Plautus Aulularia
EN Lat Orig
Act 5
Strobilvs
Di ímmortales, quíbus et quantis donatis gaúdiis.
quadrilibrem aulam aúro onustam hábeo. quis me est ditior?
810 quis me Athenis nunc magis quisquam est homo cui di sint propitii?
Lyconides
Certo enim ego vocem hic loquentis modo mi audire visus sum.
Strobilvs
Hem,
érumne ego aspició meum?
Lyconides
Videón ego hunc servóm meum?
Strobilvs
Ipsus est.
Lyconides
Haud alius est.
Strobilvs
Congrediar.
Lyconides
Contollam gradum.
credo ego illum, út iussi, eámpse anum adiisse, huius nutrícem virginis.
Strobilvs
Quin ego illi me invenisse dico hanc praedam atque eloquar,
igitur orabo ut manu me emittat. ibo atque eloquar.
repperi
Lyconides
Quid repperisti?
Strobilvs
Non quod pueri clamitant
in faba se repperisse.
Lyconides
Iamne autem, ut soles? deludis.
Strobilvs
820 Ere, mane, eloquar iam, ausculta.
Lyconides
820 Age ergo loquere.
Strobilvs
820 Repperi hodie,
ere, divitias nimias.
Lyconides
Vbinam?
Strobilvs
Quadrilibrem, inquam, aulam auri plenam.
Lyconides
Quod ego facinus audio ex te? Euclioni hic seni subripuit.
ubi id est aurum?
Strobilvs
In arca apud me. nunc volo me emitti manu.
Lyconides
Égone te emittám manu,
825 scélerum cumulatissume?
Strobilvs
Abi, ere, scio quam rem geras.
lépide hercle animum tuom temptavi. iám ut eriperes apparabas:
quid faceres, si repperissem?
Lyconides
Non potes probasse nugas.
i, redde aurum.
Strobilvs
Reddam ego aurum?
Lyconides
Redde, inquam, út huic reddatur.
Strobilvs
Vnde?
Lyconides
830 Quod modo fassu'sfassus es esse in arca.
Strobilvs
830 Soleo hercle ego garrire nugas.
Itá loquor.
Lyconides
At scin quo modo?
Strobilvs
Vel hercle énica,
numquam hinc feres a me
pro illís corcotis, stróphiis, sumptu uxório
ut admemordit hominem
(Evclio)
ego ecfodiebam ín die denos scrobes.
nec noctu nec diu quietus umquam servabam eam: nunc dormiam.
qui mi holera cruda ponunt, hallec adduint.
Tap any Latin word to look it up
An open-access project
Leo 1895
Leo, Weidmann, 1895 · 1895
The Editor

Friedrich Leo (1851–1914) was one of the greatest Latin scholars of the imperial German university system. Professor at Göttingen from 1889, he combined textual criticism with literary history to an unusual degree. His Geschichte der römischen Literatur (1913) was a landmark work, and his editions of Plautus (1895–1896) and Seneca's tragedies set new standards. Leo's Plautine scholarship was transformative: he was the first to systematically analyse Plautus's metrical practice, using it as a tool for detecting interpolations and establishing the text.

About This Edition

Leo's edition of Plautus, published by Weidmann in Berlin (2 vols., 1895–1896), represented a dramatic advance over previous editions. Leo was the first editor to take full account of the Ambrosian palimpsest (Codex Ambrosianus, 4th–5th century), the oldest witness to Plautus's text, which had been imperfectly read by earlier scholars. His text is characterised by rigorous metrical analysis and a willingness to identify passages he considered interpolated. W. M. Lindsay's OCT (1904–1905) drew heavily on Leo's work while sometimes differing on individual readings.

Tap any Latin word to look it up