Ode 13 Πυθέᾳ Αιγινήτῃ Παγκρατιαστῇ Νέμεα
¯ ˘ ˘ ¯ ˘ ˘ ¯ ¯
¯ ˘ ˘ ¯ ˘ ˘ λειω
10 ¯ ˘ ˘ ¯ ˘ ˘ ¯ ¯ ´ ̣ ε̣ρ̣[
¯ ˘ ˘ ¯ ˘ ˘ ¯
¯ ¯ ˘ ¯ ¯ ¯ ˘ ¯ δαν·
ὕβριος ὑψινόου
45 παύσει, δίκας θνατοῖσι κραίνων·
οἵαν τινὰ δύσλοφον -
μηστᾷ λέοντι
Περσείδας ἐφίησι ν
χεῖρα παντοίαισι τέχναις·
50 οὐ γὰρ] δαμασίμβροτος αἴθων
χαλ]κὸς ἀπλάτου θέλει
χωρε]ῖν διὰ σώματος, -
γνάμ]φθη δʼ ὀπίσσω
φάσγα]νον· ποτέ φαμι
55 τᾷδε] περὶ στεφάνοισι
παγκ]ρατίου πόνον Ἑλ-
λάνεσσι]ν ἱδρώεντʼ ἔσεσθαι.
ὃς νῦν παρ] βωμὸν ἀριστάρχου Διὸς
Νίκας ]ρ[ικ]υδέος ἀν-
60 δεθε]ῖσιν ἄνθ εα ,
χρυσέ]αν δόξαν πολύφαντον ἐν αἰ-
ῶνι] τρέφει παύροις βροτῶν
αἰ]εί, καὶ ὅταν θανάτοιο
κυάν εο ν νέφος καλύψῃ, λείπεται
65 ἀθάνατον κλέος εὖ ἐρ-
χθέντος ἀσφαλεῖ σὺν αἴσᾳ.
τῶν καὶ σὺ τυχὼν Νεμέᾳ,
Λάμπωνος υἱέ,
πανθαλ έω ν στεφάνοισιν
70 ἀνθέων] χαίταν ἐρεφθείς,
!!!!!!] πόλιν ὑψιάγυιαν
!!!!!!! τε]ρψιμβρότων
![!!!!!!!!!] ἁβ̣[ροπν]όων
κώμων πατρῴαν
75 νᾶσον, ὑπέρβιον ἰσχὺν
παμμαχιᾶν ἀναφαίνων.
ποταμοῦ θύγατερ
δινᾶντος Αἴγινʼ ἠπιόφρον,
τοι μεγάλαν [Κρονίδας
80 ἔδωκε τιμὰν
ἐν πάντεσσιν [ἀγῶσιν,,
πυρσὸν ὣς Ἕλλ[ασι ¯×
φαίνων· τό γε σὸ[ν κλέος αἰ]νεῖ
καί τις ὑψαυχὴς κό[ρα,
85 ¯¯˘˘¯˘˘ ραν
πόδεσσι ταρφ έω [ς,
ἠΰτε νεβρὸς ἀπενθής,
ἀνθεμόεντας ἐπʼ [ὄχθους
κοῦφα σὺν ἀγχιδό[μοις
90 θρῴσκουσʼ ἀγακλειτα[ῖς ἑταίραις·
ταὶ δὲ στεφανωσάμε[ναι πλόκοις ν]έων
ἀνθ έω ν δόνακός τʼ [πιχω-
ρίαν ἄθυρσιν
παρθένοι μέλπουσι τ[εὸν κράτος],
95 δέσποινα παγξε[ίνου χθονός,
Ἐνδαΐδα τε ῥοδό[παχυν,
τ[ὸν ἱππευτὰ]ν ἔτ[ικτε Πηλέα
καὶ Τελαμῶνα [κρα]τ̣[α]ι̣όν,
Αἰακῷ μειχθεῖσʼ ἐν ε[ὐναῖς·
100 τῶν θʼ υἷας ἀερσιμάχους,
ταχύν τʼ Ἀχιλλ έα
εὐειδ έο ς τʼ Ἐριβοίας
παῖδʼ ὑπέρθυμον βοα[θ όο ν
Αἴαντα σακεσφόρον [ρω,
105 ὅς τʼ ἐπὶ πρύμνᾳ σταθεὶς
ἔσχεν θρασυκάρδιον [ὁρ-
μαίνοντα ν[ᾶας
θεσπεσίῳ πυ[ρὶ καῦσαι
Ἕκτορα χαλ[κεομίτρα]ν,
110 ὁππότε Π[ηλεΐδας
τραχεῖαν [Ἀργείοισι μ]ᾶνιν
ὠρίνατ[ο, Δαρδανίδας
τʼ ἔλυσεν [τας·
οἳ πρὶν μὲν [πολύπυργο]ν
115 Ἰλίου θαητὸν ἄστυ
οὐ λεῖπον, ἀτυζόμενοι [δὲ
πτ]ᾶσσον ὀξεῖαν μάχαν,
εὖτʼ ἐν πεδίῳ κλονέων
μαίνοιτʼ Ἀχιλλεύς,
120 λαοφόνον δόρυ σείων·
ἀλλʼ ὅτε δὴ πολέμοιο
λῆξεν ἰοστεφάνου
Νηρῇδος ἀτρόμητος υἱός·
ὥστʼ ἐν κυανανθέϊ Θ[ρᾳκὶ ναυβάτας
125 πόντῳ βορέας ὑπὸ κύ-
μασιν δαΐζει
νυκτὸς ἀντάσας, ἀνατ[ελλομένᾳ
λῆξεν δὲ σὺν φ αε σιμβρότῳ
ἀοῖ, στόρεσεν δέ τε πόντον
130 οὐρία· νότου δὲ κόλπ[ωσαν πνοᾷ
ἱστίον, ἁρπαλέως τʼ -
ελπτον ἐξίκοντο χέρσον·
ὣς Τρῶες, ἐπεὶ κλύον αἰ-
χματὰν Ἀχιλλ έα
135 μίμνοντʼ ἐν κλισίῃσιν
εἵνεκεν ξανθᾶς γυναικός,
Βρισηΐδος ἱμερογυίου,
θ εο ῖσιν ἄντειναν χέρας,
φοιβὰν ἐσιδόντες ὑπαὶ
140 χειμῶνος αἴγλαν·
πασσυδίᾳ δὲ λιπόντες
τείχεα Λαομέδοντος
ἐς πεδίον κρατερὰν
ἄϊξαν ὑσμίναν φέροντες·
145 ὦρσάν τε φόβον Δαναοῖς·
ὤτρυνε δʼ Ἄρης
εὐεγχής, Λυκίων τε
Λοξίας ἄναξ Ἀπόλλων·
ἷξόν τʼ ἐπὶ θῖνα θαλάσσας·
150 ναυσὶ δʼ εὐπύμνοις παραὶ
μάρναντʼ, ἐναριζομένων
δʼ ἔρ]ευθε φώτων
αἵμα]τι γαῖα μέλαινα
Ἑκτορ]έας ὑπὸ χειρός,
155 πῆμα μ]έγʼ ἡμιθέοις
!!!!!] ἰσοθ έω ν διʼ ὁρμάν.
!!!!!]ρονες, μεγάλαισιν ἐλπίσιν
!!!!]οντες ὑπερφίαλον
[ׯ˘¯¯]
160 !!!!]ς ἱππευταὶ κυανώπιδας ἐκ-
¯¯˘¯¯¯] νέας
¯¯˘˘ εἰλα]πίνας τʼ ἐν
ἁμέ]ρ[α]ις ἕξειν θεόδματον πόλιν.
μέλλον ἄρα πρότερον δι-
165 νᾶντα φοινίξειν Σκάμανδρον,
θνᾴσκοντες ὑπʼ Αἰακίδαις
ἐρειψ[ιτ]ο̣ί ̣[χοις·
τῶν εἰ καὶ τ[˘˘¯¯
βαθυξύλω[ι˘¯¯
175 οὐ γὰρ ἀλα[μπέσ]ι νυ[κτὸς
πασιφανὴς Ἀρετὰ
κρυφθεῖσʼ ἀμαυρο[ῦται δνόφοισιν,
ἀλλʼ ἔμπεδον ἀκ[αμάτᾳ
βρύουσα δόξᾳ
180 στρωφᾶται κατὰ γᾶν [τε
καὶ πολυπλάγκταν θ[άλασσαν.
καὶ μὰν φερεκυδέα ν[ᾶσον
Αἰακοῦ τιμᾷ, σὺν Εὐ-
κλείᾳ δὲ φιλοστεφ[άνῳ
185 πόλιν κυβερνᾷ,
Εὐνομία τε σαόφρων,
θαλίας τε λέλογχεν
ἄστεά τʼ εὐσεβέων
ἀνδρῶν ἐν εἰρήνᾳ φυλάσσει·
190 νίκαν τʼ ἐρικυδέα μέλπετʼ, νέοι,
Πυθ έα , μελέταν τε βροτω-
φελ έα Μενάνδρου,
τὰν ἐπʼ Ἀλφειοῦ τε ῥοαῖς θαμὰ δὴ
τίμασεν χρυσάρματος
195 σεμνὰ μεγάθυμος Ἀθάνα,
μυρίων τʼ ἤδη μίτραισιν ἀνέρων
ἐστεφάνωσεν ἐθείρας
ἐν πανελλάνων ἀέθλοις.
εἰ μή τινα θερσιεπὴς
200 φθόνος βιᾶται,
αἰνείτω σοφὸν ἄνδρα
σὺν δίκᾳ. βροτῶν δὲ μῶμος
πάντεσσι μέν ἐστιν ἐπʼ ἔργοις·
δʼ ἀλαθεία φιλεῖ
205 νικᾶν, τε πανδαμάτωρ
χρόνος τὸ καλῶς
]ργμένον αἰὲν [έξει·
δυσμενέων δὲ μα[ταία
γλῶσσʼ ἀϊδ]ὴς μιν[ύθει
220 ἐλπίδι θυμὸν ἰαίνει·
τᾷ καὶ ἐγὼ πίσυνο[ς
φοινικοκραδέμνοισ[ι Μούσαις
ὕμνων τινὰ τάνδε ν[εόπλοκον δόσιν
φαίνω, ξενίαν τε [φιλά-
225 γλαον γεραίρω,
τὰν ἐμοὶ Λάμπων [παρέχων χάριν οὐ
βληχρὰν ἐπαθρήσαις τ[ίει,
τὰν εἴ γʼ ἐτύμως ἄρα Κλειὼ
πανθαλὴς ἐμαῖς ἐνέσταξ[εν φρασίν,
230 τερψιεπεῖς νιν ἀοιδαὶ
παντὶ καρύξοντι λαῷ.
Tap any Greek word to look it up
An open-access project
Jebb 1905
Cambridge
Jebb, Cambridge, 1905 · 1905
The Editor

Sir Richard Claverhouse Jebb (1841–1905) was one of the greatest Greek scholars in the English-speaking world. Regius Professor of Greek at Cambridge and Member of Parliament for the University, Jebb produced monumental commentaries on Sophocles (7 volumes, 1883–1896) that remain indispensable. His editions combined minute textual criticism with a profound sensitivity to Greek poetry and dramatic art.

About This Edition

Jebb's editions of Sophocles, published by Cambridge University Press, set a new standard for Greek dramatic commentary. Each play received a critical text, prose translation, and detailed commentary that addressed textual, linguistic, dramatic, and archaeological questions. Jebb's texts are conservative, preferring the manuscript tradition where defensible, and his commentary remains the starting point for serious study of each play. While the OCT by Lloyd-Jones and Wilson (1990) now provides the standard critical text, Jebb's commentary is still regularly consulted.

Tap any Greek word to look it up