόδʼ ἐγὼ
καταμηνύσω,
πρὶν ἂν ἐξ ἀγρίων δεσμῶν χαλάσῃ
ποινάς τε τίνειν
τῆσδʼ αἰκείας ἐθελήσῃ.
180 σὺ μὲν θρασύς τε καὶ πικραῖς
δύαισιν οὐδὲν ἐπιχαλᾷς,
ἄγαν δʼ ἐλευθεροστομεῖς.
ἐμὰς δὲ φρένας ἐρέθισε διάτορος φόβος·
δέδια δʼ ἀμφὶ σαῖς τύχαις,
185 πᾷ ποτε τῶνδε πόνων
χρή σε τέρμα κέλ-
σαντʼ ἐσιδεῖν· ἀκίχητα γὰρ ἤθεα καὶ κέαρ
ἀπαράμυθον ἔχει Κρόνου παῖς.
οἶδʼ ὅτι τραχὺς καὶ παρʼ ἑαυτῷ
190 τὸ δίκαιον ἔχων Ζεύς. ἀλλʼ ἔμπας ὀίω
μαλακογνώμων
ἔσται ποθʼ, ὅταν ταύτῃ ῥαισθῇ·
τὴν δʼ ἀτέραμνον στορέσας ὀργὴν
εἰς ἀρθμὸν ἐμοὶ καὶ φιλότητα
195 σπεύδων σπεύδοντί ποθʼ ἥξει.
Tap any Greek word to look it up
An open-access project
Smyth 1922
Loeb
Smyth (eclectic), 1922 · 1922
The Editor

Herbert Weir Smyth (1857–1937) was Eliot Professor of Greek at Harvard University. Best known for his Greek Grammar (1920), which remains the standard reference grammar for students of ancient Greek, Smyth also produced the Loeb Classical Library edition of Aeschylus (2 volumes, 1922–1926). His combination of linguistic expertise and literary sensitivity made his Aeschylus edition particularly valuable.

About This Edition

Smyth's Loeb Aeschylus presents the Greek text with facing English translation. Following Loeb convention, the text is based on established critical editions. For a critical text of Aeschylus, the OCT by D. L. Page (1972) and M. L. West's Teubner (1990, revised 1998) are now the standard references. Smyth's translations, while sometimes dated in style, remain useful for their accuracy and his notes address many of the textual difficulties that make Aeschylus the most challenging of the three great tragedians.

Translator

Herbert Weir Smyth (Loeb Classical Library)

Text Basis

Smyth's own eclectic text, based on the manuscript tradition and Wilamowitz. Smyth was both editor and translator.

Tap any Greek word to look it up