ἀλάλημαι
αλα
A.
wander, roam about, like a beggar, Hom. mostly in Od. 2.370, 15.10, etc.; of seamen, μαψιδίως ἀλάλησθε 3.72, cf. 313; of a departed spirit, ἀ. ἀν’ εὐρυπυλὲς Ἄϊδος δῶ Il. 23.74; of things, μυρία λυγρὰ κατ’ ἀνθρώπους ἀλάληται Hes. Op. 100 :—once Trag., in plpf., ἀλάληντο E. Andr. 306 (lyr.).