στείνω

A. make strait, straiten, confine, crowd, στείνοντες Nonn. D. 23.5: Ep. impf. στεῖνον Orph. A. 114.

II. used by Hom. and Hes. only in pres. and impf. Pass., to become strait, be narrowed, θύρετρα φεύγοντι στείνοιτο Od. 18.386; of persons, to be straitened for room, στείνοντο δὲ λαοί Il. 14.34; of sheep, A.R. 2.128.

2. to be or become full, be thronged, γαῖα στεινομένη Hes. Th. 160: c. gen., στείνοντο δὲ σηκοὶ ἀρνῶν ἠδ’ ἐρίφων Od. 9.219; νεκρῶν ἐστείνετο γαῖα Q.S. 7.100: c. dat., [ποταμὸς] στεινόμενος νεκύεσσι crowded with . ., Il. 21.220; νῆσοι στεινόμεναι Κόλχοισι A.R. 4.335; πώεσι . . αὐλὴ ς. Opp. H. 4.398; στείνοντο . . ἀγροὶ μυκηθμῷ were filled with . ., Theoc. 25.97.

3. metaph., to be straitened, distressed, ἀρνειὸς λάχνῳ στεινόμενος burdened with its wool, Od. 9.445. (στέν‐ y ω, cf. στενός.)