πεπαίνω

A. πεπάνθαι Arist. Pr. 925a13 : (πέπων) :— ripen, Hdt. 1.193 ; ὀρχάτους ὀπωρινούς E. Fr. 896 ; π. τὴν ὀπώραν, of the vine, bring its fruit to maturity or perfection, X. Oec. 19.19, cf. Arist. Mir. 846b1 ; [ἡ συκῆ] π. τέτταρας καρπούς Thphr. HP 4.2.3; but [συκῆ] π. τὴν σάρκα τοῦ ὄρνιθος, by being boiled with it, Plu. 2.697b : abs., διασκοπῶν ἥδομαι τὰς . . ἀμπέλους, εἰ πεπαίνουσιν ἤδη, i.e. if the grapes are ripening, Ar. Pax 1163(lyr.) :—Pass., become ripe, Hdt. 4.199, Ion Trag.57, Trag.Adesp. 396, Gp. 4.6.1, etc.

2. metaph., soften, assuage, πεπᾶναι ὀργήν Ar. V. 646 ; χρόνος ὁ πάντα πεπαίνειν εἰωθώς Plu. 2.102a ; ὀργὴ πεπανθήσεται X. Cyr. 4.5.21 ; τὸ πεπανθὲν ἔρωτος τραῦμα AP 12.80 (Mel.) ; of a person, ἢν πεπανθῇς E. Heracl. 159.

3. in Pass., of tumours, soften and suppurate, Hp. Epid. 6.2.16 ; of illness generally, come to a head, mature, Id. Aph. 2.40, Prog. 12 ; μέχρι ἂν τῆς νούσου ἡ ἀκμὴ πεπανθῇ Id. Acut. 38 ; also οὖρα πεπαινόμενα Id. Epid. 1.3.

4. χρὼς ἐπὶ χρωτὶ πεπαίνετο grew warm, Theoc. 2.140.