κακοζηλία

ἡ
A. unhappy imitation or rivalry, v.l. for ‐ζηλωσία, Plb. 10.22.10 (ap. Suid. s.v. Φιλοποίμην).
II. Rhet., of style, affectation, Luc. Salt. 82, Demetr. Eloc. 189.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← κακοεργός Dictionary κακόζηλος →
An open-access project