Plautus Casina
EN Lat Orig
Act 1
Olympio
Non mihi licere meam rem me solum, ut volo,
90 loqui atque cogitare, sine ted arbitro?
quid tu, malum, me sequere?
Chalinvs
Quia certum est mihi,
quasi umbra, quoquo tu ibis, te semper sequi;
quin edepol etiam si in crucem vis pergere,
sequi decretumst. dehinc conicito ceterum,
95 possisne necne clam me sutelis tuis
praeripere Casinam uxorem, proinde ut postulas.
Olympio
Quid tibi negotist mecum?
Chalinvs
Quid ais, impudens?
quid in urbe reptas, vilice haud magni preti?
Olympio
Lubet.
Chalinvs
Quin ruri es in praefectura tua?
100 quin potius quod legatum est tibi negotium,
id curas atque urbanis rebus te apstines?
huc mihi venisti sponsam praereptum meam:
abi rus, abi dierectus tuam in provinciam.
Olympio
Chaline, non sum oblitus officium meum:
105 praefeci ruri recte qui curet tamen.
ego huc quod veni in urbem si impetravero,
uxorem ut istam ducam, quam tu deperis,
bellam et tenellam Casinam, conservam tuam,
quando ego eam mecum rus uxorem abduxero,
110 ruri incubabo usque in praefectura mea.
Chalinvs
Tun illam ducas? hercle me suspendio,
quam tu eius potior fias, satiust mortuom.
Olympio
Mea praedast illa: proin tu te in laqueum induas.
Chalinvs
Ex sterculino effosse, tua illaec praeda sit?
Olympio
115 Scies hóc ita esse.
Chalinvs
115 Vae tibi.
Olympio
115 Quot te modis,
si vivo, habebo in nuptiis miserum meis.
Chalinvs
Quid tu mihi facies?
Olympio
Egone quid faciam tibi?
primum omnium huic lucebis novae nuptae facem;
postilla, ut semper, improbus nihilique eris:
120 post id locorum quando ad villam veneris,
dabitur tibi amphora una et una semita,
fons unus, unum ahenum et octo dolia:
quae nisi erunt semper plena, ego te implebo flagris.
ita te aggerunda curvom aqua faciam probe,
125 ut postilena possit ex te fieri.
post autem érvi nisi tu acervom éderis
aut quasi lumbricus terram, quod te postules
gustare quicquam, numquam edepol ieiunium
ieiunumst aeque atque ego te ruri reddibo.
130 post id, quom lassus fueris et famelicus,
noctu ut condigne te cubes curabitur.
Chalinvs
Quid facies?
Olympio
Concludere in fénestram firmiter,
unde auscultare possis quóm ego illam ausculer:
quom mi illa dicetmi animule, mi Olympio,
135 mea vita, mea mellilla, mea festivitas,
sine tuos ocellos deosculer, voluptas mea,
sine amabo ted amari, meus festus dies,
meus pullus passer, mea columba, mi lepus”,
quom mi haec dicentur dicta, tum tu, furcifer,
140 quasi mus, in medio pariete versabere.
nunc ne tu te mihi respondere postules,
abeo intro. taedet tui sermonis.—
Chalinvs
Te sequor.
hic quidem pol certo nil ages síne med arbitro.—
Tap any Latin word to look it up
An open-access project
Leo 1895
Leo, Weidmann, 1895 · 1895
The Editor

Friedrich Leo (1851–1914) was one of the greatest Latin scholars of the imperial German university system. Professor at Göttingen from 1889, he combined textual criticism with literary history to an unusual degree. His Geschichte der römischen Literatur (1913) was a landmark work, and his editions of Plautus (1895–1896) and Seneca's tragedies set new standards. Leo's Plautine scholarship was transformative: he was the first to systematically analyse Plautus's metrical practice, using it as a tool for detecting interpolations and establishing the text.

About This Edition

Leo's edition of Plautus, published by Weidmann in Berlin (2 vols., 1895–1896), represented a dramatic advance over previous editions. Leo was the first editor to take full account of the Ambrosian palimpsest (Codex Ambrosianus, 4th–5th century), the oldest witness to Plautus's text, which had been imperfectly read by earlier scholars. His text is characterised by rigorous metrical analysis and a willingness to identify passages he considered interpolated. W. M. Lindsay's OCT (1904–1905) drew heavily on Leo's work while sometimes differing on individual readings.

Tap any Latin word to look it up