Plautus Epidicus
EN Lat Orig
Act 4
Philippa
quid est homini míseriarum quód miserescat, míser ex animost.
íd ego expérior, cui múlta in unúm locum
cónfluont, quaé meum péctus pulsánt simul:
multiplex aerumna me exercitam habet,
530 paupértas, pavór territát mentem ánimi,
neque úbi meas spes cóllocem habeo úsquam munitúm locum.
ita gnáta mea hostiumst potita, neque ea nunc ubi sit scio.
Periphanes
Quis illaec est mulier, timido pectore peregre adveniens
quae ipsa se miseratur?
Philippa
In his dictust locis habitare mihi
535 Periphanes.
Periphanes
535 Me nominat haec; credo ego illi hospitio usus venit.
Philippa
Pervelim mercedem dare, qui monstret eum mihi hominem aut ubi habitet.
Periphanes
Noscito ego hanc, nam videor nescio ubi mi vidisse prius.
éstne ea an nón east quam animus retur meus?
Philippa
Di boni, visitavi antidhac?
Periphanes
540 Certo eást quam in Épidauro paupérculam memini cómprimere.
Philippa
Plane hícine est, qui mihi in Épidauro primús pudicitiam pépulit.
Periphanes
Quaé meo compréssu peperit fíliam quam dómi nunc habeo.
quíd si adeam
Philippa
Hau scio án congrediar
Periphanes
Si haéc east.
Philippa
Si is ést homo, sicut
ánni multi dúbia dant.
Periphanes
545 Lónga dies meum incértat animum. sín east quam incerte aútumo,
545 hánc congrediar ástu.
Philippa
Múliebris adhibenda míhi malitia nunc est.
Periphanes
Cómpellabo.
Philippa
Orátionis áciem contra cónferam.
Periphanes
Salva sis.
Philippa
Salutem accipio mi et meis.
Periphanes
Quid ceterum?
Philippa
Salvos sis: quod credidisti reddo.
Periphanes
Haud accuso fidem.
550 novin ego te?
Philippa
550 Si ego te novi, animum inducam, ut tu noveris.
Periphanes
Vbi te visitavi?
Philippa
Inique iniuriu'siniurius es.
Periphanes
Quid iam?
Philippa
Quia
tuae memoriae interpretari me aequom censes.
Periphanes
Commode
fabulata es.
Philippa
Mira memoras.
Periphanes
Te memini
Philippa
Em istuc rectius.
Perphanes
Meministin
Philippa
Memini id quod memini.
Periphanes
At in Epidauro
Philippa
Ah, guttula
555 pectus ardens mi aspersisti.
Periphanes
555 Virgini pauperculae,
tuaeque matri me levare paupertatem?
Philippa
Tun is es,
qui per voluptatem tuam in me aerumnam obsevisti gravem?
Periphanes
Ego sum. salve.
Philippa
Salva sum, quia te esse salvom sentio.
Periphanes
Cedo manum.
Philippa
Accipe. aerumnosam et miseriarum compotem
560 mulierem retines.
Periphanes
560 Quid est quod voltus turbatust tuos?
Philippa
Filiam quam ex te suscepi
Periphanes
Quid eam?
Philippa
Eductam perdidi.
hostium est potita.
Periphanes
Habe animum lenem et tranquillum. tace.
domi meae eccam salvam et sanam. nam postquam audivi ilico
ex meo servo, illam esse captam, continuo argentum dedi,
565 ut emeretur. ille eam rem ádeo sobrie et frugaliter
accuravit, utut ad alias res est impense inprobus.
Philippa
Fac videam, si mea, si salva mihi sit.
Periphanes
Eho, istinc, Canthara,
iube Telestidem huc prodire filiam ante aedis meam,
ut suam videat matrem.
Philippa
Remigrat animus nunc demum mihi.
Acropolistis
570 Quid est, pater, quod me excivisti ante aedis?
Periphanes
570 Vt matrem tuam
videas, adeas, advenienti des salutem atque osculum.
Acropolistis
Quam meam matrem?
Periphanes
Quae exanimata exsequitur aspectum tuom.
Philippa
Quis istaec est quam tu osculum mihi ferre iubes?
Periphanes
Tua filia.
Philippa
Haecine?
Periphanes
Haec.
Philippa
Egone osculum huic dem?
Periphanes
Quor non, quae ex te nata sit?
Philippa
575 homo insanis.
Periphanes
575 Egone?
Philippa
575 Tune.
Periphanes
575 Quor?
Philippa
575 Quia ego hanc quae siet
neque scio neque novi, neque ego hanc oculis vidi ante hunc diem.
Periphanes
Scio quid erres: quia vestitum atque ornatum immutabilem
habet haec,
Philippa
aliter catuli longe olent, aliter suis.
580 ne ego eam novisse
Periphanes
580 Pro deum atque hominum fidem,
quid? ego lenocinium facio, quí habeam alienos domi
atque argentum egurgitem domo prosus? quid tu, quae patrem
tuom vocas me atque osculare, quid stas stupida? quid taces?
Acropolistis
Quid loquar vis?
Periphanes
Haec negat se tuam esse matrem.
Acropolistis
Ne fuat,
585 si non volt: equidem hac invita támen ero matris filia;
non med istanc cogere aequom est meam esse matrem, si nevolt.
Periphanes
Cur me igitur patrem vocabas?
Acropolistis
Tua istaec culpast, non mea.
non patrem ego te nominem, ubi tu tuam me appellas filiam?
hanc quoque etiam, si me appellet filiam, matrem vocem.
590 negat haec filiám me suam ésse: non ergo haec mater mea est.
postremo haec mea culpa non est: quae didici dixi omnia;
Epidicus mihi fuit magister.
Periphanes
Perii, plaustrum perculi.
Acropolistis
Numquid ego ibi, pater, peccavi?
Periphanes
Si hercle te umquam audivero
me patrem vocare, vitam tuam ego interimam.
Acropolistis
Non voco.
595 ubi voles pater esse, ibi esto; ubi noles, ne fueris pater.
Philippa
Quid, si ob eam rem hanc emisti, quia tuam gnatam es ratus,
quibus de signis agnoscebas?
Periphanes
Nullis.
Philippa
Qua re filiam
credidisti nostram?
Periphanes
Servos Epidicus dixit mihi.
Philippa
Quid si servo aliter visumst, non poteras novisse, obsecro? †
Periphanes
600 Quid ego, qui illam ut primum vidi, numquam vidi postea?
Philippa
Perii misera.
Periphanes
Ne fle, mulier. intro abi, habe animum bonum;
ego illam reperiam.
Philippa
Hinc Athenis civis eam émit Atticus:
adulescentem equidem dicebant emisse.
Periphanes
Inveniam, tace.
abi modo intro atque hanc asserva Circam Solis filiam.
605 ego relictis rebus Epidicum operam quaerendo dabo:
si invenio, exitiabilem égo illi faciam hunc ut fiat diem.—
Tap any Latin word to look it up
An open-access project
Leo 1895
Leo, Weidmann, 1895 · 1895
The Editor

Friedrich Leo (1851–1914) was one of the greatest Latin scholars of the imperial German university system. Professor at Göttingen from 1889, he combined textual criticism with literary history to an unusual degree. His Geschichte der römischen Literatur (1913) was a landmark work, and his editions of Plautus (1895–1896) and Seneca's tragedies set new standards. Leo's Plautine scholarship was transformative: he was the first to systematically analyse Plautus's metrical practice, using it as a tool for detecting interpolations and establishing the text.

About This Edition

Leo's edition of Plautus, published by Weidmann in Berlin (2 vols., 1895–1896), represented a dramatic advance over previous editions. Leo was the first editor to take full account of the Ambrosian palimpsest (Codex Ambrosianus, 4th–5th century), the oldest witness to Plautus's text, which had been imperfectly read by earlier scholars. His text is characterised by rigorous metrical analysis and a willingness to identify passages he considered interpolated. W. M. Lindsay's OCT (1904–1905) drew heavily on Leo's work while sometimes differing on individual readings.

Tap any Latin word to look it up