Plautus Cistellaria
EN Lat Orig
Act 3
Melaenis
Rem élocuta sum tibi omnem; sequere hac me, Selenium,
ut eorum quoiam esse oportet te sis potius quam mea.
quamquam invita te carebo, ánimum ego inducam tamen
ut illud quem ad modum tuam in rem bene conducat consulam.
635 nam hic crepundia insunt, quibuscum te illa olim ad me detulit,
quae mihí dedit, parentes te ut cognoscant facilius.
accipe hanc cistellam, Halisca. ágedum pulta illas fores.
dic me orare ut aliquis intus prodeat propere ocius.
Selenivm
Mater mea,
Alcesimarchvs
Recipe me ad te, Mors, amicum et benevolum.
Selenivm
periimus miseraé.
Alcesimarchvs
Vtrum hac me feriam an ab laeva latus?
Melaenis
Quid tibi est?
Selenivm
Alcesimarchum non vides? ferrum tenet.
Alcesimarchvs
Ecquid agis? remorare. lumen linque.
Selenivm
Amabo, accurrite,
ne se interemat.
Alcesimarchvs
O Salute méa salus salubrior,
645 tu nunc, si ego volo seu nolo, sola me ut vivam facis.
Melaenis
Haud voluisti istuc severum facere.
Alcesimarchvs
Nil mecum tibi,
mortuos tibi sum: hanc ut habeo certum est non amittere;
nam hercle iam ad me adglutinandam totam decretum est dare.
ubi estis, servi? occludite aedis pessulis, repagulis
650 ilico: hanc ego tetulero intra limen.—
Melaenis
650 Abiit, abstulit
mulierem. ibo, persequar iam illum intro, ut haec ex me sciat
éadem, si possum tranquillum facere ex irato mihi.
Tap any Latin word to look it up
An open-access project
Leo 1895
Leo, Weidmann, 1895 · 1895
The Editor

Friedrich Leo (1851–1914) was one of the greatest Latin scholars of the imperial German university system. Professor at Göttingen from 1889, he combined textual criticism with literary history to an unusual degree. His Geschichte der römischen Literatur (1913) was a landmark work, and his editions of Plautus (1895–1896) and Seneca's tragedies set new standards. Leo's Plautine scholarship was transformative: he was the first to systematically analyse Plautus's metrical practice, using it as a tool for detecting interpolations and establishing the text.

About This Edition

Leo's edition of Plautus, published by Weidmann in Berlin (2 vols., 1895–1896), represented a dramatic advance over previous editions. Leo was the first editor to take full account of the Ambrosian palimpsest (Codex Ambrosianus, 4th–5th century), the oldest witness to Plautus's text, which had been imperfectly read by earlier scholars. His text is characterised by rigorous metrical analysis and a willingness to identify passages he considered interpolated. W. M. Lindsay's OCT (1904–1905) drew heavily on Leo's work while sometimes differing on individual readings.

Tap any Latin word to look it up