The Kommos
ὅδʼ ἐγώ, οἰοῖ, αἰακτὸς
μέλεος γέννᾳ γᾷ τε πατρῴᾳ
κακὸν ἄρʼ ἐγενόμαν.
935 πρόσφθογγόν σοι νόστου τὰν
κακοφάτιδα βοάν,
κακομέλετον ἰὰν
Μαριανδυνοῦ θρηνητῆρος
πέμψω πέμψω,
940 πολύδακρυν ἰαχάν.
ἵετʼ αἰανῆ καὶ πάνδυρτον
δύσθροον αὐδάν. δαίμων γὰρ ὅδʼ αὖ
μετάτροπος ἐπʼ ἐμοί.
ἥσω τοι τὰν πάνδυρτον,
945 σὰ πάθη τε σέβων
ἁλίτυπά τε βάρη,
πόλεως γέννας πενθητῆρος·
κλάγξω κλάγξω
δὲ γόον ἀρίδακρυν.
950 Ἰάνων γὰρ ἀπηύρα,
Ἰάνων ναύφρακτος
Ἄρης ἑτεραλκὴς
νυχίαν πλάκα κερσάμενος
δυσδαίμονά τʼ ἀκτάν.
955 οἰοιοῖ βόα καὶ πάντʼ ἐκπεύθου.—
ποῦ δὲ φίλων ἄλλος ὄχλος,
ποῦ δέ σοι παραστάται,
οἷος ἦν Φαρανδάκης,
Σούσας, Πελάγων, καὶ Δοτάμας, ἠδʼ -
960 γδαβάτας, Ψάμμις, Σουσισκάνης τʼ
Ἀγβάτανα λιπών;
ὀλοοὺς ἀπέλειπον
Τυρίας ἐκ ναὸς
ἔρροντας ἐπʼ ἀκταῖς
965 Σαλαμινιάσι στυφελοῦ
θείνοντας ἐπʼ ἀκτᾶς.
οἰοιοῖ, βόα· ποῦ σοι Φαρνοῦχος
Ἀριόμαρδός τʼ ἀγαθός,
ποῦ δὲ Σευάλκης ἄναξ,
970 Λίλαιος εὐπάτωρ,
Μέμφις, Θάρυβις, καὶ Μασίστρας,
Ἀρτεμβάρης τʼ ἠδʼ Ὑσταίχμας;
τάδε σʼ ἐπανερόμαν.
ἰὼ ἰώ μοί μοι
975 τὰς ὠγυγίους κατιδόντες
στυγνὰς Ἀθάνας πάντες ἑνὶ πιτύλῳ,
ἐὴ ἐή, τλάμονες ἀσπαίρουσι χέρσῳ.
καὶ τὸν Περσᾶν αὐτοῦ
τὸν σὸν πιστὸν πάντʼ ὀφθαλμὸν
980 μυρία μυρία πεμπαστὰν
Βατανώχου παῖδʼ Ἄλπιστον
τοῦ Σησάμα τοῦ Μεγαβάτα,
Πάρθον τε μέγαν τʼ Οἰβάρην
ἔλιπες ἔλιπες;
985 δᾴων.
Πέρσαις ἀγαυοῖς κακὰ πρόκακα λέγεις.
ἰὼ ἰὼ δῆτα
ἴυγγʼ ἀγαθῶν ἑτάρων μοι ὑπομιμνήσκεις
990 κινεῖς ἄλαστα στυγνὰ πρόκακα λέγων.
βοᾷ βοᾷ μοι μελέων ἔντοσθεν ἦτορ.
καὶ μὴν ἄλλους γε ποθοῦμεν,
Μάρδων ἀνδρῶν μυριοταγὸν
Ξάνθιν ἄρειόν τʼ Ἀγχάρην,
995 Δίαιξίν τʼ ἠδʼ Ἀρσάκην
ἱππιάνακτας,
Κηγδαδάταν καὶ Λυθίμναν
Τόλμον τʼ αἰχμᾶς ἀκόρεστον.
ἔταφον ἔταφον,
1000 οὐκ ἀμφὶ σκηναῖς
τροχηλάτοισιν ὄπιθεν δʼ· ἑπομένους.
βεβᾶσι γὰρ τοίπερ ἀγρέται στρατοῦ.
βεβᾶσιν, οἴ, νώνυμοι.
ἰὴ ἰή, ἰὼ ἰώ.
1005 ἰὼ ἰώ, δαίμονες,
ἔθεθʼ ἄελπτον κακὸν
διαπρέπον, οἷον δέδορκεν Ἄτα.
πεπλήγμεθʼ οἵᾳ διʼ αἰῶνος τύχᾳ·
πεπλήγμεθʼ· εὔδηλα γάρ·
1010 νέᾳ νέᾳ δύᾳ δύᾳ.
Ἰάνων ναυβατᾶν.
κύρσαντες οὐκ εὐτυχῶς
δυσπόλεμον δὴ γένος τὸ Περσᾶν.
πῶς δʼ οὔ; στρατὸν μὲν τοσοῦ-
1015 τον τάλας πέπληγμαι.
τί δʼ οὔκ; ὄλωλεν μεγάλως τὰ Περσᾶν.
ὁρᾷς τὸ λοιπὸν τόδε τᾶς ἐμᾶς στολᾶς;
ὁρῶ ὁρῶ.
1020 τόνδε τʼ ὀιστοδέγμονα
τί τόδε λέγεις σεσωσμένον;
θησαυρὸν βελέεσσιν;
βαιά γʼ ὡς ἀπὸ πολλῶν.
ἐσπανίσμεθʼ ἀρωγῶν.
1025 Ἰάνων λαὸς οὐ φυγαίχμας.
ἀγανόρειος· κατεῖ-
δον δὲ πῆμʼ ἄελπτον.
τραπέντα ναύφρακτον ἐρεῖς ὅμιλον;
1030 πέπλον δʼ ἐπέρρηξʼ ἐπὶ συμφορᾷ κακοῦ.
παπαῖ παπαῖ.
καὶ πλέον παπαῖ μὲν οὖν.
δίδυμα γάρ ἐστι καὶ τριπλᾶ
λυπρά, χάρματα δʼ ἐχθροῖς.
1035 καὶ σθένος γʼ ἐκολούσθη
γυμνός εἰμι προπομπῶν.
φίλων ἄταισι ποντίαισιν·
δίαινε δίαινε πῆμα· πρὸς δόμους δʼ ἴθι.
αἰαῖ αἰαῖ, δύα δύα.
1040 βόα νυν ἀντίδουπά μοι.
δόσιν κακὰν κακῶν κακοῖς.
ἴυζε μέλος ὁμοῦ τιθείς.
ὀτοτοτοτοῖ.
βαρεῖά γʼ ἅδε συμφορά.
1045 οἲ μάλα καὶ τόδʼ ἀλγῶ.
ἔρεσσʼ ἔρεσσε καὶ στέναζʼ ἐμὴν χάριν.
διαίνομαι γοεδνὸς ὤν.
βόα νυν ἀντίδουπά μοι.
μέλειν πάρεστι, δέσποτα.
1050 ἐπορθίαζέ νυν γόοις.
ὀτοτοτοτοῖ.
μέλαινα δʼ ἀμμεμείξεται,
οἴ, στονόεσσα πλαγά.
καὶ στέρνʼ ἄρασσε κἀπιβόα τὸ Μύσιον.
1055 ἄνιʼ ἄνια.
καί μοι γενείου πέρθε λευκήρη τρίχα.
ἄπριγδʼ ἄπριγδα μάλα γοεδνά.
ἀύτει δʼ ὀξύ.
καὶ τάδʼ ἔρξω.
1060 πέπλον δʼ ἔρεικε κολπίαν ἀκμῇ χερῶν.
ἄνιʼ ἄνια.
καὶ ψάλλʼ ἔθειραν καὶ κατοίκτισαι στρατόν.
ἄπριγδʼ ἄπριγδα μάλα γοεδνά.
διαίνου δʼ ὄσσε.
1065 τέγγομαί τοι.
βόα νυν ἀντίδουπά μοι.
οἰοῖ οἰοῖ.
αἰακτὸς ἐς δόμους κίε.
1070 ἰὼ ἰώ, Περσὶς αἶα δύσβατος.
ἰωὰ δὴ κατʼ ἄστυ.
ἰωὰ δῆτα, ναὶ ναί.
γοᾶσθʼ ἁβροβάται.
ἰὼ ἰώ, Περσὶς αἶα δύσβατος.
ἰὴ ἰὴ τρισκάλμοισιν,
1075 ἰὴ ἰή, βάρισιν ὀλόμενοι.
πέμψω τοί σε δυσθρόοις γόοις.
Tap any Greek word to look it up
An open-access project
Smyth 1922
Loeb
Smyth (eclectic), 1922 · 1922
The Editor

Herbert Weir Smyth (1857–1937) was Eliot Professor of Greek at Harvard University. Best known for his Greek Grammar (1920), which remains the standard reference grammar for students of ancient Greek, Smyth also produced the Loeb Classical Library edition of Aeschylus (2 volumes, 1922–1926). His combination of linguistic expertise and literary sensitivity made his Aeschylus edition particularly valuable.

About This Edition

Smyth's Loeb Aeschylus presents the Greek text with facing English translation. Following Loeb convention, the text is based on established critical editions. For a critical text of Aeschylus, the OCT by D. L. Page (1972) and M. L. West's Teubner (1990, revised 1998) are now the standard references. Smyth's translations, while sometimes dated in style, remain useful for their accuracy and his notes address many of the textual difficulties that make Aeschylus the most challenging of the three great tragedians.

Translator

Herbert Weir Smyth (Loeb Classical Library)

Text Basis

Smyth's own eclectic text, based on the manuscript tradition and Wilamowitz. Smyth was both editor and translator.

Tap any Greek word to look it up