§1.1.1–1.5.9
Cynthia prima suis miserum me cepit ocellis,
§1.1.1–1.5.9
Quid iuvat ornato procedere, vita, capillo
§1.1.1–1.5.9
Qualis Thesea iacuit cedente carina
§1.1.1–1.5.9
Quid mihi tam multas laudando, Basse, puellas
§1.1.1–1.5.9
invide, tu tandem voces compesce molestas
§1.1.1–1.5.9
Non ego nunc Hadriae vereor mare noscere tecum,
§1.1.1–1.5.9
Dum tibi Cadmeae dicuntur, Pontice, Thebae
§1.1.1–1.5.9
Tune igitur demens, nec te mea cura moratur?
§1.1.1–1.5.9
Dicebam tibi venturos, irrisor, amores,
§1.1.1–1.5.9
O iucunda quies, primo cum testis amori
§1.1.1–1.5.9
Ecquid te mediis cessantem, Cynthia, Baiis,
§1.1.1–1.5.9
Quid mihi desidiae non cessas fingere crimen,
§1.1.1–1.5.9
Tu, quod saepe soles, nostro laetabere casu,
§1.1.1–1.5.9
Tu licet abiectus Tiberina molliter unda
§1.1.1–1.5.9
Saepe ego multa tuae levitatis dura timebam,
§1.1.1–1.5.9
Quae fueram magnis olim patefacta triumphis,
§1.1.1–1.5.9
Et merito, quoniam potui fugisse puellam,
§1.1.1–1.5.9
Haec certe deserta loca et taciturna querenti,
§1.1.1–1.5.9
Non ego nunc tristis vereor, mea Cynthia, Manes,
§1.1.1–1.5.9
Hoc pro continuo te, Galle, monemus amore,
§1.1.1–1.5.9
Tu, qui consortem properas evadere casum,
§1.1.1–1.5.9
Qualis et unde genus, qui sint mihi, Tulle, Penates,
contactum nullis ante cupidinibus.
et tenuis Coa veste movere sinus,
languida desertis Cnosia litoribus;
mutatum domina cogis abire mea?
et sine nos cursu, quo sumus, ire pares!
Tulle, neque Aegaeo ducere vela salo,
armaque fraternae tristia militiae,
an tibi sum gelida vilior Illyria?
nec tibi perpetuo libera verba fore:
affueram vestris conscius in lacrimis!
qua iacet Herculeis semita litoribus,
quod faciat nobis Cynthia, Roma, moram?
Galle, quod abrepto s amore vacem.
Lesbia Mentoreo vina bibas opere,
hac tamen excepta, Cynthia, perfidia.
ianua Patriciae vota Pudicitiae,
nunc ego desertas alloquor alcyonas.
et vacuum Zephyri possidet aura nemus.
nec moror extremo debita fata rogo;
quod tibi ne vacuo defluat ex animo:
miles ab Etruscis saucius aggeribus,
quaeris pro nostra semper amicitia.
tum mihi constantis deiecit lumina fastus
aut quid Orontea crines perfundere murra,
qualis et accubuit primo Cepheia somno
quid me non pateris vitae quodcumque sequetur
Quid tibi vis, insane? meae sentire furores?
cum quo Rhipaeos possim conscendere montes
atque, ita sim felix, primo contendis Homero
et tibi iam tanti, quicumquest, iste videtur,
ecce iaces supplexque venis ad iura puellae,
o noctem meminisse mihi iucunda voluptas,
et modo Thesproti mirantem subdita regno
tam multa illa meo divisast milia lecto,
at non ipse tuas imitabor, perfide, voces:
et modo tam celeris mireris currere lintres
aspice me quanto rapiat fortuna periclo!
cuius inaurati celebrarunt limina currus,
nec mihi Cassiope salvo visura carinam,
hic licet occultos proferre impune dolores,
sed ne forte tuo careat mihi funus amore,
saepe imprudenti fortuna occurrit amanti:
quid nostro gemitu turgentia lumina torques?
si Perusina tibi patriae sunt nota sepulcra,
et caput impositis pressit Amor pedibus,
teque peregrinis vendere muneribus,
libera iam duris cotibus Andromede;
hoc magis assueto ducere servitio?
infelix, properas ultima nosse mala,
ulteriusque domos vadere Memnonias;
(sint modo fata tuis mollia carminibus),
ut sine me vento quolibet ire velis?
et tibi nunc quaevis imperat empta modo.
o quotiens votis illa vocanda meis,
proxima Misenis aequora nobilibus,
quantum Hypanis Veneto dissidet Eridano;
fallere te numquam, Galle, puella velit.
et modo tam tardas funibus ire rates;
tu tamen in nostro lenta timore venis;
captorum lacrimis umida supplicibus,
omniaque ingrato litore vota cadunt.
si modo sola queant saxa tenere fidem.
hic timor est ipsis durior exsequiis.
crudelis Minyis sic erat Ascanius.
pars ego sum vestrae proxima militiae.
Italiae duris funera temporibus,
5
donec me docuit castas odisse puellas
5
naturaeque decus mercato perdere cultu,
5
nec minus assiduis Edonis fessa choreis
5
tu licet Antiopae formam Nycteidos, et tu
5
et miser ignotos vestigia ferre per ignes,
5
sed me complexae remorantur verba puellae,
5
nos, ut consuemus, nostros agitamus amores,
5
tune audire potes vesani murmura ponti
5
non me Chaoniae vincant in amore columbae
5
cum te complexa morientem, Galle, puella
5
nostri cura subit memores adducere noctes?
5
nec mihi consuetos amplexu nutrit amores
5
dum tibi deceptis augetur fama puellis,
5
et nemus omne satas intendat vertice silvas,
5
et potes hesternos manibus componere crines
5
nunc ego, nocturnis potorum saucia rixis,
5
quin etiam absenti prosunt tibi, Cynthia, venti:
5
unde tuos primum repetam, mea Cynthia, fastus?
5
non adeo leviter nostris puer haesit ocellis,
5
est tibi non infra specie, non nomine dispar,
5
sic te servato possint gaudere parentes,
5
cum Romana suos egit discordia cives—
improbus, et nullo vivere consilio.
nec sinere in propriis membra nitere bonis?
qualis in herboso concidit Apidano:
Spartanae referas laudibus Hermionae,
et bibere e tota toxica Thessalia.
mutatoque graves saepe colore preces.
atque aliquid duram quaerimus in dominam;
fortis, et in dura nave iacere potes?
dicere, quos iuvenes quaeque puella domet.
vidimus et longa ducere verba mora!
ecquis in extremo restat amore locus?
Cynthia, nec nostra dulcis in aure sonat.
certus et in nullo quaeris amore moram,
urgetur quantis Caucasus arboribus;
et longa faciem quaerere desidia,
pulsata indignis saepe queror manibus,
aspice, quam saevas increpat aura minas.
quod mihi das flendi, Cynthia, principium?
ut meus oblito pulvis amore vacet.
Theiodamanteo proximus ardor Hylae:
haec soror acta tuis sentiat e lacrimis:
sic mihi praecipue, pulvis Etrusca, dolor,
ei mihi, iam toto furor hic non deficit anno,
crede mihi, non ulla tuaest medicina figurae:
talis visa mihi mollem spirare quietem
et quascumque tulit formosi temporis aetas;
non est illa vagis similis collata puellis:
illa mihi totis argutat noctibus ignes,
nec tantum ingenio quantum servire dolori
tu pedibus teneris positas fulcire pruinas,
me dolor et lacrimae merito fecere peritum:
quamvis labentis premeret mihi somnus ocellos
an te nescio quis simulatis ignibus hostis
olim gratus eram: non ullo tempore cuiquam
perditus in quadam tardis pallescere curis
non tamen ista meo valeant contendere amori:
nec minus Eois pectus variare lapillis,
et mihi non desunt turpes pendere corollae
nullane placatae veniet fortuna procellae?
qui modo felicis inter numerabar amantes,
illic Phylacides iucundae coniugis heros
huic tu, sive leges Umbrae rate flumina silvae,
Gallum per medios ereptum Caesaris enses
tu proiecta mei perpessa's membra propinqui,
cum tamen adversos cogor habere deos.
nudus Amor formam non amat artificem.
Cynthia consertis nixa caput manibus,
Cynthia non illas nomen habere sinat:
molliter irasci non sciet illa tibi.
et queritur nullos esse relicta deos;
cogor et aetatis tempora dura queri.
tu potes insolitas, Cynthia, ferre nives?
atque utinam posito dicar amore rudis!
et mediis caelo Luna ruberet equis,
sustulit e nostris, Cynthia, carminibus,
contigit ut simili posset amare fide.
incipis, et primo lapsus abire gradu.
nescit Amor magnis cedere divitiis.
ut formosa novo quae parat ire viro.
semper et exclusi signa iacere faces.
haecine parva meum funus harena teget?
nunc in amore tuo cogor habere notam.
non potuit caecis immemor esse locis,
sive Aniena tuos tinxerit unda pedes,
effugere ignotas non potuisse manus;
tu nullo miseri contegis ossa solo—
§1.6.9–1.16.17
Milanion nullos fugiendo, Tulle, labores
§1.6.9–1.16.17
aspice quos summittat humus non fossa colores,
§1.6.9–1.16.17
ebria cum multo traherem vestigia Baccho,
§1.6.9–1.16.17
nedum, si levibus fuerit collata figuris,
§1.6.9–1.16.17
quod si forte tuis non est contraria votis,
§1.6.9–1.16.17
illa meam mihi iam se denegat, illa minatur
§1.6.9–1.16.17
hic mihi conteritur vitae modus, haec mea famast,
§1.6.9–1.16.17
o utinam hibernae duplicentur tempora brumae,
§1.6.9–1.16.17
quid tibi nunc misero prodest grave dicere carmen
§1.6.9–1.16.17
non tamen a vestro potui secedere lusu:
§1.6.9–1.16.17
atque utinam mage te remis confisa minutis
§1.6.9–1.16.17
invidiae fuimus: num me deus obruit? an quae
§1.6.9–1.16.17
haec erit illarum contempti poena doloris:
§1.6.9–1.16.17
nam sive optatam mecum trahit illa quietem,
§1.6.9–1.16.17
at non sic Ithaci digressu mota Calypso
§1.6.9–1.16.17
nec possum infamis dominae defendere voces,
§1.6.9–1.16.17
tu tamen in melius saevas converte querelas:
§1.6.9–1.16.17
quid tantum merui? quae te mihi crimina mutant?
§1.6.9–1.16.17
sed cupidus falsis attingere gaudia palmis
§1.6.9–1.16.17
sive Gigantei spatiabere litoris ora,
§1.6.9–1.16.17
et quaecumque super dispersa invenerit ossa
§1.6.9–1.16.17
proxima suppositos contingens Umbria campos
10
saevitiam durae contudit Iasidos.
10
ut veniant hederae sponte sua melius,
10
et quaterent sera nocte facem pueri.
10
inferior duro iudice turpis eat.
10
at tibi curarum milia quanta dabit!
10
quae solet ingrato tristis amica viro.
10
hinc cupio nomen carminis ire mei.
10
et sit iners tardis navita Vergiliis,
10
aut Amphioniae moenia flere lyrae?
10
tantus in alternis vocibus ardor erat.
10
perfida communis nec meminisse deos?
10
lecta Prometheis dividit herba iugis?
10
multarum miseras exiget una vices.
10
seu facili totum ducit amore diem,
10
desertis olim fleverat aequoribus:
10
nobilis obscenis tradita carminibus;
10
sat tibi sit poenae nox et iniqua vada.
10
an nova tristitiae causa puella tuae?
10
Thessalis antiquam venerat umbra domum.
10
sive ubicumque vago fluminis hospitio,
10
montibus Etruscis, haec sciat esse mea.
10
me genuit terris fertilis uberibus.
nam modo Partheniis amens errabat in antris,
surgat et in solis formosior arbutus antris,
hanc ego, nondum etiam sensus deperditus omnis,
haec sed forma mei pars est extrema furoris;
non tibi iam somnos, non illa relinquet ocellos:
his ego non horam possum durare querelis:
me laudent doctae m placuisse puellae,
nec tibi Tyrrhena solvatur funis harena,
plus in amore valet Mimnermi versus Homero:
sed quoniam non es veritus concredere nobis,
parvula Lucrina cumba moretur aqua,
non sum ego qui fueram: mutat via longa puellas.
haec tibi vulgaris istos compescet amores,
tum mihi Pactoli veniunt sub tecta liquores,
multos illa dies incomptis maesta capillis
nec tamen illa suae revocatur parcere famae,
an poteris siccis mea fata reposcere ocellis,
sic mihi te referas, levis, ut non altera nostro
illic quidquid ero, semper tua dicar imago:
Nympharum semper cupidas defende rapinas
rursus in hirsutas ibat et ille feras;
et sciat indocilis currere lympha vias.
molliter impresso conor adire toro;
sunt maiora, quibus, Basse, perire iuvat:
illa ferox animis alligat una viros.
ah pereat, si quis lentus amare potest!
Pontice, et iniustas saepe tulisse minas;
neve inimica meas elevet aura preces
carmina mansuetus lenia quaerit Amor.
accipe commissae munera laetitiae:
aut teneat clausam tenui Teuthrantis in unda
quantus in exiguo tempore fugit amor!
nec nova quaerendo semper amicus eris.
et legitur Rubris gemma sub aequoribus;
sederat, iniusto multa locuta salo,
turpior et saecli vivere luxuria.
ossaque nulla tuo nostra tenere sinu?
limine formosos intulit ulla pedes.
traicit et fati litora magnus amor.
(non minor Ausoniis est amor Adryasin);
ille etiam Hylaei percussus vulnere rami
litora nativis praefulgent picta lapillis,
et quamvis duplici correptum ardore iuberent
ingenuus color et motis decor artubus et quae
a, mea contemptus quotiens ad limina curres,
an mihi sit tanti doctas cognoscere Athenas
me legat assidue post haec neglectus amator,
atque ego non videam talis subsidere ventos,
i quaeso et tristis istos sepone libellos,
non m vestros didici reticere dolores,
alternae facilis cedere lympha manu,
nunc primum longas s cognoscere noctes
haec non sum rumore malo, non augure doctus;
tum mihi cessuros spondent mea gaudia reges:
et quamvis numquam post haec visura, dolebat
has inter gravius cogor deflere querelas,
ah pereat, quicumque rates et vela paravit
quamvis multa tibi dolor hic meus aspera debet,
illic formosae veniant chorus heroinae,
ne tibi sit duros montes et frigida saxa,
saucius Arcadiis rupibus ingemuit.
et volucres nulla dulcius arte canunt.
hac Amor hac Liber, durus uterque deus,
gaudia sub tacita discere veste libet.
cum tibi singultu fortia verba cadent,
atque Asiae veteres cernere divitias,
et prosint illi cognita nostra mala.
crudelem infesta saepe vocare manu!
et cane quod quaevis nosse puella velit!
est quiddam in nobis maius, amice, fide.
quam vacet alterius blandos audire susurros
cogor et ipse meis auribus esse gravis.
vidi ego: me quaeso teste negare potes?
quae maneant, dum me fata perire volent!
illa tamen, longae conscia laetitiae.
supplicis a longis tristior excubiis.
primus et invito gurgite fecit iter!
non ita saeva tamen venerit ira mea,
quas dedit Argivis Dardana praeda viris:
Galle, neque expertos semper adire lacus.
15
ergo velocem potuit domuisse puellam:
15
non sic Leucippis succendit Castora Phoebe,
15
subiecto leviter positam temptare lacerto
15
quo magis et nostros contendis solvere amores,
15
et tremulus maestis orietur fletibus horror,
15
ut mihi deducta faciat convicia puppi
15
te quoque si certo puer hic concusserit arcu—
15
et me defixum vacua patiatur in ora
15
quid si non esset facilis tibi copia! nunc tu
15
possum ego diversos iterum coniungere amantes,
15
ut solet amoto labi custode puella,
15
felix, qui potuit praesenti flere puellae
15
vidi ego te toto vinctum languescere collo
15
nam quis divitiis adverso gaudet Amore?
15
Alphesiboea suos ultast pro coniuge fratres,
15
ille meos numquam patitur requiescere postes,
15
nonne fuit levius dominae pervincere mores
15
ut tibi sim merito semper furor, et tua flendo
15
quarum nulla tua fuerit mihi, Cynthia, forma
15
quae miser ignotis error perpessus in oris
tantum in amore fides et benefacta valent.
Pollucem cultu non Helaira soror;
osculaque admota sumere tarda manu,
hoc magis accepta fallit uterque fide.
et timor informem ducet in ore notam,
Cynthia et insanis ora notet manibus,
quo nollem nostros me violasse deos!—
sed quocumque modo de me, periura, mereris,
insanus medio flumine quaeris aquam.
et dominae tardas possum aperire fores;
molliter in tacito litore compositam!
(non nihil aspersus gaudet Amor lacrimis),
et flere iniectis, Galle, diu manibus,
nulla mihi tristi praemia sint Venere!
Hypsipyle vacuo constitit in thalamo:
arguta referens carmina blanditia:
(quamvis dura, tamen rara puella fuit),
lumina deiectis turpia sint lacrimis.
gratior et (Tellus hoc ita iusta sinat)
Herculis indomito fleverat Ascanio.
§1.17.17–1.19.26
in me tardus Amor non ullas cogitat artes,
§1.17.17–1.19.26
non, Idae et cupido quondam discordia Phoebo,
§1.17.17–1.19.26
non tamen ausus eram dominae turbare quietem,
§1.17.17–1.19.26
non impune feres: sciet haec insana puella
§1.17.17–1.19.26
et quaecumque voles fugient tibi verba querenti,
§1.17.17–1.19.26
osculaque opposito dicat sibi debita vento,
§1.17.17–1.19.26
longe castra tibi, longe miser agmina septem
§1.17.17–1.19.26
sit Galatea tuae non aliena viae;
§1.17.17–1.19.26
necdum etiam palles, vero nec tangeris igni:
§1.17.17–1.19.26
et possum alterius curas sanare recentis,
§1.17.17–1.19.26
non quia perspecta non es mihi cognita fama,
§1.17.17–1.19.26
aut, si despectus, potuit mutare calores
§1.17.17–1.19.26
et cupere optatis animam deponere labris,
§1.17.17–1.19.26
illa potest magnas heroum infringere vires,
§1.17.17–1.19.26
nec sic Aesoniden rapientibus anxia ventis
§1.17.17–1.19.26
'ianua vel domina penitus crudelior ipsa,
§1.17.17–1.19.26
quam sic ignotis circumdata litora silvis
§1.17.17–1.19.26
an quia parva damus mutato signa colore,
§1.17.17–1.19.26
quamvis te longae remorentur fata senectae,
§1.17.17–1.19.26
namque ferunt olim Pagasae navalibus Argo
nec meminit notas, ut prius, ire vias.
Eueni patriis filia litoribus;
expertae metuens iurgia saevitiae;
et tibi non tacitis vocibus hostis erit;
nec poteris, qui sis aut ubi, nosse miser!
et nihil infido durius esse viro?
flebis in aeterno surda iacere situ;
cum tibi provectas auferet unda rates,
haec est venturi prima favilla mali.
nec levis in verbis est medicina meis.
sed quod in hac omnis parte timetur amor.
(sunt quoque translato gaudia servitio).
et quae deinde meus celat, amice, pudor.
illa etiam duris mentibus esse dolor:
Hypsipyle nullos post illos sensit amores,
quid mihi tam duris clausa taces foribus?
cernere et optatos quaerere Tyndaridas?
et non ulla meo clamat in ore fides?
cara tamen lacrimis ossa futura meis.
egressam longe Phasidos isse viam,
at vos, deductae quibus est pellacia lunae
nec Phrygium falso traxit candore maritum
sed sic intentis haerebam fixus ocellis,
nec tibi me post haec committet Cynthia nec te
tum grave servitium nostrae cogere puellae
tu patrui meritas conare anteire secures,
et frustra cupies mollem componere versum,
ut te felici post victa Ceraunia remo
tum magis Armenias cupies accedere tigres
Cynthia me docuit, semper quae cuique petenda
ignosces igitur, si quid tibi triste libelli
mi neque amare aliam neque ab hac desistere fas est:
non ego complexus potui diducere vestros:
illa neque Arabium metuit transcendere limen
coniugis Euadne miseros elata per ignes
cur numquam reserata meos admittis amores,
illic si qua meum sepelissent fata dolorem,
vos eritis testes, si quos habet arbor amores,
quae tu viva mea possis sentire favilla!
et iam praeteritis labentem Athamantidos undis
20
et labor in magicis sacra piare focis,
20
avecta externis Hippodamia rotis:
20
Argus ut ignotis cornibus Inachidos.
20
quaeret; erit tanti criminis illa memor,
20
discere et exclusum quid sit abire domum;
20
et vetera oblitis iura refer sociis.
20
nec tibi subiciet carmina serus Amor.
20
accipiat placidis Oricos aequoribus.
20
et magis infernae vincula nosse rotae,
20
quaeque cavenda forent: non nihil egit Amor.
20
attulerint nostri: culpa timoris erit.
20
Cynthia prima fuit, Cynthia finis erit.
20
tantus erat demens inter utrosque furor.
20
nec timet ostrino, Tulle, subire toro,
20
ut semel Haemonio tabuit hospitio.
20
nescia furtivas reddere mota preces?
20
ultimus et posito staret amore lapis,
20
fagus et Arcadio pinus amica deo.
20
tum mihi non ullo mors sit amara loco.
20
Mysorum scopulis applicuisse ratem.
en agedum dominae mentem convertite nostrae,
sed facies aderat nullis obnoxia gemmis,
et modo solvebam nostra de fronte corollas
et te circum omnis alias irata puellas
nec iam pallorem totiens mirabere nostrum,
nam tua non aetas umquam cessavit amori,
tum me non humilem mirabere saepe poetam,
nam me non ullae poterunt corrumpere, de te
quam pueri totiens arcum sentire medullis
tu cave ne tristi cupias pugnare puellae,
ah mihi non maior carae custodia matris
non sic Haemonio Salmonida mixtus Enipeo
et miserum toto iuvenem versare cubili:
occidit, Argivae fama pudicitiae.
nullane finis erit nostro concessa dolori,
illa meo caros donasset funere crines,
ah quotiens vestras resonant mea verba sub umbras,
quam vereor, ne te contempto, Cynthia, busto
hic manus heroum, placidis ut constitit oris,
et facite illa meo palleat ore magis!
qualis Apelleis est color in tabulis.
ponebamque tuis, Cynthia, temporibus;
differet: heu nullo limine carus eris.
aut cur sim toto corpore nullus ego.
semper at armatae cura fuit patriae;
tunc ego Romanis praeferar ingeniis.
quin ego, vita, tuo limine verba querar;
et nihil iratae posse negare tuae.
neve superba loqui, neve tacere diu;
aut sine te vitae cura sit ulla meae!
Taenarius facili pressit amore deus,
quid relevant variis serica textilibus?
sanguinis et cari vincula rupit amor.
turpis et in tepido limine somnus erit?
molliter et tenera poneret ossa rosa;
scribitur et teneris Cynthia corticibus!
abstrahat a nostro pulvere iniquus Amor,
mollia composita litora fronde tegit.
tunc ego crediderim Manes et sidera vobis
non illis studium fuco conquirere amantes:
et modo gaudebam lapsos formare capillos;
nullas illa suis contemnet fletibus aras,
nec tibi nobilitas poterit succurrere amanti:
et tibi non umquam nostros puer iste labores
nec poterunt iuvenes nostro reticere sepulcro
nec me deficiet nautas rogitare citatos
nullus Amor cuiquam facilis ita praebuit alas,
neu, si quid petiit, ingrata fronte negaris,
tu mihi sola domus, tu, Cynthia, sola parentes,
nec sic caelestem flagrans amor Herculis Heben
quae mihi dum placata aderit, non ulla verebor
quarum nulla tuos potuit convertere mores,
me mediae noctes, me sidera prona iacentem,
illa meum extremo clamasset pulvere nomen,
ah tua quot peperit nobis iniuria curas,
cogat et invitam lacrimas siccare cadentis!
at comes invicti iuvenis processerat ultra
posse Cytinaeis ducere carminibus.
illis ampla satis forma pudicitia.
nunc furtiva cavis poma dabam manibus:
et quicumque sacer, qualis ubique, lapis.
nescit Amor priscis cedere imaginibus.
afferat et lacrimis omnia nota meis!
'ardoris nostri magne poeta iaces.'
'dicite, quo portu clausa puella meast?',
ut non alterna presserit ille manu.
neu tibi pro vano verba benigna cadant.
omnia tu nostrae tempora laetitiae.
sensit ab Oetaeis gaudia prima rogis.
regna vel Alcinoi munera despicere.
tu quoque uti fieres nobilis historia.
frigidaque Eoo me dolet aura gelu.
ut mihi non ullo pondere terra foret.
quae m tacitis cognita sunt foribus!
flectitur assiduis certa puella minis.
raram sepositi quaerere fontis aquam.
25
aut vos, qui sero lapsum revocatis, amici,
25
non ego nunc vereor ne sis tibi vilior istis:
25
omnia quae ingrato largibar munera somno,
25
non ullo gravius temptatur Cynthia damno
25
quod si parva tuae dederis vestigia culpae,
25
me sine, quem semper voluit fortuna iacere,
25
tu cave nostra tuo contemnas carmina fastu:
25
et dicam 'licet Artaciis considat in oris,
25
nec te decipiat, quod sit satis illa parata:
25
irritata venit, quando contemnitur illa,
25
seu tristis veniam seu contra laetus amicis,
25
una dies omnis potuit praecurrere amantes:
25
desine iam revocare tuis periuria verbis,
25
tu sola humanos numquam miserata dolores
25
at vos, aequoreae formosa Doride natae,
25
omnia consuevi timidus perferre superbae
25
quare, dum licet, inter nos laetemur amantes:
25
hunc duo sectati fratres, Aquilonia proles
§1.20.26–1.20.52
quaerite non sani pectoris auxilia.
§1.20.26–1.20.52
uni si qua placet, culta puella sat est;
§1.20.26–1.20.52
munera de prono saepe voluta sinu;
§1.20.26–1.20.52
quam sibi cum rapto cessat amore decus,
§1.20.26–1.20.52
quam cito de tanto nomine rumor eris!
§1.20.26–1.20.52
huic animam extremam reddere nequitiae.
§1.20.26–1.20.52
saepe venit magno faenore tardus Amor.
§1.20.26–1.20.52
et licet Hylaeis, illa futura meast.'
§1.20.26–1.20.52
acrius illa subit, Pontice, si qua tuast,
§1.20.26–1.20.52
nec meminit iustas ponere laesa minas:
§1.20.26–1.20.52
quicquid ero, dicam 'Cynthia causa fuit.'
§1.20.26–1.20.52
nam tibi non tepidas subdidit illa faces,
§1.20.26–1.20.52
Cynthia, et oblitos parce movere deos;
§1.20.26–1.20.52
percussas dominae vertat in auriculas!
§1.20.26–1.20.52
candida felici solvite vela choro:
§1.20.26–1.20.52
iussa neque arguto facta dolore queri.
§1.20.26–1.20.52
non satis est ullo tempore longus amor.
§1.20.26–1.20.52
(nunc superat Zetes, nunc superat Calais),
fortiter et ferrum saevos patiemur et ignes,
cum tibi praesertim Phoebus sua carmina donet
et quotiens raro duxti suspiria motu,
praecipue nostro. maneat sic semper, adoro,
non ego tum potero solacia ferre roganti,
multi longinquo periere in amore libenter,
Hic erit! hic iurata manet! rumpantur iniqui!
quippe ubi non liceat vacuos seducere ocellos,
at quo sis humilis magis et subiectus amori,
tu modo quam primum corruptas desere Baias:
nec tibi praeteritos passast succedere fastus,
audax ah nimium, nostro dolitura periclo,
o utinam traiecta cava mea vocula rima
si quando vestras labens Amor attigit undas,
pro quo continui montes et frigida rupes
oscula suspensis instabant carpere plantis,
sit modo libertas quae velit ira loqui.
Aoniamque libens Calliopea lyram,
obstupui vano credulus auspicio,
nec quicquam ex illa quod querar inveniam!
cum mihi nulla mei sit medicina mali;
in quorum numero me quoque terra tegat.
vicimus: assiduas non tulit illa preces.
nec vigilare alio limine cedat Amor.
hoc magis effectu saepe fruare bono.
multis ista dabunt litora discidium,
nec sinet: addictum te tuus ardor aget.
si quid forte tibi durius inciderit!
sit licet et saxo patientior illa Sicano,
mansuetis socio parcite litoribus.
et datur inculto tramite dura quies;
oscula et alterna ferre supina fuga.
ferte per extremas gentes et ferte per undas,
unica nec desit iucundis gratia verbis,
ne qua tibi insolitos portarent visa timores,
sed pariter miseri socio cogemur amore
non ego sum laudi, non natus idoneus armis:
falsa licet cupidus deponat gaudia livor:
qui non ante patet, donec manus attigit ossa:
is poterit felix una remanere puella,
litora quae fuerunt castis inimica puellis:
nec mirum, cum sit Iove dignae proxima Ledae
alta prius retro labentur flumina ponto,
non tamen illa suos poterit compescere ocellos,
et quodcumque meae possunt narrare querelae,
ille sed extrema pendentes ludit in ala
30
qua non ulla meum femina norit iter.
30
omnia quaeque Venus, quaeque Minerva probat.
30
neve quis invitam cogeret esse suam:
30
alter in alterius mutua flere sinu.
30
hanc me militiam fata subire volunt.
30
destitit ire novas Cynthia nostra vias.
30
quisquis es, assiduas tu fuge blanditias!
30
qui numquam vacuo pectore liber erit.
30
ah pereant Baiae, crimen amoris, aquae!
30
et Ledae partu gratior, una tribus;
30
annus et inversas duxerit ante vices,
30
sit licet et ferro durior et chalybe,
30
cogor ad argutas dicere s aves.
30
et volucris ramo summovet insidias.
vos remanete, quibus facili deus annuit aure,
his tu semper eris nostrae gratissima vitae,
donec diversas praecurrens luna fenestras,
quare, quid possit mea Cynthia, desine, Galle,
at tu, seu mollis qua tendit Ionia, seu qua
illi carus ego et per me carissima Roma
illis et silices et possint cedere quercus,
illa sit Inachiis et blandior heroinis,
quam tua sub nostro mutetur pectore cura:
surget et invitis spiritus in lacrimis.
sed qualiscumque's, resonent mihi 'Cynthia' silvae,
iam Pandioniae cessit genus Orithyiae:
sitis et in tuto semper amore pares.
luna moraturis sedula luminibus,
quaerere: non impune illa rogata venit.
Lydia Pactoli tingit arata liquor,
dicitur, et sine me dulcia regna negat.
nedum tu possis, spiritus iste levis.
illa suis verbis cogat amare Iovem.
sis quodcumque voles, non aliena tamen.
nunc iacet alterius felici nixa lacerto,
nec deserta tuo nomine saxa vacent.
ah dolor! ibat Hylas, ibat Hamadryasin.
nam me nostra Venus noctes exercet amaras,
compositos levibus radiis patefecit ocellos.
seu pedibus terras seu pontum remige carpes,
illa vel angusto mecum requiescere lecto
quare, si pudor est, quam primum errata fatere:
tu vero quoniam semel es periturus amore,
tam tibi ne viles isti videantur ocelli,
at mea nocturno verba cadunt Zephyro.
hic erat Arganthi Pege sub vertice montis,
et nullo vacuus tempore defit Amor.
sic ait in molli fixa toro cubitum:
ibis et accepti pars eris imperii:
et quocumque modo maluit esse mea,
dicere quo pereas saepe in amore levat.
utere: non alio limine dignus eras.
per quos saepe mihi credita perfidiast!
victa meis numquam, ianua, muneribus,
grata domus Nymphis umida Thyniasin,
35
hoc, moneo, vitate malum: sua quemque moretur
35
'tandem te nostro referens iniuria lecto
35
tum tibi si qua mei veniet non immemor hora,
35
quam sibi dotatae regnum vetus Hippodamiae,
35
qui tibi sit felix, quoniam novus incidit, error;
35
hos tu iurabas, si quid mentita fuisses,
35
sed tu sola mei, tu maxima causa doloris,
35
quam supra nulli pendebant debita curae
cura, neque assueto mutet amore torum.
alterius clausis expulit e foribus?
vivere me duro sidere certus eris.
et quas Elis opes apta pararat equis.
et quotcumque voles, una sit ista tibi.
ut tibi suppositis exciderent manibus:
respondes tacitis mutua cardinibus.
roscida desertis poma sub arboribus,
quod si quis monitis tardas adverterit aures,
namque ubi longa meae consumpsti tempora noctis,
quamvis magna daret, quamvis maiora daturus,
et contra magnum potes hos attollere Solem,
te non ulla meae laesit petulantia linguae;
et circum irriguo surgebant lilia prato
heu referet quanto verba dolore mea!
languidus exactis, ei mihi, sideribus?
non tamen illa meos fugit avara sinus.
nec tremis admissae conscia nequitiae?
quae solet irato dicere tanta ioco,
candida purpureis mixta papaveribus.
o utinam talis perducas, improbe, noctes,
hanc ego non auro, non Indis flectere conchis,
quis te cogebat multos pallere colores
ut me tam longa raucum patiare querela
quae modo decerpens tenero pueriliter ungui
40
me miseram qualis semper habere iubes!
40
sed potui blandi carminis obsequio.
40
et fletum invitis ducere luminibus?
40
sollicitas trivio pervigilare moras?
40
proposito florem praetulit officio,
nam modo purpureo fallebam stamine somnum,
sunt igitur Musae, neque amanti tardus Apollo,
quis ego nunc pereo, similis moniturus amantes
at tibi saepe novo deduxi carmina versu,
et modo formosis incumbens nescius undis
rursus et Orpheae carmine, fessa, lyrae;
quis ego fretus amo: Cynthia rara meast!
non ullis tutum credere blanditiis.
osculaque innixus pressa dedi gradibus.
errorem blandis tardat imaginibus.
interdum leviter mecum deserta querebar
nunc mihi summa licet contingere sidera plantis:
ante tuos quotiens verti me, perfida, postes,
tandem haurire parat demissis flumina palmis
externo longas saepe in amore moras:
sive dies seu nox venerit, illa meast!
debitaque occultis vota tuli manibus!'
innixus dextro plena trahens umero.
45
dum me iucundis lassam Sopor impulit alis.
45
nec mihi rivalis certos subducet amores:
45
haec ille et si quae miseri novistis amantes,
45
cuius ut accensae Dryades candore puellae
illa fuit lacrimis ultima cura meis.'
ista meam norit gloria canitiem.
et matutinis obstrepit alitibus.
miratae solitos destituere choros
sic ego nunc dominae vitiis et semper amantis
prolapsum et leviter facili traxere liquore,
fletibus alterna differor invidia.
tum sonitum rapto corpore fecit Hylas.
cui procul Alcides ter 'Hyla!' respondet: at illi
50
nomen ab extremis montibus aura refert.
his, o Galle, tuos monitus servabis amores,
formosum ni vis perdere rursus Hylan.
Tap any Latin word to look it up