κακοεργός

A. δαιμόνια κακοεργά Aen.Gaz. Thphr. p.60B.), ον, (ἔργον) doing ill, mischievous, knavish, once in Hom., ἀλλά με γαστὴρ ὀτρύνει κακοεργός importunate, Od. 18.54; freq. later, κλῶπες κακοῦργοι Hdt. 1.41; κ. ἀνήρ S. Aj. 1043; also κακουργότατος λόγος D. 20.125; κ. μάχαιρα AP 11.136 (Lucill.); ‐ότατα εἰπεῖν Antipho 2.4.2. Adv. ‐γως Poll. 3.132.

2. as Subst., malefactor, criminal in the eye of the law, Ps.-Phoc. 133, Th. 1.134, PLille 1.7.20 (iii B.C.), Ev.Luc. 23.32, etc.; οὐδεὶς κακοεργός Theoc. 15.47; at Athens, technically, thief, robber, ὁ τῶν κακούργων νόμος Antipho 5.9, cf. 16, Lys. 13.78, D. 22.28, 24.102.

II. c. gen., doing harm to, κ. μὲν τῶν ἄλλων, ἑαυτοῦ δὲ πολὺ ‐ότερος, X. Mem. 1.5.3, cf. Pl. R. 421b: abs., harmful, κ. ἐπιθυμίαι ib.554c; καρτερία Id. La. 192d; ἄγνοια ‐οτάτη καὶ αἰσχίστη Id. Alc. 1.118a.