δεσποτικός

A. of or for a master, συμφοραί misfortunes that befall one's master, X. Cyr. 7.5.64; δίκαιον a master's right, Arist. EN 134b8; ὑπομένειν τὴν δ. ἀρχήν Id. Pol. 1285a22; ἡ δ., = δεσποτεία, ib.1259a37; τὸ δ. Pl. Lg. 697c.

2. Imperial, νομισμάτια PFlor. 95.10; κτήσεις PLond. 2.234.1 (iv A. D.); νοτάριος ib.416.3.(iv A. D.).

II. fitted to rule, ἀδικία‐ώτερον δικαιοσύνης Pl. R. 344c, etc.; inclined to tyranny, despotic, ὀλιγαρχία δ. Arist. Pol. 1306b3; δῆμος ib.1292a16; of persons, tyrannical, Phld. Ir. p.50 W. Adv. ‐κῶς, βουλεύεσθαι Isoc. 4.104; ἄρχειν Arist. Pol. 1295a16: Comp. ‐ωτέρως Id. Ath. 24.2.

2. c. gen., exercising despotic power over, τινός X. Oec.. 13.5; ἐστὶ δὲ τυραννὶς μοναρχία δ. τῆς πολιτικῆς κοινωνίας Arist. Pol. 1279b16; δ. τῶν βελτιόνων ib.1292a19.