Ode 17 Ηίθεοι [ἢ] Θησεύς
Κυανόπρῳρα μὲν ναῦς μενέκτυπον
Θησέα δὶς ἑπτά τʼ ἀγλαοὺς ἄγουσα
κούρους Ἰαόνων
Κρητικὸν τάμνε πέλαγος·
5 τηλαυγέϊ γὰρ [ἐν] φάρεϊ
βορήϊαι πίτνον αὖραι
κλυτᾶς ἕκατι π[ο]λεμαίγιδος Ἀθάνας·
κνίσεν τε Μίνωϊ κέαρ
ἱμεράμπυκος θεᾶς
10 Κύπριδος αἰνὰ δῶρα·
χεῖρα δʼ οὐκέτι παρθενικᾶς
ἄτερθʼ ἐράτυεν, θίγεν
δὲ λευκᾶν παρηΐδων·
βόασέ τʼ Ἐρίβοια χαλκο-
15 θώρακα Πανδίονος
ἔκγονον· ἴδεν δὲ Θησεύς,
μέλαν δʼ ὑπʼ ὀφρύων
δίνασεν ὄμμα, καρδίαν τέ ϝοι
σχέτλιον ἄμυξεν ἄλγος,
20 εἶρέν τε· Διὸς υἱὲ φερτάτου,
ὅσιον οὐκέτι τεᾶν
ἔσω κυβερνᾷς φρενῶν
θυμόν· ἴσχε μεγαλοῦχον ἥρως βίαν.
τι μὲν ἐκ θεῶν μοῖρα παγκρατὴς
25 ἄμμι κατένευσε καὶ Δίκας ῥέπει τά-
λαντον, πεπρωμέναν
αἶσαν ἐκπλήσομεν, ὅταν
ἔλθῃ· σὺ δὲ βαρεῖαν κάτε-
χε μῆτιν. εἰ καί σε κεδνὰ
30 τέκεν λέχει Διὸς ὑπὸ κρόταφον Ἴδας
μιγεῖσα Φοίνικος ἐρα-
τώνυμος κόρα βροτῶν
φέρτατον, ἀλλὰ κἀμὲ
Πιτθέος θυγάτηρ ἀφνεοῦ
35 πλαθεῖσα ποντίῳ τέκεν
Ποσειδᾶνι, χρύσεον
τέ ϝοι δόσαν ἰόπλοκοι
κάλυμμα Νηρηΐδες.
τῶ σε, πολέμαρχε Κνωσίων,
40 κέλομαι πολύστονον
ἐρύκεν ὕβριν· οὐ γὰρ ἂν θελοι-
μʼ ἀμβρότου ἐραννὸν Ἀοῦς
ἰδεῖν φάος, ἐπεί τινʼ ἠϊθ έω ν
σὺ δαμάσειας ἀέκον-
45 τα· πρόσθε χειρῶν βίαν
δείξομεν· τὰ δʼ ἐπιόντα δαίμων κρινεῖ.
τόσʼ εἶ]πεν ἀρέταιχμος ἥρως·
τάφον δὲ ναυβάται
φωτὸς] ὑπεράφανον
50 θάρσος· Ἁλίου τε γαμβρῷ χολώ[σατʼ ἦτορ,
ὕφαινέ τε ποταινίαν
μῆτιν, εἶπέν τε· μεγαλοσθενὲς
Ζεῦ πάτερ, ἄκουσον· εἴπερ μ[ε κούρ]α
Φοίνισσα λευκώλενος σοὶ τέκε,
55 νῦν πρόπεμπʼ ἀπʼ οὐρανοῦ θ[οὰν
πυριέθειραν ἀστραπὰν
σᾶμʼ ἀρίγνωτον· εἰ
δὲ καὶ σὲ Τροιζηνία σεισίχθονι
φύτευσεν Αἴθρα Ποσει-
60 δᾶνι, τόνδε χρύσεον
χειρὸς ἀγλαὸν
ἔνεγκε κόσμον ἐκ βαθείας ἁλός,
δικὼν θράσει σῶμα πατρὸς ἐς δόμους.
εἴσεαι δʼ αἴ κʼ ἐμᾶς κλύῃ
65 Κρόνιος εὐχᾶς
ἀναξιβρόντας πάντων μεδ έω ν.
κλύε δʼ ἄμετρον εὐχὰν μεγασθενὴς
Ζεύς, ὑπέροχόν τε Μίνωϊ φύτευσε
τιμὰν φίλῳ θέλων
70 παιδὶ πανδερκέα θέμεν,
ἄστραψέ θʼ· δὲ θυμάρμενον
ἰδὼν τέρας πέτασε χεῖρας
κλυτὰν ἐς αἰθέρα μενεπτόλεμος ἥρως,
εἶρέν τε· Θησεῦ, σὺ τάδε
75 μὲν βλέπεις σαφῆ Διὸς
δῶρα· σὺ δʼ ὄρνυʼ ἐς βα-
ρύβρομον πέλαγος· Κρονίδας
δέ τοι πατὴρ ἄναξ τελεῖ
Ποσειδὰν ὑπέρτατον
80 κλέος χθόνα κατʼ ἠΰδενδρον.
ὣς εἶπε· τῷ δʼ οὐ πάλιν
θυμὸς ἀνεκάμπτετʼ, ἀλλʼ εὐ-
πάκτων ἐπʼ ἰκρίων
σταθεὶς ὄρουσε, πόντιόν τέ νιν
85 δέξατο θελημὸν ἄλσος.
τά[φ]εν δὲ Διὸς υἱὸς ἔνδοθεν
κέαρ, κέλευσέ τε κατʼ οὖ-
ρον ἴσχεν εὐδαίδαλον
νᾶα· μοῖρα δʼ ἑτέραν ἐπόρσυνʼ ὁδόν.
90 ἵετο δʼ ὠκύπομπον δόρυ· σόει
νιν βορεὰς ἐξόπιν πνέουσʼ ἀήτα·
τρέσσαν δʼ Ἀθαναίων
ἠϊθ έω ν πᾶν γένος, ἐπεὶ
ἥρως θόρεν πόντονδε, κα-
95 τὰ λειρίων τʼ ὀμμάτων δά-
κρυ χ έο ν, βαρεῖαν ἐπιδέγμενοι ἀνάγκαν·
φέρον δὲ δελφῖνες ἁλι-
ναιέται μέγαν θοῶς
Θησέα πατρὸς ἱππί-
100 ου δόμον, μέγαρόν τε θεῶν
μόλεν· τόθι κλυτὰς ἰδὼν
ἔδεισʼ ὀλβίοιο Νη-
ρέος κόρας· ἀπὸ γὰρ ἀγλα-
ῶν λάμπε γυίων σέλας
105 ὧτε πυρός, ἀμφὶ χαίταις
δὲ χρυσεόπλοκοι
δίνηντο ταινίαι· χορῷ δʼ ἔτερ-
πον κέαρ ὑγροῖσι ποσσίν·
σεμνάν τε πατρὸς ἄλοχον φίλαν
110 ἴδε βοῶπιν ἐρατοῖ-
σιν Ἀμφιτρίταν δόμοις·
νιν ἀμφέβαλεν αἰόλαν πορφύραν,
κόμαισί τʼ ἐπέθηκεν οὔλαις
ἀμεμφέα πλόκον,
115 τόν ποτέ ϝοι ἐν γάμῳ
δῶκε δόλιος Ἀφροδίτα ῥόδοις ἐρεμνόν.
ἄπιστον τι δαίμονες
θ έω σιν οὐδὲν φρενοάραις βροτοῖς·
νᾶα παρὰ λεπτόπρυμνον φάνη· φεῦ,
120 οἵαισιν ἐν φροντίσι Κνώσιον
ἔσχασεν στραταγέταν, ἐπεὶ
μόλʼ ἀδίαντος ἐξ ἁλὸς
θαῦμα πάντεσσι, λάμ-
πε δʼ ἀμφὶ γυίοις θεῶν δῶρʼ, ἀγλαό-
125 θρονοί τε κοῦραι σὺν εὐ-
θυμία νεοκτίτῳ
ὠλόλυξαν, -
κλαγεν δὲ πόντος· ἠΐθ εο ι δʼ ἐγγύθεν
νέοι παιάνιξαν ἐρατᾷ ϝοπί.
130 Δάλιε, χοροῖσι Κηΐων
φρένα ἰανθεὶς
ὄπαζε θ εό πομπον ἐσθλῶν τύχαν.
Tap any Greek word to look it up
An open-access project
Jebb 1905
Cambridge
Jebb, Cambridge, 1905 · 1905
The Editor

Sir Richard Claverhouse Jebb (1841–1905) was one of the greatest Greek scholars in the English-speaking world. Regius Professor of Greek at Cambridge and Member of Parliament for the University, Jebb produced monumental commentaries on Sophocles (7 volumes, 1883–1896) that remain indispensable. His editions combined minute textual criticism with a profound sensitivity to Greek poetry and dramatic art.

About This Edition

Jebb's editions of Sophocles, published by Cambridge University Press, set a new standard for Greek dramatic commentary. Each play received a critical text, prose translation, and detailed commentary that addressed textual, linguistic, dramatic, and archaeological questions. Jebb's texts are conservative, preferring the manuscript tradition where defensible, and his commentary remains the starting point for serious study of each play. While the OCT by Lloyd-Jones and Wilson (1990) now provides the standard critical text, Jebb's commentary is still regularly consulted.

Tap any Greek word to look it up