πενθέω

A. πενθείετον Il. 23.283 ; Ep. inf. πενθήμεναι Od. 18.174, 19.120 : fut. ‐ήσω A. Fr. 207 : aor. ἐπένθησα Id. Ch. 173, Aeschin. 3.211 : pf. πεπένθηκα Luc. Demon. 25, (συμ‐) D. 60.33 : (πένθος) :— bewail, lament, esp. for persons, νέκυν πενθῆσαι Il. 19.225, cf. Trag.Adesp. 331 ; πενθέειν τινα ὡς τεθνεῶτα Hdt. 4.95 ; π. γόοις A. Pers. 545 (anap.) ; π. τινὰς δημοσίᾳ Lys. 2.66 ; π. τινὰ τριχί A. Ch. 173 ; ἐπί τινι π. καὶ κείρασθαι Aeschin. 3.211 : abs., mourn, go into mourning, Pl. Phdr. 258b, etc.: c. acc. cogn., πενθεῖ νέον οἶκτον A. Supp. 64 :—Pass., to be mourned for, Isoc. 10.27 ; πένθος ἀμφί τινι πενθεῖται Arr. Tact. 33.4.

2. of things, π. κακά S. OT 1320, Lys. 2.2 ; πήματα S. OC 739; τύχας E. Med. 268.