Ἄδμητος
ἰώ, στυγναὶ
πρόσοδοι, στυγναὶ δ’ ὄψεις χήρων
μελάθρων. ἰώ μοί μοι. αἶ αἶ.
ποῖ βῶ; ποῖ στῶ; τί λέγω; τί δὲ μή;
πῶς ἂν ὀλοίμαν;
865
ἦ βαρυδαίμονα μήτηρ μ’ ἔτεκεν.
ζηλῶ φθιμένους, κείνων ἔραμαι,
κεῖν’ ἐπιθυμῶ δώματα ναίειν.
οὔτε γὰρ αὐγὰς χαίρω προσορῶν
οὔτ’ ἐπὶ γαίας πόδα πεζεύων·
870
τοῖον ὅμηρόν μ’ ἀποσυλήσας
Ἅιδῃ Θάνατος παρέδωκεν.
—πρόβα, πρόβα· βᾶθι κεῦθος οἴκων.
αἰαῖ.
—πέπονθας ἄξι’ αἰαγμάτων.
ἒ ἔ.
—δι’ ὀδύνας ἔβας, σάφ’ οἶδα . . .
φεῦ φεῦ.
875
—τὰν νέρθε δ’ οὐδὲν ὠφελεῖς.
875
ἰώ μοί μοι.
—τὸ μήποτ’ εἰσιδεῖν φιλίας ἀλόχου
πρόσωπόν ἄντα λυπρόν.
ἔμνησας ὅ μου φρένας ἥλκωσεν·
τί γὰρ ἀνδρὶ κακὸν μεῖζον ἁμαρτεῖν
880
πιστῆς ἀλόχου; μή ποτε γήμας
ὤφελον οἰκεῖν μετὰ τῆσδε δόμους.
ζηλῶ δ’ ἀγάμους ἀτέκνους τε βροτῶν·
μία γὰρ ψυχή, τῆς ὑπεραλγεῖν
μέτριον ἄχθος·
885
παίδων δὲ νόσους καὶ νυμφιδίους
εὐνὰς θανάτοις κεραϊζομένας
οὐ τλητὸν ὁρᾶν, ἐξὸν ἀτέκνους
ἀγάμους τ’ εἶναι διὰ παντός.
—τύχα τύχα δυσπάλαιστος ἥκει·
αἰαῖ.
890
—πέρας δέ γ’ οὐδὲν ἀλγέων τίθης.
890
ἒ ἔ.
—βαρέα μὲν φέρειν, ὅμως δὲ . . .
φεῦ φεῦ.
—τλᾶθʼ· οὐ σὺ πρῶτος ὤλεσας . . .
ἰώ μοί μοι.
—γυναῖκα· συμφορὰ δ’ ἑτέρους ἑτέρα
πιέζει φανεῖσα θνατῶν.
895
ὦ μακρὰ πένθη λῦπαί τε φίλων
τῶν ὑπὸ γαῖαν.
τί μ’ ἐκώλυσας ῥῖψαι τύμβου
τάφρον ἐς κοίλην καὶ μετ’ ἐκείνης
τῆς μέγ’ ἀρίστης κεῖσθαι φθίμενον;
900
δύο δ’ ἀντὶ μιᾶς Ἅιδης ψυχὰς
τὰς πιστοτάτας σὺν ἂν ἔσχεν, ὁμοῦ
χθονίαν λίμνην διαβάντε.
ἐμοί τις ἦν
ἐν γένει, ᾧ κόρος ἀξιόθρηνος
905
ὤλετ’ ἐν δόμοισιν
μονόπαις· ἀλλ’ ἔμπας
ἔφερε κακὸν ἅλις, ἄτεκνος ὤν,
πολιὰς ἐπὶ χαίτας
ἤδη προπετὴς ὢν
910
βιότου τε πόρσω.
ὦ σχῆμα δόμων, πῶς εἰσέλθω;
πῶς δ’ οἰκήσω μεταπίπτοντος
δαίμονος; οἴμοι. πολὺ γὰρ τὸ μέσον·
915
τότε μὲν πεύκαις σὺν Πηλιάσιν
σύν θ’ ὑμεναίοις ἔστειχον ἔσω,
φιλίας ἀλόχου χέρα βαστάζων,
πολυάχητος δ’ εἵπετο κῶμος,
τήν τε θανοῦσαν κἄμ’ ὀλβίζων,
920
ὡς εὐπατρίδαι καὶ ἀπ’ ἀμφοτέρων
ὄντες ἀρίστων σύζυγες εἶμεν·
νῦν δ’ ὑμεναίων γόος ἀντίπαλος
λευκῶν τε πέπλων μέλανες στολμοὶ
πέμπουσί μ’ ἔσω
925
λέκτρων κοίτας ἐς ἐρήμους.
παρ’ εὐτυχῆ
σοὶ πότμον ἦλθεν ἀπειροκάκῳ τόδ’
ἄλγος· ἀλλ’ ἔσωσας
βίοτον καὶ ψυχάν.
930
ἔθανε δάμαρ, ἔλιπε φιλίαν·
τί νέον τόδε; πολλοῖς
ἤδη παρέλυσεν
θάνατος δάμαρτας.
935
φίλοι, γυναικὸς δαίμον’ εὐτυχέστερον
τοὐμοῦ νομίζω, καίπερ οὐ δοκοῦνθ’ ὅμως·
τῆς μὲν γὰρ οὐδὲν ἄλγος ἅψεταί ποτε,
πολλῶν δὲ μόχθων εὐκλεὴς ἐπαύσατο.
ἐγὼ δʼ, ὃν οὐ χρῆν ζῆν, παρεὶς τὸ μόρσιμον
940
λυπρὸν διάξω βίοτον· ἄρτι μανθάνω.
πῶς γὰρ δόμων τῶνδ’ εἰσόδους ἀνέξομαι;
τίν’ ἂν προσειπών, τοῦ δὲ προσρηθεὶς ὕπο,
τερπνῆς τύχοιμ’ ἂν ἐξόδου; ποῖ τρέψομαι;
ἡ μὲν γὰρ ἔνδον ἐξελᾷ μ’ ἐρημία,
945
γυναικὸς εὐνὰς εὖτ’ ἂν εἰσίδω κενὰς
θρόνους τ’ ἐν οἷσιν ἷζε, καὶ κατὰ στέγας
αὐχμηρὸν οὖδας, τέκνα δ’ ἀμφὶ γούνασι
πίπτοντα κλαίῃ μητέρʼ, οἳ δὲ δεσπότιν
στένωσιν οἵαν ἐκ δόμων ἀπώλεσαν.
950
τὰ μὲν κατ’ οἴκους τοιάδʼ· ἔξωθεν δέ με
γάμοι τ’ ἐλῶσι Θεσσαλῶν καὶ ξύλλογοι
γυναικοπληθεῖς· οὐ γὰρ ἐξανέξομαι
λεύσσων δάμαρτος τῆς ἐμῆς ὁμήλικας.
ἐρεῖ δέ μ’ ὅστις ἐχθρὸς ὢν κυρεῖ τάδε·
955
Ἰδοῦ τὸν αἰσχρῶς ζῶνθʼ, ὃς οὐκ ἔτλη θανεῖν,
ἀλλ’ ἣν ἔγημεν ἀντιδοὺς ἀψυχίᾳ
πέφευγεν Ἅιδην· εἶτ’ ἀνὴρ εἶναι δοκεῖ;
στυγεῖ δὲ τοὺς τεκόντας, αὐτὸς οὐ θέλων
θανεῖν. τοιάνδε πρὸς κακοῖσι κληδόνα
960
ἕξω. τί μοι ζῆν δῆτα κέρδιον, φίλοι,
κακῶς κλύοντι καὶ κακῶς πεπραγότι;
ἐγὼ καὶ διὰ μούσας
καὶ μετάρσιος ᾖξα, καὶ
πλείστων ἁψάμενος λόγων
965
κρεῖσσον οὐδὲν Ἀνάγκας
ηὗρον, οὐδέ τι φάρμακον
Θρῄσσαις ἐν σανίσιν, τὰς
Ὀρφεία κατέγραψεν
970
γῆρυς, οὐδ’ ὅσα Φοῖβος Ἀσκληπιάδαις ἔδωκε
φάρμακα πολυπόνοις ἀντιτεμὼν βροτοῖσιν.
μόνας δ’ οὔτ’ ἐπὶ βωμοὺς
ἔστιν οὔτε βρέτας θεᾶς
975
ἐλθεῖν, οὐ σφαγίων κλύει.
μή μοι, πότνια, μείζων
ἔλθοις ἢ τὸ πρὶν ἐν βίῳ.
καὶ γὰρ Ζεὺς ὅ τι νεύσῃ,
σὺν σοὶ τοῦτο τελευτᾷ.
980
καὶ τὸν ἐν Χαλύβοις δαμάζεις σὺ βίᾳ σίδαρον,
οὐδέ τις ἀποτόμου λήματός ἐστιν αἰδώς.
καὶ σ’ ἐν ἀφύκτοισι χερῶν εἷλε θεὰ δεσμοῖς.
985
τόλμα δʼ· οὐ γὰρ ἀνάξεις ποτ’ ἔνερθεν
κλαίων τοὺς φθιμένους ἄνω.
καὶ θεῶν σκότιοι φθίνουσι
990
παῖδες ἐν θανάτῳ.
φίλα μὲν ὅτ’ ἦν μεθ’ ἡμῶν,
φίλα δὲ καὶ θανοῦσ’ ἔσται,
γενναιοτάταν δὲ πασᾶν ἐζεύξω κλισίαις ἄκοιτιν.
995
μηδὲ νεκρῶν ὡς φθιμένων χῶμα νομιζέσθω
τύμβος σᾶς ἀλόχου, θεοῖσι δ’ ὁμοίως
τιμάσθω, σέβας ἐμπόρων.
1000
καί τις δοχμίαν κέλευθον
ἐκβαίνων τόδ’ ἐρεῖ·
Αὕτα ποτὲ προύθαν’ ἀνδρός,
νῦν δ’ ἐστὶ μάκαιρα δαίμων·
χαῖρʼ, ὦ πότνι’, εὖ δὲ δοίης. τοῖαί νιν προσεροῦσι
1005
φῆμαι.
Tap any Greek word to look it up