Act V: The Deaths
Dulce maerenti populus dolentium,
1010 dulce lamentis resonare gentes;
lenius luctus lacrimaeque mordent,
turba quas fletu similis frequentat.
semper a semper dolor est malignus:
gaudet in multos sua fata mitti
1015 seque non solum placuisse poenae.
ferre quam sortem patiuntur omnes,
nemo recusat.
nemo se credet; removete multo
Tolle felices: miseram, licet sit,
1020 divites auro, removete centum
* rura qui scindunt opulenta bubus:
pauperi surgent animi iacentes
est miser nemo nisi comparatus.
dulce in immensis posito ruinis,
1025 nemiuem laetos habuisse vultus:
ille deplorat queriturque fatum,
qui secans fluctum rate singulari
nudus in portus cecidit petitos;
aequior casum tulit et procellas,
1030 mille qui ponto pariter carinas
obrui vidit tabulaque latus
naufraga, terris mare dum coactis
fluctibus Coras prohibet, revertit.
questus est Hellen cecidisse Phrixus,
1035 cum gregis ductor radiante villo
aureo fratrem simul ac sororem
sustulit tergo medioque iactum
fecit in ponto; tenuit querelas
et vir et Pyrrha, mare cum viderent,
1040 et nihil praeter mare cum viderent
unici terris homines relicti.
Solvet hunc 'questum lacrimasque nostras
sparget huc illuc agitata classis,
cum tuba iussi dare vela nautae
1045 et simul ventis properante remo
prenderint altum fugietque litus,
quis status mentis miseris, ubi omnis
terra decrescet pelagusque crescet,
celsa cum longe latitabit Ide?
1050 tum puer matri genetrixque nato,
Troia qua flagret regione, monstrans
dicet et longe digito notabit:
Ilium est illic, ubi fumus alte
serpit in caelum nebulaeque turpes.'
1055 Troes hoc signo patriam videbunt.
O dura fata, saeva miseranda horrida!
quod tam ferum, tam triste bis quinis scelus
Mars vidit annis? quid prius referens gemam,
tuosne potius, an tuos luctus, anus?
1060 Quoscumque luctus fleveris, flebis meos:
sua quemque tantum, me omnium clades premit;
mihi cuncta pereunt: quisquis est Hecubae est miser.
Mactata virgo est, missus e muris puer;
sed uterque letum mente generosa tulit.
1065 Expone seriem caedis, et duplex nefas
persequere: gaudet magnus aerumnas dolor
tractare totas, ede et enarra omnia.
Est una magna turris e Troia super,
assueta Priamo, cuius e fastigio
1070 summisque pinnis arbiter belli sedens
regebat acies, turre in hac blando sinu
fovens nepotem, cum metu versos gravi
Danaos fugaret Hector et ferro et face,
paterna puero bella monstrabat senex
1075 haec nota quondam turris et muri decus,
nunc saeva «cautes, undique adfusa dueum
plebisque turba cingitur; totum coit
ratibus relictis vulgus, his collis procul
aciem patenti liberam praebet loco,
1080 his alta rupes, cuius in cacumine
erecta summos turba libravit pedes.
hunc pinus, illum laurus, hunc fagus gerit
et tota populo silva suspenso tremit.
extrema montis ille praerupti petit,
1085 semusta at ille tecta vel saxum imminens
muri cadentis pressit, atque aliquis (nefas)
tumulo ferus spectator Hectoreo sedet.
per spatia late plena sublimi gradu
incedit Ithacus parvulum dextra trahens
1090 Priami nepotem, nec gradu segni puer
ad alta pergit moenia, ut summa stetit
pro turre, vultus huc et huc acres tulit
intrepidus animo, qualis ingentis ferae
parvus tenerque fetus et nondum potens
1095 saevire denteiam tamen tollit minas
morsusque inanes temptat atque animis tumet:
sic ille dextra prensus hostili puer
ferox t superbe, moverat vulgum ac duces
ipsumque Vlixen. non fiet e turba omnium
1100 qui fletur; ac, dum verba fatidici et preces :
concipit Vlixes vatis et saevos ciet
ad sacra superos, sponte desiluit sua
in media Priami regna.— ...
Quis Colchus hoc, quis sedis incertae Scytha
1105 commisit, aut quae Caspium tangens mare
gens iuris expers ausa? non Busiridis
puerilis aras sanguis aspersit feri,
nec parva gregibus membra Diomedes suis
epulanda posuit, quis tuos artus leget
1110 tumuloque tradet?
1110 Quos enim praeceps locus
reliquit artus? ossa disiecta et gravi
elisa casu; signa clari corporis,
et ora et illas nobiles patris notas,
confudit imam pondus ad terram datum;
1115 soluta cervix silicis impulsu, caput,
raptum cerebro penitus expressoiacet
deforme corpus,
Sic quoque est similis patri.
Praeceps ut altis cecidit e muris puer
flevitque Achivum turba quod fecit nefas,
1120 idem ille populus aliud ad facinus redit
tumulumque Achillis. cuius extremum Litus
Rhoetea leni verberant fluctu vada;
adversa cingit campus et clivo levi
erecta medium vallis includens locum
1125 crescit theatri more. concursus frequens
implevit omne litus :n hi classis moram
hac morte solvi rentur, hi stirpem hostium
gaudent recidi. magna pars vulgi levis
odit scelus spectatque; nec Troes minus
1130 suum frequentant funus et pavidi metu
partem mentis ultimam Troiae vident:
cum subito thalami more praecedunt faces
et pronuba illi Tyndaris, maestum caput
demissa. 'tali nnbat Hermione modo'
1135 Phryges precantur ?sic viro turpis suo
reddatur Helena.' terror attonitos tenet
utrosque populos, ipsa deiectos gerit
vultus pudore, sed tamen fulgent genae
magisque solito splendet extremus decor,
1140 ut esse Phoebi dulcius lumen solet
iamiam cadentis, astra cum repetunt vices
premiturque dubius nocte vicina dies.
stupet omne vulguset fere cuncti magis
peritura laudant, hos movet formae decus,
1145 hos mollis aetas, hos vagae rerum vices;
movet animus omnes fortis et leto obvius.
Pyrrhum antecedit; omnium mentes tremunt,
mirantur ac miserantur, ut primum ardui
sublime montis tetigit atque alte edito
1150 iuvenis paterni, vertice in busti stetit,
audax virago non tulit retro gradum;
conversa ad ictum stat truci vultu ferox.
tam fortis animus omnium mentes ferit,
novumque monstrum est Pyrrhus ad caedem piger.
1155 ut dextra ferrum penitus exactum abdidit,
subitus recepta morte prorupit cruor
per vulnus ingens, nec tamen moriens adhuc
deponit animos: cecidit, ut Achilli gravem
factura terram, prona et irato impetu.
1160 uterque flevit coetus; at timidum Phryges
misere gemitum, clarius victor gemit.
hic ordo sacri, non stetit fusus cruor
humove summa fluxit: obduxit statim
saevasque totum sanguinem tumulus bibit.
1165 Ite, ite, Danai, petite iam tuti domos;
optata velis maria diffusis secet
secura classis: concidit virgo ac puer;
bellum peractum est. quo meas lacrimas feram?
ubi hanc anilis expuam leti moram?
1170 natam an nepotem, coniugem an patriam fleam?
an omnia an me sola? Mors votum meum,
infantibus violenta virginibus venis,
ubique properas, saeva: me solam times
vitasque, gladios inter ac tela et faces
1175 quaesita tota nocte, cupientem fugis. ,
non hostis aut ruina, non ignis meos
absumpsit artus: quam prope a Priamo steti.
Repetite celeri maria, captivae, gradu:
iam vela puppis laxat et classis movet.
Tap any Latin word to look it up
An open-access project
Peiper 1921
Teubner
Peiper & Richter, Teubner, 1921 · 1921
The Editor

Rudolf Peiper (1834–1898) was a German classical scholar who, together with Gustav Richter, produced the standard Teubner edition of Seneca's tragedies (1867, revised editions to 1921). Peiper brought careful manuscript collation and a conservative editorial approach to these texts, which have a complex transmission history. His edition established the textual foundation on which all subsequent Senecan scholarship has been built.

About This Edition

The Peiper-Richter Teubner edition of Seneca's tragedies was long the standard critical text. Based on systematic collation of the two principal manuscript families — the A tradition (represented by the Codex Etruscus) and the E tradition — the edition navigates one of the most challenging textual traditions in Latin literature. The apparatus criticus is full, recording numerous conjectures by scholars from the Renaissance onwards. O. Zwierlein's OCT (1986) has since provided an alternative critical text with a different approach to the manuscript evidence, but Peiper's remains widely cited.

Tap any Latin word to look it up