Plautus Epidicus
EN Lat Orig
Act 5
Stratippocles
Male morigerus mi est danista, qui a me argentum non petit
neque illam adducit quae empta ex praedast. séd eccum incedit Epidicus.
quid illuc est quod illí caperrat frons severitudine?
Epidicvs
610 Si undecim deos praeter sese secum adducat Iuppiter,
ita non omnes ex cruciatu poterunt eximere Epidicum.
Periphanem emere lora vidi, ibi aderat una Apoecides;
nunc homines me quaeritare credo. senserunt, sciunt
sibi data esse verba.
Stratippocles
Quíd agis, mea commoditas?
Epidicvs
Quod miser.
Stratippocles
615 Quid est tibi?
Epidicvs
615 Quin tu mi adornas ad fugam viaticum,
prius quam pereo? nam per urbem duo defloccati senes
quaeritant me, in manibus gestant copulas secum simul.
Stratippocles
Habe bonum animum.
Epidicvs
Quippe ego quoi libertas in mundo sitast.
Stratippocles
Ego te servabo.
Epidicvs
Edepol me illi melius, si nacti fuant.
620 sed quis haec ést muliercula et ille gravastellus qui venit?
Stratippocles
Hic est danista, haec illa est autem, quam emi de praeda.
Epidicvs
Haecinest?
Stratippocles
Haec est. estne ita ut tibi dixi? aspecta et contempla, Epidice:
usque ab unguiculo ad capillum summumst festivissuma.
estne consímilis quasi cum signum pictum pulchre aspexeris?
Epidicvs
625 Ex tuis verbis meum futurum corium pulchrum praedicas,
quém Apella atque Zeuxis duo pingent pigmentis ulmeis.
Stratippocles
Di immortales, sicin iussi ad me ires? pedibuspulmunes
qui perhíbetur prius venisset quam tu advenisti mihi.
Danista
Haec edepol remorata med est.
Stratippocles
Siquidem istius gratia
630 id remoratu'sremoratus es quod ista voluit, nimium advenisti cito.
Danista
Age age, absolve me atque argentum numera, ne comites morer.
Stratippocles
Pernumeratumst.
Danista
Tene cruminam: huc inde.
Stratippocles
Sapienter venis.
opperire, dum effero ad te argentum.
Danista
Matura.
Stratippocles
Domist.—
Epidicvs
Satin ego oculis utilitatem optineo sincere an parum?
635 videon ego Telestidem te, Periphanai filiam,
ex Philippa matre natam Thebis, Epidauri satam?
Telestis
Quis tu homo es, qui meum parentum nomen memoras et meum?
Epidicvs
Non me nosti?
Telestis
Quod quidem nunc veniat in mentem mihi.
Epidicvs
Non meministi me auream ad te afferre natali die
640 lunulam atque anellum aureolum ín digitum?
Telestis
640 Memini, mi homo.
tune is es?
Epidicvs
Ego sum, ét istic frater, qui te mercatust, tuos.
ália matre, uno patre.
Telestis
Quid pater meus? vivit?
Epidicvs
Animo liquido et tranquillo es, tace.
Telestis
Di me ex perdita servatam cupiunt, si vera autumas.
Epidicvs
645 Non habeo ullam occasionem, ut apud te falsa fabuler.
Stratippocles
Accipe argentum hoc, danista. hic sunt quadraginta minae.
siquid erit dubium, immutabo.
Danista
Bene fecisti, bene vale.—
Stratippocles
Nunc enim mea es.
Telestis
Soror quidem edepol, ut tu aeque scias.
salve, frater.
Stratippocles
Sanan haec est?
Epidicvs
Sana, si appellat suom.
Stratippocles
650 Quid? ego modo amator sum huic frater factus, dum intro eo atque exeo?
Epidicvs
Quod boni est id tacitus taceas tute tecum et gaudeas.
Stratippocles
Perdidisti et repperisti me, soror.
Epidicvs
Stultu'sstultus es, tace.
tibi quidem quod ames domi praéstost, fidicina, opera mea;
et sororem in libertatem idem opera concilio mea.
Stratippocles
655 Epidice, fateor
Epidicvs
655 Abi intro ac iúbe huic aquam calefieri;
cetera haec posterius faxo scibis, ubi erit otium.
Stratippocles
Sequere hac me, soror.
Epidicvs
Ego ad vos Thesprionem iussero
huc transire. sed memento, si quid saevibunt senes,
suppetias mihi cum sorore ferre.
Stratippocles
Facile istuc erit.—
Epidicvs
660 Thesprio, exi istac per hortum, adfer domum auxilium mihi,
magnast res. minoris multo facio quam dudum senes.
remeabo intro, ut accurentur advenientes hospites.
eádem haec intus edocebo quae ego scio Stratippoclem.
non fugio, domi adesse certumst; neque ille haud obiciet mihi
665 pedibus sese provocatum. abeo intro, nimis longum loquor.—
Periphanes
Satine illic homo ludibrio nos vetulos decrepitos duos
habet?
Apoecides
Immo edepol tu quidem míserum med habes miseris modis.
Periphanes
Tace sis, modo sine me hóminem apisci.
Apoecides
Dico ego tibi iam, ut scias:
alium tibi te comitem meliust quaerere; ita, dum te sequor,
670 lassitudine invaserunt misero in genua flemina.
Periphanes
Quot illic homo hodie me exemplis ludificatust atque te,
ut illic autem exenteravit mihi opes argentarias!
Apoecides
Apage illum a me, nam ille quidem Volcani iratist filius:
quaqua tangit, omne amburit, si astes, aestu calefacit.
Epidicvs
675 Duodecim deis plus quam in caelo deorumst immortalium
mihi nunc auxilio adiutores sunt et mecum militant.
quidquid ego malefeci, auxilia mi et suppetiae sunt domi,
Periphanes
Vbi illum quaeram gentium?
Epidicvs
apolactizo inimicos omnis.
Apoecides
Dum sine me quaeras, quaeras mea causa vel medio in mari.
Epidicvs
680 Quid me quaeris? quid laboras? quid hunc sollicitas? ecce me.
num te fugi, num ab domo apsum, num oculis concessi tuis?
nec tibi supplico. vincire vis? em, ostendo manus;
habes lora, ego te emere vidi: quid nunc cessas? colliga.
Periphanes
685 Ilicet, vadimonium ultro mi hic facit.
Epidicvs
685 Quin colligas?
Apoecides
Edepol mancipium scelestum.
Epidicvs
Te profecto, Apoecides,
nil moror mihi deprecari.
Apoecides
Facile exoras, Epidice.
Epidicvs
Ecquid agis?
Periphanes
Tuon arbitratu?
Epidicvs
Meo hercle vero atque hau tuo
colligandae haec sunt tibi hodie.
Periphanes
At non lubet, non colligo.
Apoecides
690 Tragulam in te inicere adornat, nescio quam fabricam facit.
Epidicvs
Tibi moram facis, cum égo solutus asto. age, inquam, colliga.
Periphanes
At mihi magis lubet solutum te rogitare.
Epidicvs
At nil scies.
Periphanes
Quid ago?
Apoecides
Quid agas? mos geratur.
Epidicvs
Frugi es homo, Apoecides.
Periphanes
Cedo manus igitur.
Epidicvs
Morantur nihil. atque arte colliga.
Periphanes
695 Nihil moror.
Epidicvs
695 Obnoxiose.
Periphanes
695 Facto opere arbitramino.
Epidicvs
Bene hoc habet. age nunciam ex me exquire, rogita quod lubet.
Periphanes
Qua fiducia ausu'sausus es primum, quae emptast nudiustertius,
filiam meam dicere esse?
Epidicvs
Libuit: ea fiducia.
Periphanes
Ain tu? libuit?
Epidicvs
Aio. vel da pignus, ni ea sit filia.
Periphanes
700 Quam negat novisse mater?
Epidicvs
700 Ni ergo matris filia est,
in meum nummum, in tuom talentum pignus da.
Periphanes
Enim istaec captiost.
sed quis east mulier?
Epidicvs
Tui gnati amica, ut omnem rem scias.
Periphanes
Dedin tibi minas triginta ob filiam?
Epidicvs
Fateor datas
et eo argento illam me emisse amicam fili fidicinam
705 pro tua filia: is te eam ob rem tetigi triginta minis.
Periphanes
Quo modo ludos fecisti de illa conducticia
Epidicvs
Factum hercle vero, et recte factum iudico.
Periphanes
fidicina?
Quid postremo argento factum est quod dedi?
Epidicvs
Dicam tibi:
neque malo homini neque maligno tuo dedi Stratippocli.
Periphanes
710 Quor dare ausu'sausus es?
Epidicvs
710 Quia mi libitum est.
Periphanes
710 Quae haec, malum, impudentiast?
Epidicvs
Etiam inclamitor quasi servos?
Periphanes
Cum tu es liber, gaudeo.
Epidicvs
Merui ut fierem.
Periphanes
Tu meruisti?
Epidicvs
Vise intro: ego faxo scies
hoc ita esse.
Periphanes
Quid est negoti?
Epidicvs
Iam ipsa res dicet tibi.
abi modo intro.
Apoecides
Ei, non illuc temerest.
Periphanes
Adserva istum, Apoecides.—
Apoecides
715 Quid illuc, Epidice, est negoti?
Epidicvs
715 Maxima hercle iniuria
vinctus asto, cuius haec hodie ópera inventast filia.
Apoecides
Ain tu te illius invenisse filiam?
Epidicvs
Inveni, et domi est.
sed ut acerbum est, pro bene factis cum mali messim metas.
Apoecides
Quamne hodie per urbem uterque sumus defessi quaerere?
Epidicvs
720 Ego sum defessus reperire, vos defessi quaerere.
Periphanes
Quid isti oratis opere tanto? mi orandum esse intellego,
ut liceat merito huius facere. cedo tu ut exsolvam manus.
Epidicvs
Ne attigas.
Periphanes
Ostende vero.
Epidicvs
Nolo.
Periphanes
Non aequom facis.
Epidicvs
Numquam hercle hodie, nisi supplicium mihi das, me solvi sinam.
Periphanes
725 Optumum atque aequissumum oras. soccos, tunicam, pallium
tibi dabo.
Epidicvs
Quid deinde porro?
Periphanes
Libertatem.
Epidicvs
At postea?
novo liberto opus est quod pappet.
Periphanes
Dabitur, praebebo cibum.
Epidicvs
Numquam hercle hodie, nisi me orassis, solves.
Periphanes
Oro te, Epidice,
mihi ut ignoscas, siquid imprúdens culpa peccavi mea.
730 at ob eam rem liber esto.
Epidicvs
730 Invitus do hanc veniam tibi,
nisi necessitate cogar. solve sane, si lubet.
Poeta
Hic is homo est qui libertatem malitia invenit sua.
plaudite et valete. lumbos porgite atque exsurgite.
Tap any Latin word to look it up
An open-access project
Leo 1895
Leo, Weidmann, 1895 · 1895
The Editor

Friedrich Leo (1851–1914) was one of the greatest Latin scholars of the imperial German university system. Professor at Göttingen from 1889, he combined textual criticism with literary history to an unusual degree. His Geschichte der römischen Literatur (1913) was a landmark work, and his editions of Plautus (1895–1896) and Seneca's tragedies set new standards. Leo's Plautine scholarship was transformative: he was the first to systematically analyse Plautus's metrical practice, using it as a tool for detecting interpolations and establishing the text.

About This Edition

Leo's edition of Plautus, published by Weidmann in Berlin (2 vols., 1895–1896), represented a dramatic advance over previous editions. Leo was the first editor to take full account of the Ambrosian palimpsest (Codex Ambrosianus, 4th–5th century), the oldest witness to Plautus's text, which had been imperfectly read by earlier scholars. His text is characterised by rigorous metrical analysis and a willingness to identify passages he considered interpolated. W. M. Lindsay's OCT (1904–1905) drew heavily on Leo's work while sometimes differing on individual readings.

Tap any Latin word to look it up