Plautus Poenulus
EN Lat Orig
Act 2
Lycvs
Di illum infelicent omnes, qui post hunc diem
450 leno ullam Veneri umquam immolarit hostiam
quive ullum turis granum sacruficaverit.
nam ego hodie infelix dis meis iratissumis
sex immolavi ágnos, nec potui tamen
propitiam Venerem facere utí esset mihi.
455 quoniam litare nequeo, ábii illim ilico
iratus, votui éxta prosicarier;
neque ea poricere volui, quoniam non bona
haruspex dixit: deam esse indignam credidi.
eo pacto avarae Veneri pulchre adii manum.
quando id quod sat erat satis habere noluit,
ego pausam feci. sic ago, sic me decet.
460 ego faxo posthac di deaeque ceteri
contentiores mage erunt atque avidi minus,
quom scibunt, Veneri ut adierit leno manum.
condigne haruspex, non homo trioboli,
omnibus in extis aibat portendi mihi
465 malum damnumque et deos esse iratos mihi.
quid ei divini aut humani aequomst credere?
mina mihi argenti dono postilla datast.
sed quaeso, ubi nam illic restitit miles modo,
qui hanc mihi donavit, quem ego vocavi ad prandium?
470 sed eccum incedit.
Antamonides
470 Ita ut occepi dicere,
lenulle, de illa pugna Pentetronica,
quom sexaginta milia hominum uno die
volaticorum manibus occidi meis.
Lycvs
Volaticorum hóminum?
Antamonides
Ita dico quidem.
Lycvs
475 An, opsecro, usquam sunt homines volatici?
Antamonides
Fuere. verum ego interfeci.
Lycvs
Quo modo
potuisti?
Antamonides
Dicam. viscum legioni dedi
fundasque; eo praésternebant folia farferi.
Lycvs
Quoi rei?
Antamonides
Ad fundas viscus adhaeresceret.
Lycvs
480 Perge. optume hercle perieras. quid postea?
Antamonides
In fundas visci indebant grandiculos globos,
eo illós volantis iussi funditarier.
quid multa verba? quemquem visco offenderant,
tam crebri ad terram áccidebant quam pira.
ut quisque acciderat, eum necabam ílico
per cerebrum pinna sua sibi, quasi turturem.
Lycvs
Si hercle istuc umquam factum est, tum me Iuppiter
faciat ut semper sacruficem nec umquám litem.
Antamonides
490 An mi haec non credis?
Lycvs
490 Credo, ut mi aequomst credier.
age eamus intro.
Dum exta referuntur, volo
narrare tibi etiam unam pugnam.
Nil moror.
Antamonides
Ausculta.
Lycvs
Non hercle auscultabo.
Antamonides
Quo modo?
colaphis quidem hercle tuom iam dilidam caput,
495 nisi aut auscultas aut is in malam crucem.
Lycvs
Malam crucem ibo potius.
Antamonides
Certumnest tibi?
Lycvs
Certum.
Antamonides
Tum tu igitur die bonó Aphrodisiis
addice tuam mihi meretricem minusculam.
Lycvs
Ita res divina mihi fuit: res serias
500 omnis extollo ex hoc die in alium diem.
Antamonides
Profestos festos habeam decretum est mihi.
Seqor.
Lycvs
Nunc hinc eamus intro. sequere hac me.—
Antamonides
in hunc diem iam tuos sum mercennarius.—
Tap any Latin word to look it up
An open-access project
Leo 1896
Leo, Weidmann, 1896 · 1896
The Editor

Friedrich Leo (1851–1914) was one of the greatest Latin scholars of the imperial German university system. Professor at Göttingen from 1889, he combined textual criticism with literary history to an unusual degree. His Geschichte der römischen Literatur (1913) was a landmark work, and his editions of Plautus (1895–1896) and Seneca's tragedies set new standards. Leo's Plautine scholarship was transformative: he was the first to systematically analyse Plautus's metrical practice, using it as a tool for detecting interpolations and establishing the text.

About This Edition

Leo's edition of Plautus, published by Weidmann in Berlin (2 vols., 1895–1896), represented a dramatic advance over previous editions. Leo was the first editor to take full account of the Ambrosian palimpsest (Codex Ambrosianus, 4th–5th century), the oldest witness to Plautus's text, which had been imperfectly read by earlier scholars. His text is characterised by rigorous metrical analysis and a willingness to identify passages he considered interpolated. W. M. Lindsay's OCT (1904–1905) drew heavily on Leo's work while sometimes differing on individual readings.

Tap any Latin word to look it up