Plautus Truculentus
EN Lat Orig
Act 3
Strabax
645 Rus mane dudum hinc ire me iussit pater,
ut bubus glandem prandio depromerem.
post illoc quam veni, advenit, si dis placet,
ad villam argentum meo qui debebat patri,
qui ovis Tarentínas erat mercatus de patre.
650 quaerit patrem. dico esse in urbe. interrogo,
quid eum velit
homo cruminam sibi de collo detrahit,
minas viginti mihi dat. accipio libens,
condo in cruminam. ille abit. ego propere minas
655 ovis ín crumina hác in urbem detuli.
fuít edepol Mars meo periratus patri,
nam oves illius hau longe absunt a lupis.
nunc ego istos mundulos urbanos amasios
hoc ictu exponam atque omnis eiciam foras.
660 eradicarest certum cumprimis patrem,
post id locorum matrem. nunc hoc deferam
argentum ad hanc, quam mage amo quam matrem meam.
tat, ecquis intust? ecquis hoc aperit ostium?
Astaphivm
Quid istúc? alienun es, amabo, mi Strabax,
qui non extemplo intro ieris?
Strabax
Anne oportuit?
Astaphivm
Ita te quidem, qui es familiaris.
Strabax
Ibitur,
ne me morari censeas.—
Astaphivm
Lepide facis.
Trvcvlentvs
Mirum videtur, rure erilem filium
670 Strabacem non rediisse; nisi si clanculum
conlapsus est hic in corruptelam suam.
Astaphivm
Iam pol illic inclamabit me si aspexerit.
Trvcvlentvs
Nimio minus saévos iam sum, Astaphium, quam fui,
iam non ego sum truculentus, noli metuere.
Astaphivm
675 Quid vis? quid metuam? tuam expecto truculentiam.
Trvcvlentvs
Dic impera mihi quid libet quo vis modo.
novos ómnis mores habeo, veteres perdidi.
vel amare possum vel iam scortum ducere.
Astaphivm
Lepide mecastor nuntias. sed dic mihi,
680 haben
Trvcvlentvs
680 Marsipum te fortasse dicere?
Astaphivm
Intellexisti lepide quid ego dicerem.
Stratophanes
Heus tu, iam postquam in urbem crebro commeo,
dicax sum factus. iam sum caullator probus.
Astaphivm
Quid id est, amabo? ístaec ridicularia,
685 cavillátiones, vis opinor dicere?
Stratophanes
Istud pauxillum differt a cavillibus.
Astaphivm
Sequere intro me, amabo, mea voluptas.
Stratophanes
Tene hoc tibi:
rabonem habeto, ut mecum hanc noctem sies.
Astaphivm
Perii, rabonem? quam esse dicam hanc beluam?
690 quin tu arrabonem dicis?
Stratophanes
690 A facio lucri,
ut Praenestinis conia est ciconia.
Astaphivm
Sequere, obsecro.
Stratophanes
Strabacem hic opperiar modo,
si rure veniat.
Astaphivm
Is quidem hic ápud nos est Strabax,
modo rure venit.
Stratophanes
Priusne quam ad matrem suam?
695 eu edepol hominem nihili.
Astaphivm
695 Iamne autem ut soles?
Stratophanes
Iamne nihil dico?
Astaphivm
I intro, amabo, cedo manum.
Stratophanes
Tene. in tabernam ducor devorsoriam,
ubi male accipiar mea mihi pecunia.—
Tap any Latin word to look it up
An open-access project
Leo 1896
Leo, Weidmann, 1896 · 1896
The Editor

Friedrich Leo (1851–1914) was one of the greatest Latin scholars of the imperial German university system. Professor at Göttingen from 1889, he combined textual criticism with literary history to an unusual degree. His Geschichte der römischen Literatur (1913) was a landmark work, and his editions of Plautus (1895–1896) and Seneca's tragedies set new standards. Leo's Plautine scholarship was transformative: he was the first to systematically analyse Plautus's metrical practice, using it as a tool for detecting interpolations and establishing the text.

About This Edition

Leo's edition of Plautus, published by Weidmann in Berlin (2 vols., 1895–1896), represented a dramatic advance over previous editions. Leo was the first editor to take full account of the Ambrosian palimpsest (Codex Ambrosianus, 4th–5th century), the oldest witness to Plautus's text, which had been imperfectly read by earlier scholars. His text is characterised by rigorous metrical analysis and a willingness to identify passages he considered interpolated. W. M. Lindsay's OCT (1904–1905) drew heavily on Leo's work while sometimes differing on individual readings.

Tap any Latin word to look it up