Third Stasimon
τίς ἂν δῆτά μοι, τίς ἂν φιλοπόνων
880 ἁλιαδᾶν ἔχων ἀΰπνους ἄγρας,
τίς Ὀλυμπιάδων θεᾶν ῥυτῶν
Βοσπορίων ποταμῶν, τὸν ὠμόθυμον
885 εἴ ποθι πλαζόμενον λεύσσων
ἀπύοι; σχέτλια γὰρ
ἐμέ γε τὸν μακρῶν ἀλάταν πόνων
οὐρίῳ μὴ πελάσαι δρόμῳ,
890 ἀλλʼ ἀμενηνὸν ἄνδρα μὴ λεύσσειν ὅπου.
ἰώ μοί μοι.
τίνος βοὴ πάραυλος ἐξέβη νάπους;
ἰὼ τλήμων.
τὴν δουρίληπτον δύσμορον νύμφην ὁρῶ
895 Τέκμησσαν, οἴκτῳ, τῷδε συγκεκραμένην.
ᾤχωκʼ, ὄλωλα, διαπεπόρθημαι, φίλοι.
τί δʼ ἔστιν;
Αἴας ὅδʼ ἡμῖν ἀρτίως νεοσφαγὴς
κεῖται, κρυφαίῳ φασγάνῳ περιπτυχής.
900 ὤμοι ἐμῶν νόστων·
ὤμοι, κατέπεφνες, ἄναξ,
τόνδε συνναύταν, τάλας
ταλαίφρων γύναι·
ὡς ὧδε τοῦδʼ ἔχοντος αἰάζειν πάρα.
905 τίνος ποτʼ ἆρʼ ἔπραξε χειρὶ δύσμορος;
αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, δῆλον· ἐν γάρ οἱ χθονὶ
πηκτὸν τόδʼ ἔγχος περιπετὲς κατηγορεῖ.
ὤμοι ἐμᾶς ἄτας, οἶος ἄρʼ αἱμάχθης, ἄφαρκτος φίλων·
ἐγὼ δʼ πάντα κωφός, πάντʼ ἄϊδρις,
κατημέλησα. πᾷ πᾷ
κεῖται δυστράπελος, δυσώνυμος Αἴας;
915 οὔτοι θεατός· ἀλλά νιν περιπτυχεῖ
φάρει καλύψω τῷδε παμπήδην, ἐπεὶ
οὐδεὶς ἄν, ὅστις καὶ φίλος, τλαίη βλέπειν
φυσῶντʼ ἄνω πρὸς ῥῖνας ἔκ τε φοινίας
920 πληγῆς μελανθὲν αἷμʼ ἀπʼ οἰκείας σφαγῆς.
οἴμοι, τί δράσω; τίς σε βαστάσει φίλων;
ποῦ Τεῦκρος; ὡς ἀκμαῖʼ ἄν, εἰ βαίη, μόλοι,
πεπτῶτʼ ἀδελφὸν τόνδε συγκαθαρμόσαι.
δύσμορʼ Αἴας, οἷος ὢν οἵως ἔχεις,
925 ὡς καὶ παρʼ ἐχθροῖς ἄξιος θρήνων τυχεῖν.
ἔμελλες, τάλας, ἔμελλες χρόνῳ
στερεόφρων ἄρʼ ἐξανύσσειν κακὰν
930 μοῖραν ἀπειρεσίων πόνων. τοῖά μοι
πάννυχα καὶ φαέθοντʼ ἀνεστέναζες
ὠμόφρων ἐχθοδόπʼ Ἀτρείδαις
οὐλίῳ σὺν πάθει.
μέγας ἄρʼ ἦν ἐκεῖνος ἄρχων χρόνος
935 πημάτων, ἦμος ἀριστόχειρ
ὅπλων ἔκειτʼ ἀγὼν πέρι.
ἰώ μοί μοι.
χωρεῖ πρὸς ἧπαρ, οἶδα, γενναία δύη.
ἰώ μοί μοι.
940 οὐδέν σʼ ἀπιστῶ καὶ δὶς οἰμῶξαι, γύναι,
τοιοῦδʼ ἀποβλαφθεῖσαν ἀρτίως φίλου.
σοὶ μὲν δοκεῖν ταῦτʼ ἔστʼ, ἐμοὶ δʼ ἄγαν φρονεῖν.
ξυναυδῶ.
οἴμοι, τέκνον, πρὸς οἷα δουλείας ζυγὰ
945 χωροῦμεν, οἷοι νῷν ἐφεστᾶσιν σκοποί.
ὤμοι, ἀναλγήτων
δισσῶν ἐθρόησας ἄναυδʼ
ἔργʼ Ἀτρειδᾶν τῷδʼ ἄχει.
ἀλλʼ ἀπείργοι θεός.
950 οὐκ ἂν τάδʼ ἔστη τῇδε μὴ θεῶν μέτα.
ἄγαν ὑπερβριθὲς γὰρ ἄχθος ἤνυσαν.
τοιόνδε μέντοι Ζηνὸς δεινὴ θεὸς
Παλλὰς φυτεύει πῆμʼ Ὀδυσσέως χάριν.
ῥα κελαινώπαν θυμὸν ἐφυβρίζει πολύτλας ἀνήρ,
955 γελᾷ δὲ τοῖσδε μαινομένοις ἄχεσιν
πολὺν γέλωτα, φεῦ φεῦ,
960 ξύν τε διπλοῖ βασιλῆς κλύοντες Ἀτρεῖδαι.
Tap any Greek word to look it up
An open-access project
Jebb 1913
Loeb
Jebb, Cambridge, 1913 · 1913
The Editor

Sir Richard Claverhouse Jebb (1841–1905) was one of the greatest Greek scholars in the English-speaking world. Regius Professor of Greek at Cambridge and Member of Parliament for the University, Jebb produced monumental commentaries on Sophocles (7 volumes, 1883–1896) that remain indispensable. His editions combined minute textual criticism with a profound sensitivity to Greek poetry and dramatic art.

About This Edition

Jebb's editions of Sophocles, published by Cambridge University Press, set a new standard for Greek dramatic commentary. Each play received a critical text, prose translation, and detailed commentary that addressed textual, linguistic, dramatic, and archaeological questions. Jebb's texts are conservative, preferring the manuscript tradition where defensible, and his commentary remains the starting point for serious study of each play. While the OCT by Lloyd-Jones and Wilson (1990) now provides the standard critical text, Jebb's commentary is still regularly consulted.

Translator

F. Storr (Loeb Classical Library)

Text Basis

Text based on Jebb's Cambridge edition. Storr translated for the Loeb Classical Library.

Tap any Greek word to look it up