συγκαταθετέον

A. one must agree with, τοῖς νέοις οὐ ς. Dsc. Praef. 2, cf. A.D. Pron. 4.5, Sor. 1.98.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← συγκατάθεσις Dictionary συγκαταθετικός →
An open-access project