Plautus Truculentus
EN Lat Orig
Act 5
Stratophanes
Ego minam auri fero suppliciumdamnis ad amicam meam:
ut illud acceptum sit, prius quod perdidi, hoc addam insuper.
895 sed quid video? eram atque ancillam ante aedis. adeundae haec mihi.
quid hic vos agitis?
Phronesivm
Ne me appella quaeso.
Stratophanes
Aha nimium saeviter.
Phronesivm
Potine ut mihi molestus ne sis?
Stratophanes
Ecquid, Astaphium, litiumst?
Astaphivm
Merito ecastor tibi succenset.
Phronesivm
Egon, atque isti etiam parum
male volo.
Stratophanes
Ego, mea voluptas, si quid peccavi prius,
900 supplicium ad te hanc mínam fero auri. si minus crédis, respice.
Phronesivm
Manus vetat prius quám penes sese habeat quicquam credere.
puero opust cibo, opus est matri autem, opus est quae puerum lavit,
opus nutrici, lact ut habeat, veteris vini largiter
ut dies noctesque potet, ópust ligno, opust carbonibus,
905 fasciis opus est, pulvinis, cunis, incunabulis,
oleo opust, opus est farina, porro opus est totum diem:
numquam hoc uno die efficiatur opus, quin opus semper siet;
non enim póssunt militares puerietauio exducier.
Stratophanes
Respice ergo, áccipe hoc, qui ístuc efficias opus.
Phronesivm
910 Cedo, quamquam parum est.
Stratophanes
910 Addam etiam unam minam istuc post.
Phronesivm
910 Parumst.
Stratophanes
Tuo arbitratu quod iubebis dabitur. da nunc savium.
Phronesivm
Mitte me, inquam, odiosu'sodiosus es.
Stratophanes
Nil fit, non amor, teritur dies.
plus decem pondomoris pauxillisper perdidi.
Phronesivm
Accipe hoc atque auferto intro.
Strabax
Vbi mea amicast gentium?
915 neque ruri neque hic óperis quicquam facio, corrumpor situ,
ita miser cubando in lecto hic expectando obdurui.
sed eccam video. heús amica, quid agis? mille.
Stratophanes
Quis illic est homo?
Phronesivm
Quém ego ecastor mage amo quam te.
Stratophanes
Quam me? quo modo?
Phronesivm
Hoc modo, ut molestus ne sis.
Stratophanes
Iamne abis, postquam aurum habes?
Phronesivm
920 Condidi intro quod dedisti.
Strabax
920 Ades, amica, te adloquor.
Phronesivm
At ego ad te ibam, mea delicia.
Strabax
Hercle vero serio,
quamquam ego tibi videor stultus, gaudere aliqui me volo;
nam quamquam tu es bella, malo tuo, nisi ego aliqui gaudeo.
Phronesivm
Vin te amplectar, savium dem?
Strabax
Quidvis face qui gaudeam.
Stratophanes
925 Meosne ante oculos ego illam patiar alios amplexarier?
mortuom hercle me hodie satiust. apstine hoc, mulier, manum,
nisi si te mea manuui in machaera et hunc vis mori.
Phronesivm
Nil halapari satiust, miles, si te amari postulas;
auro, hau ferro deterrere potes, hunc amem, Stratophanes.
Stratophanes
930 Qui, malum, bella aut faceta es, quaé ames hominem isti modi?
Phronesivm
Venitne in méntem tibi quod verbum in cavea dixit histrio:
omnes homines ad suom quaestum callent et fastidiunt.
Stratophanes
Huncine hominem te amplexari tam horridum ac tam squalidum?
Phronesivm
Quamquam hic squalet, quamquam hic horret, scitus et bellust mihi.
Stratophanes
935 Dedin ego aurum
Phronesivm
935 Mihi? dedisti filio cibaria.
nunc, si hanc tecum esse speras, alia opust auri mina.
Strabax
Malam rem is et magnam magno opere, serva tibi viaticum.
Stratophanes
Quid isti debes?
Phronesivm
Tria.
Stratophanes
Quae tria nam?
Phronesivm
Vnguenta, noctem, savium.
Stratophanes
Par pari respondet. verum nunc saltem, etsi istunc amas,
940 dan tu mihi de tuis deliciissum quicquid pauxillulum?
Phronesivm
Quid id, amabo, est quod dem? dic tum super feri
capas dicit auaui consultam istuc mihi homo
cave faxis volnus tibi iam cui sunt dentes ferrei.
Strabax
Volgo ad se omnis intromittit.
Stratophanes
Abstine istac tu manum.
Strabax
945 Iam hercle cum magno malo tu vapula vir strenuos.
Stratophanes
Dedi ego huic aurum.
Strabax
Át ego argentum.
Stratophanes
eat apale puram.
Strabax
At ego oves et lanam, et alia multa quae poscet dabo.
meliust te minis certare mecum quam minaciis.
Phronesivm
Lepidu'slepidus es ecastor mortalis, mi Strabax, perge obsecro.
Astaphivm
950 Stultus atque insanus damnis certant: nos salvae sumus.
Stratophanes
Age prior prompta aliquid.
Strabax
Immo tu prior perde et peri.
Stratophanes
Em tibi talentum argenti. †Philippices est, tene tibi.
Phronesivm
Tanto melior, noster estosed de vostro vivito.
Stratophanes
Vbi est quod tu das? solve zonam, provocator. quid times?
Strabax
955 Tu peregrinu'speregrinus es, hic ego habito: non cum zona ego ambulo:
pecua ad hanc collo in crumina ego obligata defero.
Immo ego vero, qui dedi.
quid dedi! ut discinxi hominem.
Phronesivm
I intro, amabo, i, eris mecum; tum tu eris mecum quidem.
Stratophanes
Quid tu? quid ais? cum hocin eris? ego ero posterior, qui dedi?
Phronesivm
960 Tu dedisti iam, hic daturust: ictuc habeo, hoc expeto.
verum utrique mos geratur amborum ex sententia.
Stratophanes
Fiat. ut rem gnatam video, hoc accipiundumst quod datur.
Strabax
Meum quidem te lectum certe óccupare non sinam.
Phronesivm
Lepide ecastor aucupavi atque ex mea sententia,
965 meamque ut rem video bene gestam, vostram rursum bene geram:
romabo si quis animatust facere, faciat ut sciam.
Veneris causa adplaudite: eius haec in tutelast fabula.
spectatores, bene valete, plaudite atque exurgite.
Tap any Latin word to look it up
An open-access project
Leo 1896
Leo, Weidmann, 1896 · 1896
The Editor

Friedrich Leo (1851–1914) was one of the greatest Latin scholars of the imperial German university system. Professor at Göttingen from 1889, he combined textual criticism with literary history to an unusual degree. His Geschichte der römischen Literatur (1913) was a landmark work, and his editions of Plautus (1895–1896) and Seneca's tragedies set new standards. Leo's Plautine scholarship was transformative: he was the first to systematically analyse Plautus's metrical practice, using it as a tool for detecting interpolations and establishing the text.

About This Edition

Leo's edition of Plautus, published by Weidmann in Berlin (2 vols., 1895–1896), represented a dramatic advance over previous editions. Leo was the first editor to take full account of the Ambrosian palimpsest (Codex Ambrosianus, 4th–5th century), the oldest witness to Plautus's text, which had been imperfectly read by earlier scholars. His text is characterised by rigorous metrical analysis and a willingness to identify passages he considered interpolated. W. M. Lindsay's OCT (1904–1905) drew heavily on Leo's work while sometimes differing on individual readings.

Tap any Latin word to look it up