Ἑκάβη
ἄγετʼ, ὦ παῖδες, τὴν γραῦν πρὸ δόμων,
60
ἄγετʼ ὀρθοῦσαι τὴν ὁμόδουλον,
Τρῳάδες, ὑμῖν, πρόσθε δʼ ἄνασσαν·
λάβετε φέρετε πέμπετʼ ἀείρετέ μου
γεραιᾶς χειρὸς προσλαζύμεναι·
65
κἀγὼ σκολιῷ σκίπωνι χερὸς
διερειδομένα σπεύσω βραδύπουν
ἤλυσιν ἄρθρων προτιθεῖσα.
ὦ στεροπὰ Διός, ὦ σκοτία νύξ,
τί ποτʼ αἴρομαι ἔννυχος οὕτω
70
δείμασι, φάσμασιν; ὦ πότνια Χθών,
μελανοπτερύγων μῆτερ ὀνείρων,
ἀποπέμπομαι ἔννυχον ὄψιν,
ἣν περὶ παιδὸς ἐμοῦ τοῦ σῳζομένου κατὰ Θρῄκην
75
ἀμφὶ Πολυξείνης τε φίλης θυγατρὸς διʼ ὀνείρων
εἶδον γὰρ φοβερὰν ὄψιν ἔμαθον ἐδάην.
ὦ χθόνιοι θεοί, σώσατε παῖδʼ ἐμόν,
80
ὃς μόνος οἴκων ἄγκυρʼ ἔτʼ ἐμῶν
τὴν χιονώδη Θρῄκην κατέχει
ξείνου πατρίου φυλακαῖσιν.
ἔσται τι νέον·
ἥξει τι μέλος γοερὸν γοεραῖς.
85
οὔποτʼ ἐμὰ φρὴν ὧδʼ ἀλίαστος
φρίσσει, ταρβεῖ.
ποῦ ποτε θείαν Ἑλένου ψυχὰν
καὶ Κασάνδραν ἐσίδω, Τρῳάδες,
ὥς μοι κρίνωσιν ὀνείρους;
90
εἶδον γὰρ βαλιὰν ἔλαφον λύκου αἵμονι χαλᾷ
σφαζομέναν, ἀπʼ ἐμῶν γονάτων σπασθεῖσαν ἀνοίκτως.
καὶ τόδε δεῖμά μοι· ἦλθʼ ὑπὲρ ἄκρας
τύμβου κορυφᾶς
φάντασμʼ Ἀχιλέως· ᾔτει δὲ γέρας
95
τῶν πολυμόχθων τινὰ Τρωιάδων.
ἀπʼ ἐμᾶς ἀπʼ ἐμᾶς οὖν τόδε παιδὸς
πέμψατε, δαίμονες, ἱκετεύω.
Χορός
Ἑκάβη, σπουδῇ πρός σʼ ἐλιάσθην
τὰς δεσποσύνους σκηνὰς προλιποῦσʼ,
100
ἵνʼ ἐκληρώθην καὶ προσετάχθην
δούλη, πόλεως ἀπελαυνομένη
τῆς Ἰλιάδος, λόγχης αἰχμῇ
δοριθήρατος πρὸς Ἀχαιῶν,
οὐδὲν παθέων ἀποκουφίζουσʼ,
105
ἀλλʼ ἀγγελίας βάρος ἀραμένη
μέγα σοί τε, γύναι, κῆρυξ ἀχέων.
ἐν γὰρ Ἀχαιῶν πλήρει ξυνόδῳ
λέγεται δόξαι σὴν παῖδʼ Ἀχιλεῖ
σφάγιον θέσθαι· τύμβου δʼ ἐπιβὰς
110
οἶσθʼ ὅτε χρυσέοις ἐφάνη σὺν ὅπλοις,
τὰς ποντοπόρους δʼ ἔσχε σχεδίας
λαίφη προτόνοις ἐπερειδομένας,
τάδε θωΰσσων·
Ποῖ δή, Δαναοί, τὸν ἐμὸν τύμβον
115
στέλλεσθʼ ἀγέραστον ἀφέντες;
πολλῆς δʼ ἔριδος συνέπαισε κλύδων,
δόξα δʼ ἐχώρει δίχʼ ἀνʼ Ἑλλήνων
στρατὸν αἰχμητήν, τοῖς μὲν διδόναι
τύμβῳ σφάγιον, τοῖς δʼ οὐχὶ δοκοῦν.
120
ἦν δʼ ὁ τὸ μὲν σὸν σπεύδων ἀγαθὸν
τῆς μαντιπόλου Βάκχης ἀνέχων
λέκτρʼ Ἀγαμέμνων·
τὼ Θησείδα δʼ, ὄζω Ἀθηνῶν,
δισσῶν μύθων ῥήτορες ἦσαν·
125
γνώμῃ δὲ μιᾷ συνεχωρείτην,
τὸν Ἀχίλλειον τύμβον στεφανοῦν
αἵματι χλωρῷ, τὰ δὲ Κασάνδρας
λέκτρʼ οὐκ ἐφάτην τῆς Ἀχιλείας
πρόσθεν θήσειν ποτὲ λόγχης.
130
σπουδαὶ δὲ λόγων κατατεινομένων
ἦσαν ἴσαι πως, πρὶν ὁ ποικιλόφρων
κόπις ἡδυλόγος δημοχαριστὴς
Λαερτιάδης πείθει στρατιὰν
μὴ τὸν ἄριστον Δαναῶν πάντων
135
δούλων σφαγίων εἵνεκʼ ἀπωθεῖν,
μηδέ τινʼ εἰπεῖν παρὰ Φερσεφόνῃ
στάντα φθιμένων
ὡς ἀχάριστοι Δαναοὶ Δαναοῖς
τοῖς οἰχομένοις ὑπὲρ Ἑλλήνων
140
Τροίας πεδίων ἀπέβησαν.
ἥξει δʼ Ὀδυσεὺς ὅσον οὐκ ἤδη,
πῶλον ἀφέλξων σῶν ἀπὸ μαστῶν
ἔκ τε γεραιᾶς χερὸς ὁρμήσων.
ἀλλʼ ἴθι ναούς, ἴθι πρὸς βωμούς,
145
ἵζʼ Ἀγαμέμνονος ἱκέτις γονάτων,
κήρυσσε θεοὺς τούς τʼ οὐρανίδας
τούς θʼ ὑπὸ γαῖαν.
ἢ γάρ σε λιταὶ διακωλύσουσʼ
ὀρφανὸν εἶναι παιδὸς μελέας,
150
ἢ δεῖ σʼ ἐπιδεῖν τύμβου προπετῆ
φοινισσομένην αἵματι παρθένον
ἐκ χρυσοφόρου
δειρῆς νασμῷ μελαναυγεῖ.
Ἑκάβη
οἲ ἐγὼ μελέα, τί ποτʼ ἀπύσω;
155
ποίαν ἀχώ, ποῖον ὀδυρμόν,
δειλαία δειλαίου γήρως,
δουλείας τᾶς οὐ τλατᾶς,
τᾶς οὐ φερτᾶς; οἴμοι.
τίς ἀμύνει μοι; ποία γέννα,
160
ποία δὲ πόλις; φροῦδος πρέσβυς,
φροῦδοι παῖδες.
ποίαν ἢ ταύταν ἢ κείναν
στείχω; ποῖ δʼ ἥσω; ποῦ τις θεῶν
ἢ δαιμόνων ἐπαρωγός;
165
ὦ κάκʼ ἐνεγκοῦσαι,
Τρῳάδες ὦ κάκʼ ἐνεγκοῦσαι
πήματʼ, ἀπωλέσατʼ ὠλέσατʼ· οὐκέτι μοι βίος
ἀγαστὸς ἐν φάει.
ὦ τλάμων ἅγησαί μοι πούς,
170
ἅγησαι τᾷ γηραιᾷ
πρὸς τάνδʼ αὐλάν· ὦ τέκνον, ὦ παῖ,
δυστανοτάτας ματέρος — ἔξελθʼ ἔξελθʼ
οἴκων — ἄιε ματέρος αὐδάν.
175
ὦ τέκνον ὡς εἰδῇς οἵαν οἵαν
ἀίω φάμαν περὶ σᾶς ψυχᾶς.
Πολυξένη
ἰώ·
μᾶτερ μᾶτερ τί βοᾷς; τί νέον
καρύξασʼ οἴκων μʼ ὥστʼ ὄρνιν
θάμβει τῷδʼ ἐξέπταξας;
Ἑκάβη
180
οἴμοι τέκνον.
Πολυξένη
τί με δυσφημεῖς; φροίμιά μοι κακά.
Ἑκάβη
αἰαῖ σᾶς ψυχᾶς.
Πολυξένη
ἐξαύδα· μὴ κρύψῃς δαρόν.
δειμαίνω δειμαίνω, μᾶτερ,
185
τί ποτʼ ἀναστένεις
Ἑκάβη
ὦ τέκνον τέκνον μελέας ματρὸς
Πολυξένη
τί δὲ τόδʼ ἀγγελεῖς;
Ἑκάβη
σφάξαι σʼ Ἀργείων κοινὰ
συντείνει πρὸς τύμβον γνώμα
190
Πηλείᾳ γέννᾳ.
Πολυξένη
οἴμοι μᾶτερ, πῶς φθέγγῃ
ἀμέγαρτα κακῶν; μάνυσόν μοι,
μάνυσον, μᾶτερ.
Ἑκάβη
αὐδῶ, παῖ, δυσφήμους φήμας·
195
ἀγγέλλουσʼ Ἀργείων δόξαι
ψήφῳ τᾶς σᾶς περί μοι ψυχᾶς.
Πολυξένη
ὦ δεινὰ παθοῦσʼ, ὦ παντλάμων,
ὦ δυστάνου μᾶτερ βιοτᾶς
οἵαν οἵαν αὖ σοι λώβαν
200
ἐχθίσταν ἀρρήταν τʼ
ὦρσέν τις δαίμων;
οὐκέτι σοι παῖς ἅδʼ οὐκέτι δὴ
γήρᾳ δειλαίῳ δειλαία
συνδουλεύσω.
205
σκύμνον γάρ μʼ ὥστʼ οὐριθρέπταν
μόσχον δειλαία δειλαίαν
ἐσόψῃ,
χειρὸς ἀναρπαστὰν
σᾶς ἄπο λαιμότομόν τʼ Ἀίδᾳ
210
γᾶς ὑποπεμπομέναν σκότον, ἔνθα νεκρῶν μέτα
210
τάλαινα κείσομαι.
καὶ σοῦ μέν, μᾶτερ, δυστάνου
κλαίω πανδύρτοις θρήνοις,
τὸν ἐμὸν δὲ βίον λώβαν λύμαν τʼ
οὐ μετακλαίομαι, ἀλλὰ θανεῖν μοι
215
ξυντυχία κρείσσων ἐκύρησεν.
Tap any Greek word to look it up