κάρα

A. head, of men or animals, πολιόν τε κάρη πολιόν τε γένειον Il. 22.74; ὑψοῦ κάρη ἔχει [ἵππος] 6.509; περὶ πόδα περὶ κάρα from head to foot, A. Eu. 165 (lyr.): metaph., ἐν δ’ ἐμῷ κάρᾳ θεός μ’ ἔπαισεν S. Ant. 1272, cf. OC 564; of the face, γέλωτι φαιδρὸν κ. Id. El. 1310; μου κ. τὸ δυσπρόσοπτον Id. OC 285.

2. peak, top, κάρη νιφόεντος Ὀλύμπου Hes. Th. 42; of a tree, S. Fr. 23; edge, brim of a cup, Eub. 56.6.

3. in Trag., as periphr. for a person, Οἰδίπου κάρα, i.e. Οἰδίπλους, S. OT 40, 1207 (lyr.); αὐτάδελφον Ἰσμήνης κ. Id. Ant. 1; ὦ κασίγνητον κ., for ὦ κασίγνητε, Id. El. 1164; ὦ φίλον κ. Id. OC 1631; φίλον κ. A. Ag. 905.--Hom. uses nom. acc. κάρη, gen. dat. κάρητος, κάρητι, Od. 6.230, Il. 15.75; also καρήατος, καρήατι, 23.44, 19.405, nom. pl. καρήατα 11.309 (whence was formed nom. sg. κάρηαρ, Antim. 76); acc. pl. κάρη Il. 10.259 (but perh. sg.), nom. acc. pl. κάρα Sannyr. 3, perh. S. Ant. 291; κάρα ἐξεπεφύκει h.Cer. 12; dat. pl. κάρησι f.l.in Tryph. 602:—post-Homeric Poets inflected κάρη as if it were of decl. 1, gen. κάρης Mosch. 4.74, Call. Fr. 125; dat. κάρῃ Thgn. 1024, Nic. Th. 249; acc. κάρην D.P. 562, Nic. Th. 131; Trag. dat. κάρᾳ with neut. Prons., A. Ch. 230, etc.; late acc. κάραν Anacreont. 50.9. (Cf. Skt. śiras(neut.) 'head', gen. śīr[snull ]ṇás, abl. śīr[snull ]atás: κάρηνα (fr. καρας‐ν‐α) and κράατα (perh. fr. κρας-ṇ-τα) are forms of this word, v. κάρηνον, κράς, κρανίον: cogn. with Lat. cerebrum (fr. ceres-ro-), ONorse hjarne 'brain', and prob. κέρας, κόρση.)