θεοληπτικός

ή, όν
A. belonging to one possessed or inspired: ἡ θεοληπτική (sc. μαντεία) = θεοληψία, S.E. M. 9.132.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← θεοληπτέομαι Dictionary θεόληπτος →
An open-access project