First Episode
— ἰὼ Ζεῦ, τίς ἂν πῶς πᾷ πόρος κακῶν
γένοιτο καὶ λύσις τύχας
ἃ πάρεστι κοιράνοις;
215 —αἰαῖ· εἶσί τις; ἢ τέμω τρίχα,
καὶ μέλανα στολμὸν πέπλων
ἀμφιβαλώμεθ’ ἤδη;
—δῆλα μέν, φίλοι, δῆλά γʼ, ἀλλ’ ὅμως
θεοῖσιν εὐχώμεσθα· θεῶν
γὰρ δύναμις μεγίστα.
220 —ὦναξ Παιάν,
ἔξευρε μηχανάν τιν’ Ἀδμήτῳ κακῶν.
—πόριζε δὴ πόριζε· καὶ πάρος γὰρ
τοῦδ’ ἐφεῦρες, καὶ νῦν
λυτήριος ἐκ θανάτου γενοῦ,
225 φόνιον δ’ ἀπόπαυσον Ἅιδαν.
— παπαῖ
ὦ παῖ Φέρητος, οἷ’ ἔπρα-
ξας δάμαρτος σᾶς στερείς.
—αἰαῖ· ἄξια καὶ σφαγᾶς τάδε,
καὶ πλέον ἢ βρόχῳ δέρην
230 οὐρανίῳ πελάσσαι;
τὰν γὰρ οὐ φίλαν ἀλλὰ φιλτάταν
γυναῖκα κατθανοῦσαν ἐν
ἄματι τῷδ’ ἐπόψῃ.
—ἰδοὺ ἰδού,
ἥδ’ ἐκ δόμων δὴ καὶ πόσις πορεύεται.
235 —βόασον ὦ, στέναξον, ὦ Φεραία
235 χθών, τὰν ἀρίσταν
γυναῖκα μαραινομέναν νόσῳ
κατὰ γᾶς χθόνιον παρ’ Ἅιδαν.
Χορός
οὔποτε φήσω γάμον εὐφραίνειν
πλέον ἢ λυπεῖν, τοῖς τε πάροιθεν
240 τεκμαιρόμενος καὶ τάσδε τύχας
λεύσσων βασιλέως, ὅστις ἀρίστης
ἀπλακὼν ἀλόχου τῆσδ’ ἀβίωτον
τὸν ἔπειτα χρόνον βιοτεύσει.
Ἅλιε καὶ φάος ἁμέρας,
245 οὐράνιαί τε δῖναι νεφέλας δρομαίου.
ὁρᾷ σὲ κἀμέ, δύο κακῶς πεπραγότας,
οὐδὲν θεοὺς δράσαντας ἀνθ’ ὅτου θανῇ.
γαῖά τε καὶ μελάθρων στέγαι
νυμφίδιοί τε κοῖται πατρίας Ἰωλκοῦ.
250 ἔπαιρε σαυτήν, ὦ τάλαινα, μὴ προδῷς·
λίσσου δὲ τοὺς κρατοῦντας οἰκτῖραι θεούς.
ὁρῶ δίκωπον ὁρῶ σκάφος ἐν λίμνᾳ·
νεκύων δὲ πορθμεὺς
ἔχων χέρ’ ἐπὶ κοντῷ Χάρων
255 μ’ ἤδη καλεῖ· Τί μέλλεις;
ἐπείγου· σὺ κατείργεις. τάδε τοί με
σπερχόμενος ταχύνει.
οἴμοι, πικράν γε τήνδε μοι ναυκληρίαν
ἔλεξας. ὦ δύσδαιμον, οἷα πάσχομεν.
ἄγει μ’ ἄγει τις· ἄγει μέ τις—οὐχ ὁρᾷς;—
260 νεκύων ἐς αὐλάν,
ὑπ’ ὀφρύσι κυαναυγέσι
βλέπων πτερωτός—αἵδας.
μέθες με· τί ῥέξεις; ἄφες.—οἵαν ὅδον ἁ δει-
λαιότατα προβαίνω.
οἰκτρὰν φίλοισιν, ἐκ δὲ τῶν μάλιστ’ ἐμοὶ
265 καὶ παισίν, οἷς δὴ πένθος ἐν κοινῷ τόδε.
Ἄλκηστις
μέθετε μέθετέ μ’ ἤδη.
κλίνατʼ, οὐ σθένω ποσίν·
πλησίον Ἅιδας.
σκοτία δ’ ἐπ’ ὄσσοισι νὺξ ἐφέρπει.
270 τέκνα, τέκνʼ, οὐκέτι δὴ
οὐκέτι μάτηρ σφῷν ἔστιν.
χαίροντες, ὦ τέκνα, τόδε φάος ὁρῷτον.
Ἄδμητος
οἴμοι· τόδ’ ἔπος λυπρὸν ἀκούω
καὶ παντὸς ἐμοὶ θανάτου μεῖζον.
275 μὴ πρός σε θεῶν τλῇς με προδοῦναι,
μὴ πρὸς παίδων οὓς ὀρφανιεῖς,
ἀλλ’ ἄνα, τόλμα·
σοῦ γὰρ φθιμένης οὐκέτ’ ἂν εἴην·
ἐν σοὶ δ’ ἐσμὲν καὶ ζῆν καὶ μή·
σὴν γὰρ φιλίαν σεβόμεσθα.
Tap any Greek word to look it up
An open-access project
Murray 1902
OCT
Murray, OCT, 1902 · 1902
The Editor

Gilbert Murray (1866–1957) was Regius Professor of Greek at the University of Oxford from 1908 to 1936. Born in Sydney, Australia, he became one of the most prominent Hellenists of his age — both as a scholar and as a public intellectual who used verse translations of Greek tragedy to bring ancient drama to modern audiences. His translations of Euripides were staged in London's West End to considerable popular success. Beyond classics, Murray was a committed internationalist who helped draft the League of Nations covenant and served as chairman of the League of Nations Union.

About This Edition

Murray's OCT of Euripides, published in three volumes (1902–1909, revised 1913), provided the first modern critical text of all surviving Euripidean plays based on systematic manuscript collation. Murray worked primarily from the two principal manuscript families — the "select" manuscripts (L and P, preserving ten plays with extensive scholia) and the "alphabetical" manuscripts (preserving an additional nine plays). His text is considered moderately interventionist: Murray was willing to accept conjectures from the great Dutch and German scholars of the 18th and 19th centuries where he judged the manuscript text corrupt. James Diggle's OCT (1981–1994) has now superseded Murray's for scholarly purposes, though Murray's remains widely cited.

—

Tap any Greek word to look it up