ῥηκτικός

ή, όν
A. apt to burst, τὸ ψυχρὸν φλεβῶν ῥηκτικόν Hp. Epid. 6.3.6.
2. causing abscesses to break, Aët. 15.17.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← ῥήκτης Dictionary ῥηκτός →
An open-access project