κενοταφέω

A. honour with an empty tomb, κενοταφοῦντ’ ἐμὸν δέμας E. Hel. 1060; ὃν . . ἥδ’ ἀπόντα κενοταφεῖ ib.1546: metaph., κ. τὸν βίον Plu. 2.1130b.