Plautus Amphitruo
EN Lat Orig
Act 4
Amphitrvo
Naúcratem quem cónvenire vólui, in navi nón erat,
1010 neque domi neque in urbe invenio quemquam qui illum viderit.
nam omnis plateas perreptavi, gymnasia et myropolia;
apud emporium atque in macello, ín palaestra atque in foro,
in medicinis, in tonstrinis, apud omnis aedis sacras
sum defessus quaeritando: nusquam invenio Naucratem.
1015 nunc domum ibo atque ex uxore hánc rem pergam exquirere,
quis fuerit quem propter corpus suom stupri compleverit.
nam me, quam illam quaestionem inquisitam hodie amittere,
mortuom satiust. sed aedis occluserunt. eugepae,
pariter hoc fit atque ut alia facta sunt. feriam foris.
1020 aperite hoc. heus, ecquis hic est? ecquis hoc aperit ostium?
Mercvrivs
Quís ad fores est?
Amphitrvo
Égo sum.
Mercvrivs
Quid ego sum.
Amphitrvo
Íta loquor.
Mercvrivs
Tibi Iúppiter
dique omnes irati certo sunt, qui sic frangas fores.
Amphitrvo
Quo modo?
Mercvrivs
Eo modo, ut profecto vivas aetatem miser.
Amphitrvo
Sosia.
Mercvrivs
Ita, sum Sosia, nisi me esse oblitum existimas.
1025 quid nunc vis?
Amphitrvo
1025 Sceleste, at etiam quid velim, id tu me rogas?
Mercvrivs
Ita, rogo. paene effregisti, fatue, foribus cardines.
an foris censebas nobis publicitus praeberier?
quid me aspectas, stolide? quid nunc vis tibi? aut quis tu es homo?
Amphitrvo
Verbero, etiam quis ego sim me rogitas, ulmorum Acheruns?
1030 quem pol ego hodie ob istaec dicta faciam ferventem flagris.
Mercvrivs
Prodigum te fuisse oportet olim in adulescentia.
Amphitrvo
Quidum?
Mercvrivs
Quia senecta aetate á me mendicas malum.
Amphitrvo
Cum cruciatu tuo istaec hodie, verna, verba funditas.
Mercvrivs
Sacrufico ego tibi.
Amphitrvo
Qui?
Mercvrivs
Quia enim te macto infortunio.
Amphitrvo
At ego te cruce et cruciatu mactabo, mastigia.
(Mercvrivs)
Érus Amphitruost occupatus.
abiendi nunc tibi etiam occasiost.
Optimo iure infringatur aula cineris in caput.
Ne tu postules matulam unam tibi aquae ínfundi in caput.
Laruatu'slaruatus es. edepol hominem miserum. medicum quaerita.
(Alcvmena)
Exiúravisti te mihi dixe per iocum.
Quaeso advenienti morbo medicari iube:
tu certe aut laruatus aut cerritus es.
Nisi hoc ita factum est, proinde ut factum esse autumo,
non causam dico quin vero insimules probri
(Amphitrvo)
Cuius? quaé me absente corpus volgavit suom.
Quíd minitabas te facturum, si istas pepulissem fores?
Ibi scrobes ecfodito tu plus sexagenos in die.
Noli pessimo precari.
(Blepharo)
animam comprime
(Ivppiter)
Mánifestum hunc optorto collo teneo furem flagiti.
(Amphitrvo)
Immo ego hunc, Thebani cives, qui domi uxorem meam
impudicitia impedivit, teneo, thensaurum stupri.
Nilne te pudet, sceleste, populi in conspectum ingredi?
clandestino
(Amphitrvo Sive Ivppiter)
Qui nequeas nostrorum uter sit Amphitruo decernere.
(Blepharo)
1035 Vós inter vos partite; ego abeo, mihi negotium est;
neque ego umquam usquam tanta mira me vidisse censeo.
Amphitrvo
Blepharo, quaeso ut advocatus mi adsis neve abeas.
Blepharo
Vale.
quid opust me advocato, quí utri sim advocatus nescio?—
Ivppiter
Intro ego hinc eo. Alcumena parturit.—
Amphitrvo
Perii miser.
1040 quid ego faciam, quem advocati iam atque amici deserunt?
numquam edepol me inultus istic ludificabit, quisquis est;
nam iam ad regem recta me ducam resque ut facta est eloquar.†
ego pol illum ulciscar hodie Thessalum veneficum,
qui pervorse perturbavit familiae mentem meae.
1045 sed ubi illest? intro edepol abiit, credo ad uxorem meam.
qui me Thebis alter vivit miserior? quid nunc agam,
quem omnes mortales ignorant et ludificant ut lubet.
certumst, intro rumpam in aedis: ubi quemque hominem aspexero,
si ancillam seu servom sive uxorem sive adulterum
1050 seu patrem sive ávom videbo, óbtruncabo in aedibus.
neque me Iuppiter neque di omnes id prohibebunt, si volent,
quin sic faciam ut constitui. pergam in aedis nunciam.
Tap any Latin word to look it up
An open-access project
Leo 1895
Leo, Weidmann, 1895 · 1895
The Editor

Friedrich Leo (1851–1914) was one of the greatest Latin scholars of the imperial German university system. Professor at Göttingen from 1889, he combined textual criticism with literary history to an unusual degree. His Geschichte der römischen Literatur (1913) was a landmark work, and his editions of Plautus (1895–1896) and Seneca's tragedies set new standards. Leo's Plautine scholarship was transformative: he was the first to systematically analyse Plautus's metrical practice, using it as a tool for detecting interpolations and establishing the text.

About This Edition

Leo's edition of Plautus, published by Weidmann in Berlin (2 vols., 1895–1896), represented a dramatic advance over previous editions. Leo was the first editor to take full account of the Ambrosian palimpsest (Codex Ambrosianus, 4th–5th century), the oldest witness to Plautus's text, which had been imperfectly read by earlier scholars. His text is characterised by rigorous metrical analysis and a willingness to identify passages he considered interpolated. W. M. Lindsay's OCT (1904–1905) drew heavily on Leo's work while sometimes differing on individual readings.

Tap any Latin word to look it up