πένθημα

ατος, τό
A. lamentation, mourning, A. Ch. 432(pl., lyr.), Theoc. 26.26 (with play on Πενθεύς); διπλοῦν πένθιμον δαιμόνων (leg. πένθημ’ ὁμαιμόνων)ἔχειν E. Supp. 1035.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← πενθέω Dictionary πενθήμεναι →
An open-access project