The Verdict
δέξομαι Παλλάδος ξυνοικίαν,
οὐδʼ ἀτιμάσω πόλιν,
τὰν καὶ Ζεὺς παγκρατὴς Ἄρης τε
φρούριον θεῶν νέμει,
920 ῥυσίβωμον Ἑλλάνων ἄγαλμα δαιμόνων·
ᾇτʼ ἐγὼ κατεύχομαι
θεσπίσασα πρευμενῶς
ἐπισσύτους βίου τύχας ὀνησίμους
925 γαίας ἐξαμβρῦσαι
φαιδρὸν ἁλίου σέλας.
τάδʼ ἐγὼ προφρόνως τοῖσδε πολίταις
πράσσω, μεγάλας καὶ δυσαρέστους
δαίμονας αὐτοῦ κατανασσαμένη.
930 πάντα γὰρ αὗται τὰ κατʼ ἀνθρώπους
ἔλαχον διέπειν.
δὲ μὴ κύρσας βαρεῶν τούτων
οὐκ οἶδεν ὅθεν πληγαὶ βιότου.
τὰ γὰρ ἐκ προτέρων ἀπλακήματά νιν
935 πρὸς τάσδʼ ἀπάγει, σιγῶν δʼ ὄλεθρος
καὶ μέγα φωνοῦντʼ
ἐχθραῖς ὀργαῖς ἀμαθύνει.
δενδροπήμων δὲ μὴ πνέοι βλάβα,
τὰν ἐμὰν χάριν λέγω·
940 φλογμός τʼ ὀμματοστερὴς φυτῶν, τὸ
μὴ περᾶν ὅρον τόπων,
μηδʼ ἄκαρπος αἰανὴς ἐφερπέτω νόσος,
μῆλά τʼ εὐθενοῦντα γᾶ
945 ξὺν διπλοῖσιν ἐμβρύοις
τρέφοι χρόνῳ τεταγμένῳ· γόνος δʼ
πλουτόχθων ἑρμαίαν
δαιμόνων δόσιν τίοι.
τάδʼ ἀκούετε, πόλεως φρούριον,
950 οἷʼ ἐπικραίνει; μέγα γὰρ δύναται
πότνιʼ Ἐρινὺς παρά τʼ ἀθανάτοις
τοῖς θʼ ὑπὸ γαῖαν, περί τʼ ἀνθρώπων
φανερῶς τελέως διαπράσσουσιν,
τοῖς μὲν ἀοιδάς, τοῖς δʼ αὖ δακρύων
955 βίον ἀμβλωπὸν παρέχουσαι.
ἀνδροκμῆτας δʼ ἀώρ-
ους ἀπεννέπω τύχας,
νεανίδων τʼ ἐπηράτων
ἀνδροτυχεῖς βιότους
960 δότε, κύριʼ ἔχοντες,
θεαί τʼ Μοῖραι
ματροκασιγνῆται,
δαίμονες ὀρθονόμοι,
παντὶ δόμῳ μετάκοινοι,
965 παντὶ χρόνῳ δʼ ἐπιβριθεῖς
ἐνδίκοις ὁμιλίαις,
πάντᾳ τιμιώταται θεῶν.
τάδε τοι χώρᾳ τἠμῇ προφρόνως
ἐπικραινομένων
970 γάνυμαι· στέργω δʼ ὄμματα Πειθοῦς,
ὅτι μοι γλῶσσαν καὶ στόμʼ ἐπωπᾷ
πρὸς τάσδʼ ἀγρίως ἀπανηναμένας·
ἀλλʼ ἐκράτησε Ζεὺς ἀγοραῖος·
νικᾷ δʼ ἀγαθῶν
975 ἔρις ἡμετέρα διὰ παντός.
τὰν δʼ ἄπληστον κακῶν
μήποτʼ ἐν πόλει στάσιν
τᾷδʼ ἐπεύχομαι βρέμειν.
μηδὲ πιοῦσα κόνις
980 μέλαν αἷμα πολιτᾶν
διʼ ὀργὰν ποινᾶς
ἀντιφόνους ἄτας
ἁρπαλίσαι πόλεως.
χάρματα δʼ ἀντιδιδοῖεν
985 κοινοφιλεῖ διανοίᾳ,
καὶ στυγεῖν μιᾷ φρενί·
πολλῶν γὰρ τόδʼ ἐν βροτοῖς ἄκος.
ἆρα φρονοῦσιν γλώσσης ἀγαθῆς
ὁδὸν εὑρίσκειν;
990 ἐκ τῶν φοβερῶν τῶνδε προσώπων
μέγα κέρδος ὁρῶ τοῖσδε πολίταις·
τάσδε γὰρ εὔφρονας εὔφρονες αἰεὶ
μέγα τιμῶντες καὶ γῆν καὶ πόλιν
ὀρθοδίκαιον
995 πρέψετε πάντως διάγοντες.
χαίρετε χαίρετʼ ἐν αἰσιμίαισι πλούτου.
χαίρετʼ ἀστικὸς λεώς,
ἴκταρ ἥμενοι Διός,
παρθένου φίλας φίλοι
1000 σωφρονοῦντες ἐν χρόνῳ.
Παλλάδος δʼ ὑπὸ πτεροῖς
ὄντας ἅζεται πατήρ.
χαίρετε χὐμεῖς· προτέραν δʼ ἐμὲ χρὴ
στείχειν θαλάμους ἀποδείξουσαν
1005 πρὸς φῶς ἱερὸν τῶνδε προπομπῶν.
ἴτε καὶ σφαγίων τῶνδʼ ὑπὸ σεμνῶν
κατὰ γῆς σύμεναι τὸ μὲν ἀτηρὸν
χώρας κατέχειν, τὸ δὲ κερδαλέον
πέμπειν πόλεως ἐπὶ νίκῃ.
1010 ὑμεῖς δʼ ἡγεῖσθε, πολισσοῦχοι
παῖδες Κραναοῦ, ταῖσδε μετοίκοις.
εἴη δʼ ἀγαθῶν
ἀγαθὴ διάνοια πολίταις.
χαίρετε, χαίρετε δʼ αὖθις, ἐπανδιπλάζω,
1015 πάντες οἱ κατὰ πτόλιν,
δαίμονές τε καὶ βροτοί,
Παλλάδος πόλιν νέμον-
τες· μετοικίαν δʼ ἐμὴν
εὖ σέβοντες οὔτι μέμ-
1020 ψεσθε συμφορὰς βίου.
Tap any Greek word to look it up
An open-access project
Smyth 1926
Loeb
Smyth (eclectic), 1926 · 1926
The Editor

Herbert Weir Smyth (1857–1937) was Eliot Professor of Greek at Harvard University. Best known for his Greek Grammar (1920), which remains the standard reference grammar for students of ancient Greek, Smyth also produced the Loeb Classical Library edition of Aeschylus (2 volumes, 1922–1926). His combination of linguistic expertise and literary sensitivity made his Aeschylus edition particularly valuable.

About This Edition

Smyth's Loeb Aeschylus presents the Greek text with facing English translation. Following Loeb convention, the text is based on established critical editions. For a critical text of Aeschylus, the OCT by D. L. Page (1972) and M. L. West's Teubner (1990, revised 1998) are now the standard references. Smyth's translations, while sometimes dated in style, remain useful for their accuracy and his notes address many of the textual difficulties that make Aeschylus the most challenging of the three great tragedians.

Translator

Herbert Weir Smyth (Loeb Classical Library)

Text Basis

Smyth's own eclectic text, based on the manuscript tradition and Wilamowitz. Smyth was both editor and translator.

Tap any Greek word to look it up