First Stasimon
ἰὼ
φίλοι ναυβάται, μόνοι ἐμῶν φίλων,
350 μόνοι ἔτʼ ἐμμένοντες ὀρθῷ νόμῳ,
ἴδεσθέ μʼ οἷον ἄρτι κῦμα φοινίας ὑπὸ ζάλης
ἀμφίδρομον κυκλεῖται.
οἴμʼ ὡς ἔοικας ὀρθὰ μαρτυρεῖν ἄγαν.
355 δηλοῖ δὲ τοὔργον ὡς ἀφροντίστως ἔχει.
ἰὼ
γένος ναΐας ἀρωγὸν τέχνας,
ἅλιον ὃς ἐπέβας ἑλίσσων πλάταν,
360 σέ τοι σέ τοι μόνον δέδορκα πημονὰν ἐπαρκέσοντʼ·
ἀλλά με συνδάϊξον.
εὔφημα φώνει· μὴ κακὸν κακῷ διδοὺς
ἄκος, πλέον τὸ πῆμα τῆς ἄτης τίθει.
ὁρᾷς τὸν θρασύν, τὸν εὐκάρδιον,
365 τὸν ἐν δαΐοις ἄτρεστον μάχαις,
ἐν ἀφόβοις με θηρσὶ δεινὸν χέρας;
ὤμοι γέλωτος, οἷον ὑβρίσθην ἄρα.
μή, δέσποτʼ Αἴας, λίσσομαί σʼ, αὔδα τάδε.
οὐκ ἐκτός; οὐκ ἄψορρον ἐκνεμεῖ πόδα;
370 αἰαῖ αἰαῖ.
πρὸς θεῶν ὕπεικε καὶ φρόνησον εὖ.
δύσμορος, ὃς χερὶ μὲν
μεθῆκα τοὺς ἀλάστορας, ἐν δʼ ἑλίκεσσι
375 βουσὶ καὶ κλυτοῖς πεσὼν αἰπολίοις
ἐρεμνὸν αἷμʼ ἔδευσα.
τί δῆτʼ ἂν ἀλγοίης ἐπʼ ἐξειργασμένοις;
οὐ γὰρ γένοιτʼ ἂν ταῦθʼ ὅπως οὐχ ὧδʼ ἔχειν.
ἰὼ πάνθʼ ὁρῶν ἁπάντων τʼ ἀεὶ
380 κακῶν ὄργανον, τέκνον Λαρτίου,
κακοπινέστατόν τʼ ἄλημα στρατοῦ,
που πολὺν γέλωθʼ ὑφʼ ἡδονῆς ἄγεις.
ξύν τοι θεῷ πᾶς καὶ γελᾷ κὠδύρεται.
ἴδοιμι μήν νιν, καίπερ ὧδʼ ἀτώμενος.
385 ἰώ μοί μοι.
μηδὲν μέγʼ εἴπῃς· οὐχ ὁρᾷς ἵνʼ εἶ κακοῦ;
Ζεῦ, προγόνων προπάτωρ,
πῶς ἂν τὸν αἱμυλώτατον, ἐχθρὸν ἄλημα,
390 τούς τε δισσάρχας ὀλέσσας βασιλῆς
τέλος θάνοιμι καὐτός;
ὅταν κατεύχῃ ταῦθʼ, ὁμοῦ κἀμοὶ θανεῖν
εὔχου· τί γὰρ δεῖ ζῆν με σοῦ τεθνηκότος;
ἰὼ
σκότος, ἐμὸν φάος,
395 ἔρεβος φαεννότατον, ὡς ἐμοί,
ἕλεσθʼ ἕλεσθέ μʼ οἰκήτορα,
ἕλεσθέ μʼ· οὔτε γὰρ θεῶν γένος οὔθʼ ἁμερίων
400 ἔτʼ ἄξιος βλέπειν τινʼ εἰς ὄνασιν ἀνθρώπων.
400 ἀλλά μʼ Διὸς
ἀλκίμα θεὸς
ὀλέθριʼ αἰκίζει.
ποῖ τις οὖν φύγῃ;
ποῖ μολὼν μενῶ;
405 εἰ τὰ μὲν φθίνει, φίλοι, τοιοῖσδʼ
ὁμοῦ πέλας, μώραις δʼ ἄγραις προσκείμεθα,
πᾶς δὲ στρατὸς δίπαλτος ἄν με
χειρὶ φονεύοι.
410 δυστάλαινα, τοιάδʼ ἄνδρα χρήσιμον
φωνεῖν, πρόσθεν οὗτος οὐκ ἔτλη ποτʼ ἄν.
ἰὼ
πόροι ἁλίρροθοι
πάραλά τʼ ἄντρα καὶ νέμος ἐπάκτιον,
πολὺν πολύν με δαρόν τε δὴ
415 κατείχετʼ ἀμφὶ Τροίαν χρόνον· ἀλλʼ οὐκέτι μʼ, οὐκ
ἔτʼ ἀμπνοὰς ἔχοντα· τοῦτό τις φρονῶν ἴστω.
Σκαμάνδριοι
γείτονες ῥοαί,
420 εὔφρονες Ἀργείοις,
οὐκέτʼ ἄνδρα μὴ
τόνδʼ ἴδητʼ, ἔπος
ἐξερῶ μέγʼ, οἷον οὔτινα
425 Τροία στρατοῦ δέρχθη χθονὸς μολόντʼ ἀπὸ
Ἑλλανίδος· τανῦν δʼ ἄτιμος
ὧδε πρόκειμαι.
οὔτοι σʼ ἀπείργειν οὐδʼ ὅπως ἐῶ λέγειν
ἔχω, κακοῖς τοιοῖσδε συμπεπτωκότα.
Tap any Greek word to look it up
An open-access project
Jebb 1913
Loeb
Jebb, Cambridge, 1913 · 1913
The Editor

Sir Richard Claverhouse Jebb (1841–1905) was one of the greatest Greek scholars in the English-speaking world. Regius Professor of Greek at Cambridge and Member of Parliament for the University, Jebb produced monumental commentaries on Sophocles (7 volumes, 1883–1896) that remain indispensable. His editions combined minute textual criticism with a profound sensitivity to Greek poetry and dramatic art.

About This Edition

Jebb's editions of Sophocles, published by Cambridge University Press, set a new standard for Greek dramatic commentary. Each play received a critical text, prose translation, and detailed commentary that addressed textual, linguistic, dramatic, and archaeological questions. Jebb's texts are conservative, preferring the manuscript tradition where defensible, and his commentary remains the starting point for serious study of each play. While the OCT by Lloyd-Jones and Wilson (1990) now provides the standard critical text, Jebb's commentary is still regularly consulted.

Translator

F. Storr (Loeb Classical Library)

Text Basis

Text based on Jebb's Cambridge edition. Storr translated for the Loeb Classical Library.

Tap any Greek word to look it up