Act I: Hecuba's Lament
Quicumque regno fidit et magna potens
dominatur aula nec leves metuit deos
animumque rebus credulum laetis dedit,
me videat et' te, Troia: non umquam tulit
5 documenta fors maiora, quam fragili loco
starent superbi, columen eversum occidit
pollentis Asiae, caelitum egregius labor;
ad cuius arma venit et qui frigidum
septena Tanain ora pandentem bibit,
10 et qui renatum primus excipiens diem
tepidum rubenti Tigrin inmiscet freto,
et quae vagos vicina prospiciens Scythas
ripam catervis Ponticam viduis ferit,
excisa ferro est, Pergamum incubuit sibi.
15 en alta muri decora congesti iacent
tectis adustis; regiam flammae ambiunt
omnisque late fumat Assaraci domus.
non prohibet avidas flamma victoris manus:
diripitur ardens Troia, nec caelum patet
20 undante fumo: nube ceu densa obsitus
ater favilla squalet Iliaca dies.
stat avidus irae victor et lentum Ilium
metitur oculis ac decem tandem ferus
ignoscit annis; horret afflictam quoque,
25 victamque quamvis videat, haut credit sibi
potuisse vinci, spolia populator rapit
Dardania; praedam mille non capiunt rates.
Testor deorum numen adversum mihi,
patriaeque cineres teque rectorem Phrygum
30 quem Troia toto conditum regno tegit,
tuosque manes quo stetit stante Ilium,
et vos meorum liberam magni greges,
umbrae minores: quicquid adversi accidit,
quaecumque Phoebas ore lymphato furens
35 credi deo vetante praedixit mala,
prior Hecuba vidi. gravida nec tacui metus
et vana vates ante Cassandram fui.
non cautus ignes Ithacus aut Itbaci comes
nocturnus in vos sparsit aut fallax Sinon:
40 meus ignis iste est, facibus ardetis meis.
sed quid ruinas urbis eversae gemis,
vivax senectus? respice infelix ad hos
luctus recentes: Troia iam vetus est malum,
vidi execrandum regiae caedis nefas
45 ipsasque ad aras maius admissum scelus
Aeacidis armis, cum ferox, scaeva manu
coma reflectens regium torta caput,
alto nefandum vulneri ferrum abdidit;
quod. penitus actum cum recepisset, libens
50 ensis senili siccus e iugulo redit.
placare quem non potuit a caede effera
mortalis aevi cardinem extremum premens
superique testes sceleris et quoddam sacrum
regni iacentis? ille tot regum parens
55 caret sepulcro Priamus et flamma indiget
ardente Troia, non tamen superis sat est:
dominum ecce Priami nuribus et natis legens
sortitur urna praedaque en vilis sequar.
hic Hectoris coniugia despondet sibi.
60 hic optat Heleni coniugem. hic Antenoris;
nec dest tuos. Cassandra, qui thalamos petat.
mea sors timetur, sola sum Danais metus.
Lamenta cessant? turba captivae mea,
ferite palmis pectora et planctus date
65 et iusta Troiae facite, iamdudum sonet
fatalis Ide, iudicis diri domus.
Non rude vulgus lacrimisque a ovum
lugere iubes:
hoc continuis egimus annis,
ex quo tetigit
70 Phrygius Graias hospes Amyclas
securique fretum
pinus matri sacra Cybebae.
deciens nivibus canuit Ide,
deciens nostris nudata rogis,
75 et Sigeis trepidus campis
decumas secuit messor aristas,
ut nulla dies maerore caret.
sed nova fletus causa ministrat:
ite ad planctus,
80 miseramque leva, regina, manum.
vulgus dominam vile sequemur:
non indociles lugere sumus.
Fidae casus nostri comites,
solvite crinem,
85 per colla fluant maesta capilli
tepido Troiae pulvere turpes:
paret exertos turba lacertos;
veste remissa substringe sinus
uteroque tenus pateant artus.
90 cui coniugio
pectora velas, captive pudor?
cingat tunicas palla solutas,
vacet ad crebri verbera planctus
furibunda manusplacet hic habitus,
95 placet: agnosco Troada turbam.
iterum luctus redeant veteres,
solitum flendi vincite morem:
Hectora flemus.
Solvimus omnes lacerum multo
100 funere crinem;
coma demissa est libera nodo
complete manus,
sparsitque cinis fervidus ora.
hoc ex Troia sumpsisse licet.
cadit ex umeris vestis apertis
105 imumque tegit suffulta latus;
iam nuda vocant pectora dextras:
nunc, nunc viles exprome, dolor.
Rhoetea sonent litora planctus,
habitantque cavis montibus Echo
110 non, ut solita est, extrema brevis
verba remittat,
totos reddat Troiae gemitus:
audiat omnis pontus et aether.
saevite, manus,
pulsu pectus tundite vasto,
115 non sum solito contenta sono:
Hectora flemus.
HEC Tibi nostra ferit dextra lacertos
umerosque ferit tibi sanguineos,
tibi nostra caput dextera pulsat,
120 tibi maternis ubera palmis
laniata iacent:
fluat et multo sanguine manet
quamcumque tuo
funere feci rapta cicatrix.
columen patriae, mora fatorum,
125 tu praesidium Phrygibus fessis,
tu murus eras umerisque tuis
stetit illa decem fulta per annos:
tecum cecidit summusque dies
Hectoris idem patriaeque fuit.
130 Vertite planctus: Priamo vestros
fundite fletus, satis Hector habet.
Accipe, rector Phrygiae, planctus,
accipe fletus, bis capte senex,
nil Troia semel te rege tulit,
135 bis pulsari Dardana Graio
moenia ferro
bisque pharetras passa Herculeas.
post elatos
Hecubae partus regumque gregem
postrema pater funera cludis
140 magnoque Iovi victima caesus
Sigea, premis litora truncus.
Alio lacrimas flectite vestras:
non est Priami miseranda mei
mors, Iliades.
145 felix Priamus dicite cunctae:
liber manes vadit ad imos,
nec feret umquam victa Graium
cervice iugum;
non ille duos videt Atridas
nec fallacem cernit Vlixen;
150 non Argolici praeda triumphi
subiecta feret colla tropaeis;
non adsuetas ad sceptra manus
posterga dabit
currusque sequens Agamemnonios
155 aurea dextra vincula gestans
latis fiet pompa Mycenis.
Felix Priamus dicimus omnes:
secum excedens sua regna tulit;
nunc Elysii nemoris tutis
160 errat in umbris interque pias
felix animas Hectora quaerit.
felix Priamus,
felix quisquis bello moriens
omnia secum consumpta tulit.
O longa Danais semper in portu mora,
Tap any Latin word to look it up
An open-access project
Peiper 1921
Teubner
Peiper & Richter, Teubner, 1921 · 1921
The Editor

Rudolf Peiper (1834–1898) was a German classical scholar who, together with Gustav Richter, produced the standard Teubner edition of Seneca's tragedies (1867, revised editions to 1921). Peiper brought careful manuscript collation and a conservative editorial approach to these texts, which have a complex transmission history. His edition established the textual foundation on which all subsequent Senecan scholarship has been built.

About This Edition

The Peiper-Richter Teubner edition of Seneca's tragedies was long the standard critical text. Based on systematic collation of the two principal manuscript families — the A tradition (represented by the Codex Etruscus) and the E tradition — the edition navigates one of the most challenging textual traditions in Latin literature. The apparatus criticus is full, recording numerous conjectures by scholars from the Renaissance onwards. O. Zwierlein's OCT (1986) has since provided an alternative critical text with a different approach to the manuscript evidence, but Peiper's remains widely cited.

Tap any Latin word to look it up